το κόστος

είναι Δευτέρα.

και πάλι και πάλι και πάλι και πάλι και πάλι

δεν πειράζει

το μυαλό μου το νιώθω να κυλάει και να κάνει σβούρες στο κεφάλι μου.

τα έχω αφήσει λίγο τα πράγματα.

να παγώνουν.

να τα βγάζω πέρα με όλα που περνάνε.

να περνάνε όλα.

και ξεχνάω.

τα που τα τι και τα γιατί

μόνο που κρατάω το ποιος.

ίσως αυτό είναι το κόστος για ένα παρόν.

έρχεται

έρχεται πάλι.

μπορεί να μην το νιώθουμε πολύ τελευταία
γιατί έχει αυτό το σιχαμερό ψιλόβροχο στη Θεσσαλονίκη
αλλά σήμερα για μια στιγμή φύσηξε ένα ζεστό αεράκι.

έρχεται η άνοιξη.
κι' όσο και αν με τρομάζει,
γιατί πάντα το έκανε
ανυπομονώ να τη ζήσω.

με όλη την αναστάτωση στις καρδιές και στις μέρες μας
τις ταχύτητες που μεγαλώνουν
και τα χαρούμενα πλάσματα να τη δοξάζουν
στα πεζοδρόμια, στα πάρκα, στα καφέ
στις κλειστές κάμαρές μας.

ξυπνάει μέσα σου.
και μεγαλώνει.
και ζητάει.

και αν δεν είσαι γεμάτος
φυλάξου καλά.
έχει τον τρόπο να φωτίζει το κενό σου.

μα εγώ δε θέλω κάτι να αλλάξω.
θέλω αυτό που ξέρω πως θέλω.
γιατί μου πήρε καιρό.
και δε ψάχνω κάτι μεγάλο τώρα πια
γιατί ξέρω πως δεν υπάρχει η απάντηση
και δεν υπάρχει η λύση.

είσαι εσύ και το τώρα σου
μόνο να μπορουσες να το δεις.


καλώς να ορίσει

οπλίζομαι.

Μάνα κουράγιο

cyprus decided

Έπρεπε να έβλεπες και τα υπόλοιπα να δεις το πόσο χάλια ήτανε.
Πάλι καλά να λέμε!

Ασυναρτησίες (22)

28 μέρες για να διώξουμε και τούτο το χειμώνα.

οι τελευταίες βδομάδες πάνε βιαστικά.
ούτε που ξέρω και ούτε που είδα

κοιμάμαι πολύ. κοιμάμαι βαθιά και λιώνω κάτω απ'τα στρωσίδια μου.


χάνω το χρόνο.
χάνω χρόνο

κοιμάμαι, ξυπνάω, τσιγάρο πριν τον καφέ
με το που βλέπω τη μέρα



μόνο που καμιά φορά
δε προφταίνω τον ήλιο


η μέρα στιβάζει λεπτά



αν η γιαγιά δει την άνοιξη θα κλείσει ένα κύκλο

μέχρι να έρθει ο Άυγουστος
και να γίνουν στρόγγυλα όλα


30 μειον 2
γιατί αλλιώς θα ήμουν πιο φτωχός στα μάτια

το δωμάτιο μυρίζει πορτοκάλι


το ασανσέρ τρίζει σαν περνάς τον τρίτο
τότε κοιτάω τον καθρέφτη
με κοιτάω στον καθρέφτη
και σου κλείνω το μάτι


άκου τα φιλιά μου που σε προσκυνάνε

ακροβάτης

Για ιδέστε όλοι τον ακροβάτη που τραμπαλίζεται
για ιδέστε όλοι τον ξενομπάτη πως δε ζαλίζεται.
Για ιδέστε τον ακροβάτη που κι όταν πέφτει γελά
και ποτέ δε κλαίει, ποτέ δε κλαίει...
Για ιδέστε που 'χει το ερημοπούλι
αίμα στο φτερό
πετά κι ας το βρε θανάτου βόλι,
κόντρα στον καιρό.


Με τον καιρό να 'ναι κόντρα,
έχει τιμή σαν πετάς
να μένεις μόνος, να μένεις μόνος...
Για ιδέστε όλοι, δέστε και μένα άλλο δε ζητώ
που 'χω στους ώμους φτερά σπασμένα και ακροβατώ.
Γύρισε κάτω η μέρα κι ακόμη εσύ να φανείς
μην κλαις πουλί μου,
μην κλαις πουλί μου...



ΥΓ: για κάτι που διάβασα σήμερα και με λύπησε πολύ, και για όλα τα γαμώτο μας.

5

5 χρόνια σε λίγες μέρες
αλλά σε ήξερα περισσότερο
εντάξει μερικούς μηνες πιο πριν

10 χρόνια στη Θεσσαλονίκη και τα μισά μαζί σου

καθήσαμε και το ψάχναμε
που ήμασταν, τι έγινε, που πήγε ο χρόνος

5 χρόνια.
να μου το έλεγε άλλος τώρα να του έλεγα δε γίνονται αυτά.
εγώ 5 χρόνια σε σχέση?

5

ολόκληρα

χωρίς διαλείμματα για διαφημίσεις ούτε τίποτα.

αν ήμασταν αλλιώς μπορεί και να σε είχα παντρευτεί.

φοβάμαι να το σκέφτομαι
κάτι κακό θα γίνει τώρα ε?

δε γίνεται.

η αγκαλιά σου είναι ο πιο όμορφος τόπος.

να μας βγει σε καλό.