χθες ήταν καλοκαίρι

the man on the wall

40

40 μέρες πέρασαν τώρα χωρίς εσένα.

τελικά δε γίνεται πιο εύκολο.
ούτε το συνηθίζεις.
απλά ζεις με αυτό.

δε ξέρω τι μετράνε με τις 40 μέρες.
λένε πως τόσο κάνει η ψυχή να βρει το δρόμο της.
ίσως γι'αυτό σε έβλεπα στον ύπνο μου κάθε βράδυ.
μα δε νομίζω να σταματήσουμε ποτέ να έχουμε,
αυτή την επικοινωνία.

σε προσκαλώ στα ονειρά μου
όποτε θες
θα σε περιμένω


για την ώρα σου στέλνω μια Χαρούλα που ξέρω οτι θα σ'αρέσει.

Μετακομίζω

Μα δεν χωρίζω

Δεν είναι οτι είναι τόσο καλύτερο σπίτι απο αυτό που έχω τώρα.
Δεν είναι οτι η γειτονιά είναι τόσο πιο καλή.
Θέλω όμως μια αλλαγή.
Και νομίζω πως μετά απο 8 χρόνια σε αυτό το σπίτι,
ήρθε ο καιρός να το αποχαιρετιστώ.
Έστω και αν μπορεί να είναι λάθος στιγμή ή λάθος απόφαση.
Κάτι αλλάζει.
Και θέλω να το ζήσω.

ΥΓ: μόλις το φτiάξω θα σας καλέσω για καφέ.

Ασυναρτησίες (16)

οι πρώτες μου χωρίς να έχω τα μουστάκια σου
να μου γαργαλάνε το μυαλό.

σου άρεσε πάντα το χιούμορ μου.
σου θύμιζα τον εαυτό σου νομίζω

παρορμητικός.
χωρίς να ντρέπομαι.
να τα λέω όλα
και να 'μαι δυνατός στη γνώμη μου.
όπως με είχες μάθει απο παιδί.

να πρέπει οι άλλοι να κερδίσουν το σεβασμό μου
ακόμη και αν είμαι μόλις τεσσάρων.

δε κατάλαβα ακόμη πως έφυγες.

είναι που έχω το γέλιο σου στ΄αυτιά μου
και το παράφωνο όπως έλεγες,
μα δυνατό, τραγούδι σου.

είχα μήνες να σε δω

φοβόσουν και συ όπως και η μάνα μου
πως θα μείνω για πάντα εδώ.

και τώρα σκέφτομαι τα τραγούδια
όλα αυτά
που θα τραγουδηθούν
χωρίς εσένα

τα νέα χωρίς τη γνώση σου

και το χέρι μου χωρίς το δικό σου.

γιατί εσύ με λάτρεψες
και έγινα δικός σου

γιατί κάτι έλειπε και απο τους δυό
και βρήκαμε ο ένας τον άλλο.



το νησί που αγάπησες
προχωρά το ταξίδι του
βυθίζεται
και πάλι αναδύεται
και όλο απ'την αρχή
και με λατρεία τόση.

ανεβαίνεις τις σκάλες και με χαιρετάς
σου προλαβαίνω ένα φιλί

και ποτέ δε το ξεχνάω

πως βρήκες τη δύναμη να μου σφίξεις το χέρι


να ξέρεις πως σε σκέφτομαι
πιο πολύ
τις ώρες που γελάω

γιατί ένιωθα πάντα δυνατός
να γελάω
με σένα στο πλάι μου.


κι ας λένε οτι θέλουν
οι νόμοι και οι δικαστές

οι δυό μας ξέραμε απο πάντα
και τώρα μου είναι αρκετό
να σε κρατάω μέσα μου

είναι η σειρά μου

Bye Bye Misha

άτιτλο

Πέρασαν μέρες πολλές και πολύ δύσκολες.
Δε ξέρω καν πως να προσεγγίσω αυτό το θέμα.

όλο γράφω κι'όλο σβήνω.

3 μέρες μετά το τελευταίο μου post και μια βδομάδα ακριβώς αφού είχα επιστρέψει στο νησί έχασα το θείο μου.

Ξαφνικά ένα βράδυ, μας πήραν απο το νοσοκομείο να πάμε.

Μετά απο κει δε θυμάμαι και πολλά.. μα θυμάμαι μερικές λεπτομέρειες απίστευτες που μου κόλλησαν στο μυαλό.

Το πως πήρα τηλέφωνο τη ξαδέρφη μου να της το πω.
Το πως σε μια ώρα μαζεύτηκε όλη η οικογένεια.

Κουβάλησα φέρετρο για πρώτη φορά, και ήτανε τιμή μου.
Πήγα πρώτη φορά σε ταφή, πάντα το απέφευγα μέχρι τώρα.

Έχω να σας πω πολλα για αυτές τις μέρες και για αυτό τον άνθρωπο.
Για το ποιος ήτανε.
Για το ποιος ήτανε για μένα.
Για τη σημασία του.

Για τη μυρωδιά του.
Τις συνήθειές του.
Τις αγάπες του.

Τώρα απλά μετά απο 20 περίπου μέρες σπάω τον πάγο.

Σας ψιθυρίζω κάτι και αφήνω το φύλλο να κυλίσει στο νερό.

Δεν έχω ακόμη το κουράγιο να γράψω άλλο για αυτό.

Αύριο επιστρέφω Θεσσαλονίκη.
Να δω τον καλό μου.
Να δω το σπίτι μου.
Να δω τη φάτσα μου σε ένα άλλο καθρέφτη.

Να κοιτάω το κενό με τον χρόνο μου.

Δε θέλω να πω κάτι άλλο τώρα.
Θα τα πούμε σύντομα.

Να είστε όλοι καλά.