Μη με πας απ' την παραλία. Τ'ακούς? Απ' αλλού να με πας!

Η παραλία της θεσσαλονίκης φαντάζει, σε εσάς που δε μένετε εδώ σαν ένας ρομαντικός περιπατούλης. Και ναι αμα πας κατά τις 10 το βράδυ μέρα Δευτέρα κατα προτίμηση μπορεί και να είναι. Το Σάββατο όμως το μεσημέρι είναι σκέτη κατάρα! Αν θες να με απειλήσεις να με τιμωρήσεις να με εκδικηθείς τελοσπάντων βάλε με να σουλατσάρω μπροστά στα καφέ αυτά της παραλίας με ήλιο δυνατό!

Το είχα ζήσει πρόσφατα που ήρθε ο κολλητός απο Κύπρο και ήθελε να δει την πόλη. 25η Μαρτίου ήτανε και η πόλη κόντεβε να γύρει και να πέσει, που ώρες ώρες της το εύχομαι, μες τον Θερμαικό.
Χτές Σάββατο πήγαμε για καφεδάκι κάπου ήσυχα με τ'αγόρι μου. Πάνω απο Τσιμισκή τέτοια μέρα κατα προτίμηση. Είπαμε τον γυρισμό προς το σπίτι (βασικά εκείνος είπε) να τον πάμε απο παραλία. Τι το θέλαμε? Αυτοί οι άνθρωποι πίνανε καφέ παντού! Κρεμόντουσαν απ'τα καφέ σαν τσαμπιά στα παρτέρια στα παρκαρισμένα μηχανάκια τους ακουμπισμένοι στο όρθιο σε κολώνες..φρίκη! Μουσική σε ένας Θεός ξέρει πόσα ντεσιμπέλ να μην ακούς τον άλλο να μιλάει, μάλλον έτσι πρέπει να πηγαίνουμε για καφέ με φίλους που δεν έχουμε τπτ να πούμε!
Γύρω απ'τον Πύργο τον και καλά λευκό πεσμένοι παντού σε γρασίδια, παγκάκια, πενταήμερες ολόκληρες να σκούζουν!
Άσε και το στυλιστικό! Καλά στα γυμναστήρια της πόλης τους λένε απο πριν πόση ζέστη θα κάνει για να χτυπιούνται περισσότερο? Το τι μπράτσο είδαν τα μάτια μας δε λέγεται!! Αφού μετά κατέληξα να φάω 3 snickers με ενοχές! Που εγώ στη σοκολάτα δε καταλαβαίνω ούτε Μεγάλη Παρασκεύη αμα είναι.
Τελικά η παραλία της Θεσσαλονίκης είναι ωραία με ομίχλη ρε παιδί μου! Να μη βλέπεις που τελειώνει η θάλασσα και που αρχίζει ο ουρανός. Να είναι και όλοι αυτοί κλεισμένοι στα καφέ της Ικτίνου να χαρείς και 'συ τη βόλτα σου με ένα κομμάτι carrot cake απ' τα βλαμμένα τα starbucks να το φχαριστηθείς!

γεια σας κύριε Ψωμιάδη!

Πολύ στεναχωρέθηκα ρε παιδιά. Καταδικάστηκε ο κυρ νομάρχης μας τελικά. Σε ένα χρόνο φυλάκιση με τριετή αναστολή. Και τι έκανε? ρουσφετάκια. Σιγά το πράμαν! Όλοι δεν τα έχουνε κάνει? Και να ρίξουν στη πυρά το νομαρχούλη? Και να μην έχει δικαίωμα επανεκλογής σε δημόσιο αξίωμα? Και να πρέπει τώρα να τον παύσουνε απο νομαρχούλη? Και εγώ τώρα δηλαδή στο βορρά τι θα κάνω ρε παιδιά? Παπαγεωργόπουλος γιοκ. Ψωμιάδης γιοκ. ΄Ενας Άνθιμος μας έμεινε και αυτός έχει λίγο καιρό να πει καμιά χοντρή μαλακία. Δηλαδή τι θέλετε? Να βαρεθούμε θέλετε? Να σοβαρετούμε? Τι να κάνουμε κύριοι με αυτά που μας στερείτε?


Να κοίτα πόσο gay friendly είναι το καλό μου! Βουρ για γάμο στο δημαρχείο του Μπουτάρη κ'αυτός!

Πάει χάσαμε και τα σούργελα. Τίποτα δεν έμεινε πια όρθιο σε αυτή τη χώρα. Δεν είναι κράτος αυτό!

και μαζί και μόνος..

Έχουν τελικά νόημα αυτές οι συναντήσεις οι συγκεντρώσεις και οι διάλογοι?
Μήπως μόνοι μας τα λέμε και μόνοι μας τ'ακούμε? Είναι μια φάση σαν το αντιρατσιστικό του στυλ κλεινόμαστε και τα λέμε μεταξύ μας μάλλον. Συνήθως οι άνθρωποι που κινούνται σε τέτοιους χώρους και τέτοια στέκια δεν είναι αυτοί που θα διαφωνούσαν με τον gay γάμο. Ένας τέτοιος "ανοικτός" διάλογος λοιπόν σε τι θα βοηθούσε?
Δε θα ήταν καλύτερο αν τέτοια στέκια βγαίνανε λίγο στο δρόμο και κάνανε ενημερώσεις σε χώρους που δε θα περίμενε κανείς να βρει ανθρώπους θετικούς σε αυτό το ζήτημα?
Τι χώρους θα ου πεις τώρα...ε ας πάνε και στα ΚΑΠΗ (αν και δεν είναι και το καλύτερο target group) σε συλλόγους καθηγητών και γονέων σε τοπικούς πολιτιστικούς συλλόγους κτλ και να πρότεινανε να γίνουνν τέτοιες συζητήσεις. Θα δεχτεί ένας? οκ. Είναι μια καλή αρχή. Φτάνει πια με τη μούχλα των στεκιών των καταλήψεων και των φετιβάλ. οκ. Μεταξύ μας γνωριστήκαμε πάμε πάρα κάτω τώρα?

με τις ώρες.

στον καναπέ στο κρεβάτι στη καρέκλα στο pc.
πάντως όχι δε θα με βρεις στο γήπεδο ή στη παραλία να τρέχω.
μπορεί άμα περάσει αυτή η μαλακία το κρύωμα να σηκωθώ λίγο.



να σηκωθώ είπαμε όχι να πάω και γυμναστήριο!

you blog me / in a different way

καιρός για αλλαγή. οι μέρες αλλιώς. ο χρόνος αλλιώς. το blog αλλιώς.

να βρω και χρόνο να καθαρίσω το μπαλκόνι μήπως και πιούμε και εκεί κάνα καφέ το πρωί τώρα που σκάει ο ήλιος ανοιξιάτικα.

το ξέρω πως δε χωράει στο μπαλκονάκι και το σπίτι έχει πήξει απο έπιπλα και πράματα αλλά δεν είναι τέλειο? IKEA. το είδε κανείς?

ίσως καταφέρω να παω αυτή τη βδομάδα αν μου πέσει εντελώς αυτός ο πυρετός.

Σαββατόβραδο στο σπίτι. Καναπεδάκι κουβερτούλα και τσαγάκι. Όχι οτι αυτό συμβαίνει μόνο όταν είμαι άρρωστος!

Τη προηγούμενη βδομάδα όμως που μου έκανε έκπληξη ο κολλητός απο Κύπρο και ήρθε να με δει κώλο δε βάλαμε κάτω..

άντε πάω τα λέμε σύντομα ελπίζω...

empty up and run fast

Το ζήτημα δεν είναι μόνο ότι με ξυπνάς απ'τις έξι (σχηματικό είναι το 6 μην τρελένεσαι) σαν τον φίλο μου τον τσαρλατάνο είναι οτι δε μου δίνεις και το χρόνο να καταλάβω τι μου γίνεται!
Ξαφνικά δουλειά ευθύνες παραπάνω χρόνος περιορισμένος χρόνος ανύπαρκτος χρόνος πιεστικός.
Είναι αυτό που λέμε μάλλον ενηλικίωση. Το να ξέρεις απο σήμερα τι θα φας αύριο έτσι ώστε να ψωνίσεις να ξεπαγώσεις να ετοιμάσεις να μην μείνεις τελευταία στιγμή πάλι και να φας goodys για εικοστή μέρα στη σειρά (είμαι ο πελάτης του μήνα).
Να καθαρίσεις το σπίτι να πληρώσεις τους λογαριασμούς σου να φροντίσεις τις μαγικές δουλειές σου σε τράπεζες εφορίες κεπ μεκ και οτι κατεβάσει ο κάθε μήνας και μέσα σε αυτό να θες να δεις τον άντρα σου τους φίλους σου τους άλλους φίλους σου να πάρεις τηλέφωνο τους φίλους σου που είναι μακρυά να πας να κοιμηθείς μια ανθρώπινη (λέμε τώρα) ώρα και να έχεις και αυτό το μαγικό πράγμα που ανακάλυψε ο καπιταλισμός μας που το λέμε "ελεύθερο χρόνο".
Σκέφτομαι συχνά τη μάνα μου με 2 παιδιά και δουλειά και χίλια δυό πως μαγείρευε κάθε μέρα και φρόντιζε τα πάντα στο σπίτι και έβρισκε που και που το χρόνο να πιει ένα καφέ και άντε το πολύ κάνα κομμωτήριο.
Τώρα εγώ θέλω χρόνο για βόλτα και ψώνια και facebook και skype και φυσικά blogs και μετά απο αυτά δυο ώρες να κοιτάω το ταβάνι με την ησυχία μου.
Είμαστε κακομαθημένη γενιά εμείς που θέλουμε να κάνουμε πολλά ή απλά οι απαιτήσεις είναι πιο πολλές. Δεν έχω ιδέα.
Έχω όμως σήμερα να πάω να βάλω το νοίκι μου να πληρώσω το τηλεφωνάκι μπας και το κόψουνε πάλι να πάω σε κάτι καταπληκτικά γραφειοκρατικές υπηρεσίες να πάω στη δουλειά και μετά να βρω το χρόνο για το σπιτάκι μου το παραμελημένο.
Είναι γκρίνια όλο αυτό? Μέχρι ένα σημείο μάλλον είναι. Ίσως με τον καιρό γίνει αυτό που μου λένε όλοι το "θα συνηθίσεις" αλλά ξέρεις αυτό είναι που με τρομάζει πιο πολύ.

δουλειά και συνάδελφοι

2 απο τις λέξεις που μπήκαν πρόσφατα στο λεξιλόγιό μου και θα μείνουν εκεί ελπίζω για καιρό και σε καθημερινό επίπεδο.

Δεν ήμουνα αυτό που λέμε "άνεργος" για καιρό ούτε πήγα σε πολλές συνεντεύξεις ούτε σκόρπισα πολλα βιογραφικά (οκ κάπου εδώ με μισείς αλλά άκου πρώτα).
Η δουλειά ήρθε μέσα απο εθελοντισμό πρακτική ή όπως αλλιώς θέλεις πες το και όλο αυτό κράτησε τουλάχιστον 4 χρόνια για να έρθει η στιγμή που τόσο εγώ όσο και ο χώρος είμαστε έτοιμοι για μια συνεργασία.

Χαρούμενος είμαι. Και πολύ μάλιστα. Αλλά αυτό το συναίσθημα φόβου και ανεπάρκειας λίγο κυριαρχεί τις τελευταίες μέρες. Αν θα είμαι καλός. Αν θα είμαι τυπικός? Αν θα το αντέξω. Αν θα μπορέσω να το συνεχίσω να το κρατήσω να μην επηρεαστώ απο τα γύρω γύρω. Αν αν αν αν όλα αυτά τα αν μαζί.

Οι φίλοι μου χάρηκαν πολύ. Άνεργοι οι περισσότεροι μπορούν και βρίσκουν μέσα τους το χώρο να χαρούν. Δεν είναι εύκολο. Το έχω ζήσει. Το έχω δοκιμάσει. Οι συμφοιτητές που ξέρουν τα τι και τα πως χάρηκαν κ'αυτοί...οι περισσότεροι.

Όχι δεν μπορούν να χαρούν όλοι και να είναι υποστηρικτικοί και να σε χτυπάνε φιλικά στη πλάτη. Αλλά άμα δε μπορείς να χτυπήσεις τον άλλο "φιλικά στην πλάτη" μην κάνεις τίποτα άλλο πίσω απο την πλάτη του. Έλα μπροστά στα μούτρα του και πες του αυτό που νομίζεις.

Δε λέω οτι εγώ το έκανα αυτό πάντα και σε όλες τις περιπτώσεις. Σίγουρα όμως σε όσους συναδέλφους και συμφοιτητές θεωρούσα "φίλους" μου προσπάθησα να είμαι ανοιχτός ειλικρινής και...όχι ρουφιάνος.

Αυτά έχει το ζωή έ?

so if you cant take it kiss my ass but i worked hard for this so let me be! or just let go!