new house.

Σήμερα πέσαν οι υπογραφές και πήρα νέο κλειδάκι. Μετακομίζω. 8 χρόνια έμεινα στο πρώτο μου σπίτι εδώ στη Θεσσαλονίκη. Ήταν στον ημιώροφο, με ένα ανύπαρκτο σχετικά μπαλκονάκι. Πολύ το αγάπησα όμως. Μέχρι που πριν 4 χρόνια μετακόμισα εδώ που είμαι σήμερα. Σε μια οικοδομή γεμάτη φίλους και όνειρα. Το σπίτι της δεύτερης ευκαιρίας. Του μεταπτυχιακού και της αρχής στη δουλειά. Τώρα, αν όλα πάνε καλά, παραδίδω πτυχιακή τον Ιούνιο και κλείνει το κεφάλαιο. Νέο σπίτι απο το Φεβρουάριο. Πέρυσι τέτοιο καιρό ξεκινούσα στη δουλειά. Τώρα φοβάμαι πως ο κακός λύκος θα έρθει και θα τα ρίξει όλα κάτω. Γιατί αν δεν έχεις τίποτα χτισμένο χέστηκες. Ενώ τώρα έχω πράματα στο συρτάρι να χάσω. Δεν είμαι άνθρωπος της περιπέτειας. Θέλω τη σταθερή δουλειά, το σταθερό σπίτι, τη σταθερή σχέση. Χτίζουμε και ελπίζουμε. Δεν έχουμε άλλη επιλογή. Απλά μετά ίσως έχουμε περισσότερα πράγματα να πενθήσουμε. Μα πρώτα είχαμε τη χαρά να τα ζήσουμε.

Κάπου εκεί στην άκρη άκρη του κουταλιού. Μια μπλε κουκίδα στο βάθος. Βλέπω τη θάλασσα.

12

Άμα με ρωτήσεις τι χρονολογία έχουμε, μπορεί να σου πω και 2010. Και πάλι δε θα το πιστεύω. Πως ήρθαμε και βρήκαμε το 12, πως ήρθε αυτό και μας βρήκε ούτε που ξέρω.

Άκουσα χθες κάτι για τη θεωρεία της σχετικότητας. Οτι το πριν δε σταματά να υπάρχει. Οτι το παρελθόν είναι συνέχεια. Μέσα μας και παντού. Και αυτό για μένα είναι μεγάλη αλήθεια.

Βλέπω την ουλή μου στο γόνατο. Απο ένα χειρουργίο στα 13 μου. Ακόμα δε το πατάω καλά αυτό το πόδι και μάλλον δε πρόκειται να γιάνει και ποτέ.
Το ύψος μου κόλλησε κάπου εκεί στα 18 μου. Στο 1.67. Και θα είμαι πάντα 18 μέχρι να αρχίσω να μεγαλώνω απότομα.

Το χάπι το άρχισα πριν απο περίπου 8 χρόνια. Το φθινόπωρο του 2004. Μετά τους ολυμπιακούς. Να κάνω καμιά μήνυση στη Γιάννα για ψυχική οδύνη. Έκανε τότε 40 ευρώ το κουτί. Τώρα είναι στα 18. Και εγώ προσπαθώ να το κόψω 3 χρόνια τώρα αλλά δε μπορώ.
Πήγα πάλι στα 20mg. "Στο ένα χάπι είσαι τώρα?" με ρωτάει η μάνα μου. Θυμάμαι όταν το είπα στο θείο μου. Ότι άρχισα τη θεραπεία και τα φάρμακα. Οτι δεν είμαι καλά. Οτι ο ψυχίατρος πρότεινε 2 φορές τη βδομάδα το ραντεβού.

Τώρα έχω κάθε βράδυ εφιάλτες. Για το πριν που είναι τώρα που συνεχίζεται στο μέλλον μου.
Και άμα καμιά φορά καταφέρω να πάω στα 10mg φοβάμαι πως θα είμαι πια άλλος.

Στη μαύρη ποδιά που μου φοράει ο κουρέας μου, κολλάνε οι άσπρες μου κομμένες τρίχες.
Κι'όμως τα βλέπω εγώ τα μάτια μου. Είναι τα ίδια χρόνια τώρα. Γύρω γύρω μόνο κάτι αλλάζει, κάτι με κουράζει και κάτι με γερνά.

Στο τώρα μεγαλώνω, κι΄ας είμαι ακόμα παιδί.

12 χρόνια στη Θεσσαλονίκη

this is not hollywood

Το happy ending μας τελείωσε. Δεν έχει τέλος αυτό. Δεν έχει ήρωες.
Δε θα πάρεις βραβείο για το παίξιμό σου.
Οι εικόνες καταστροφής είναι αληθινές. Τι κ'αν δείχνουνε την Αθήνα και τη λένε για Μόσχα. Παγκοσμιοποίηση σου λέει.
Τι κ'αν οι δημοσιογραφάκοι φτιάχνουνε τη πραγματικότητα και το τραπεζο-ρομπότ (λέγε με πρωθυπουργό) κατευνάζει με την ήσυχη φωνούλα του τα νοικοκυριά και τη Μέρκελ.
Είμαστε στη μέση. Σαν να μας βάλανε σε μια γέφυρα να πάμε απέναντι αλλά δεν έχει. Ούτε μπρος ούτε πίσω δεν έχει.
Νιώθω πως αυτά τα Χριστούγεννα είναι τα τελευταία αυτής της κοινωνίας.
Τα τελευταία της αθωότητας του Αη Βασίλη των δώρων των βιτρίνων.
Τα τελευταία μιας κοινωνίας που τη φάγανε, φαγώθηκε που ακόμα τη τρώνε.
Κάθε μέρα πια βλέπω κάποιον να τρώει απ'τα σκουπίδια.
Το γεύμα της μέρας τους σε αυτά που πέταξες εσύ.
Πλέον όταν πετάω κάτι το αφήνω δίπλα η πάνω απ'τον κάδο.
Να το βρει κάποιος πιο καθαρό.
Ντρέπομαι.
Κουβαλάω σακούλες απ'το σουπερμάρκετ και ντρέπομαι.
Νιώθω πως με κοιτάνε.
Κοιτάω τα ντουλάπια μου και ντρέπομαι.
Και ξέρω πως κάποιοι δεν το ένιωσαν ποτέ.
Κοιτάνε τα πορτοφόλια τους και δε ντρέπονται.
Κοιτάνε το κώλο τους και δε ντρέπονται.

This in not Hollywood. Οι κακοί δε πήγανε φυλακή στο τέλος.
Η Αμερικανιά μας τελείωσε.
Ποια δικαιοσύνη και ποια αλήθεια?

Εμείς μείναμε. Όσοι μείναμε.
Χεράκια στα σκοτεινά να κρατάμε μόνο ε?

έχουμε δημοκρατία

Παρακαλούνται οι πολίτες να επιστρέψουν στα σπίτια τους και να δουν τα δελτία ειδήσεων.
Οτι βλέπετε στο δρόμο είναι πλασματικό.
Εμείς θα σας πούμε ποια είναι η πραγματικότητα.
Έχουμε δημοκρατία.
Επαναλαμβάνω,
έχουμε δημοκρατία.

παραδίνομαι

Δε μπορώ άλλο. Με έχει καταπιεί το βαρέλι χωρίς πάτο. Δηλώνω κουρασμένος. Θέλω να τελειώνουμε. Γενικά. Με όλα και με όλους. Δε θέλω νέο πρωθυπουργό. Δε θέλω εκλογές.
Νομίζω κερδίσανε. Με ξέκαναν. Σπίτι δουλειά goodys τηλεόραση.

Είμαι νομίζω ένας μέγας καπιταλιστής.

Βλέπω ειδήσεις. Δεν διαβάζω εφημερίδες. Δεν πάω σε εκθέσεις. Δεν πάω σινεμά.

Αγαπώ τα ikea τα zara και τις πατάτες απο τα mc donalds. Πίνω σχεδόν μόνο coca-cola.

Έχω να πιάσω βιβλίο στα χέρια μου μήνες.

Πάω στις πορείες ήσυχα ήσυχα.

Μετά σπίτι μου.
Κοσμάρα μου.

Βλέπω House και Bones και άμα συνεχιζόταν το Lost ακόμα θα το έβλεπα.

Βγάζω τον σκασμό.

Μη με βρει καμιά ζαρτινιέρα.

Σ'αγαπώ Ω' κύριε υπεύθυνε manager.

Έχω προβλήματα. Χάλασε το "α" απ' το πληκτρολόγιό μου.

Δε μου φτάνουν τα λεφτά να πάρω νέο πανωφόρι.

Προσεύχομαι στα H&M στα sales και στα outlet.

Ονειρεύομαι καναπέ απ΄ τον Δελούδη

Πάω στο κρεβατάκι μου.

Σκατά στα μούτρα μου.

No 300

Νιώθω τα πάντα να κρέμονται απο μια κλωστή. Τίποτα πια στο κουτί με τα σίγουρα. Σήμερα έχεις μια δουλειά και αύριο όχι. Κοιμάσαι ξυπνάς και κοιτάς έξω να δεις αν είναι όλα εδώ. Τα μαγαζάκια στις γωνίες κλείνουν. Τα "ενοικιάζεται" γέμισαν τα τζάμια. Εγώ ακόμη δε βρήκα ένα σπίτι να μετακομίσω. Και έτσι αφήνω αυτό να μαραζώνει. Και μέσα του και γω. Μέσα στη σκόνη. Σαν να κόλλησαν όλα. Σαν να μη μπορείς να πας πουθενά πια σ'αυτό τον τόπο. Το blog το ξέχασα. Διαβάζω πολιτικά άρθρα. Οικονομικά άρθρα. Τίτλους εφημερίδων. Τα μάτια των ανθρώπων στο δρόμο. Τα μάτια στη δουλειά. Μετράμε κάθε μέρα απ'την αρχή. Τίποτα δεν είναι πια δεδομένο. Ζούμε μετέωροι. Ζούμε μισοί και με βία. Παντού βία. Φοβάμαι πολύ στις πορείες. Ξύλο και αίματα και μπάτσοι παντού. Που είναι κρυμένοι όλοι αυτοί οι φιλήσυχοι μπάτσοι? Τους έχουνε έτοιμους ντυμένους σε διαμερίσματα στο κέντρο και τους κατεβάζουν ξαφνικά? Δουλειά σπίτι, σπίτι δουλειά και ύπνος αγγαλιά (αγκαλιά). Δελτία ειδήσεων με την Όλγα και τον Πρετεντέρη. Τελικά αυτός ο Καψής είναι χειρότερος. Και που να δεις και τον Παπαχελά στο Σκαι.

Λες κάτι να αλλάξει? Προς το καλύτερο δηλαδή.
Κάτι επιτέλους να αλλάξει. Ας πιάσουμε επιτέλους αυτό το πάτο που μας περιγράφει ο Σαμαράς. Ας πιάσουμε τον πάτο του Σαμαρά όπως έκανε παλιά και η Άννα και ας βρούμε καμιά σκάλα να βγούμε.

Λίγο ακόμη και θα έχουμε νεκρούς απο ασφυξία.

Η Θεσσαλονίκη ενοικιάζεται