Τέλειωνε!!

είμαι ο phoinix και μόλις μου κάηκαν χίλια εγκεφαλικά κύτταρα

ξημερώνει πάλι

Ξημερώνει κι έχω
λόγο για ν'αντέχω
Αλλο ένα πρωί
στην παλιοζωή
κάποιον να προσέχω

στο διαπασον και ας είναι Μαζωνάκης.

Μέρες Ιανουαρίου

Το αγόρι μου λείπει μακρυά για δουλειές. Πολλά βράδυα χωρίς αγκαλιά. Πρώτα οι διακοπές στο νησί, τώρα αυτό το ταξίδι. Τον βλέπω απ'την οθόνη του υπολογιστή να μου στέλνει σιωπηλά κρυφά φιλιά. Σαν τέσσερα (και βάλε) χρόνια πριν όταν τον πρωτογνώρισα. Φάτσες και χαμόγελα με πλήκτρα και πάντα κάποιος στο δίπλα δωμάτιο.

Έδώ παίζουμε το "έκτο πάτωμα" για άλλη μια φορά. Μόνο που τώρα πάμε απ'τον πρώτο στον τρίτο με τις πυτζάμες μας, και πάλι πίσω. Να μαγειρέψει η γειτόνισσα να φάμε, το βράδυ DVD και ένα τελευταίο τσιγάρο παρέα πριν τον ύπνο.

Οι μέρες δε περνάνε γρήγορα. Με το λεωφορείο στο μάθημα και με τα πόδια πίσω στο σπίτι. Χτυπάω τα πορτοκαλί μου εισητήρια και κοιτάω απ'το παράθυρο σχεδόν σαν τουρίστας. Κάποιες μέρες όμως είναι εξαιρετικές. Αυτές που ξυπνάς στην ώρα σου χωρίς πονοκέφαλο, πίνεις ένα ζεστό καφέ και μετά είσαι χρήσιμος. Αυτές που είσαι χρήσιμος είναι οι καλύτερες. Ή έστω αυτές που καταφέρνεις όσα έχεις να κάνεις, και νιώθεις ικανός και δε βαριέσαι και δεν απορείς που πήγε η μέρα σήμερα.

Έρχονται γάμοι και χαρές το καλοκαίρι λέει η μάνα μου. Μάλλον πρέπει να αγοράσω το πρώτο μου κουστούμι. Και κάπου εκεί ανάμεσα στις μπομπονιέρες ένας χρόνος ολόκληρος χωρίς αυτόν θα έχει περάσει. Έχουμε ακόμα καιρό. Μα εγώ κοιτώ το μπαλκόνι μου και τον φαντάζομαι να κάθεται με ένα φραπέ αχτύπητο σε χαμηλό ποτήρι και να τρίβει τα μούτρα του αντίκρυ σε ένα ήλιο δυνατό.

Έχουμε ακόμα χειμώνα μπροστά μας. Ελπίζω να κάνει κρύο εδώ. Να ασπρίσουν όλα. Να παγώσουμε για λίγο ακόμα το μέσα μας. Να παίρνω το αγόρι μου αγκαλιές πολλές κάτω απ'το πάπλωμα και να του χαιδεύω το στήθος. Μετά να τον φιλώ στα μάτια για όνειρα γλυκά και να ησυχάζουν όλα. Γύρω μου και εντός μου.

η ζωή είναι αγρίως απίθανη

Η Μαργαρίτα Καραπάνου έφυγε κάπου εκεί στα τέλη του 2008.
Άφησε όμως πίσω της για μας τα προσωπικά της ημερολόγια στο τελευταίο της βιβλίο με τίτλο "Η ζωή είναι αγρίως απίθανη"

Τα κείμενά της ξεκινάνε το 1959, όταν σε ηλικία 13 ετών ακολουθεί τη μητέρα της, τη συγγραφέα Μαργαρίτα Λυμπεράκη, στο Παρίσι και τελειώνουν το 1979 σε ηλικία 33 ετών όταν πια έχει εκδοθεί το πρώτο της βιβλίο.

Τρίτη 6 Δεκεμβρίου

Δεν πιστεύω στην ηθική. Δεν πιστεύω, επειδή δεν υπάρχει. Ό,τι κι αν κάνει ο άνθρωπος, αναγκαστικά θα βάλει κάτι βρόμικο μέσα του. Αλλά απ' τη βρομιά μπορεί κανείς να βγάλει αριστουργήματα. Πρέπει να ξέρεις να βρίσκεις την ομορφιά στο καθετί. Πρέπει να βλέπεις παντού την ομορφιά, γιατί κατά βάθος όλα είναι όμορφα. Τα πάντα κρύβουν κάτι όμορφο και πρέπει να μπορείς να το ανακαλύψεις - εκείνοι που μπορούν είναι οι «καλλιτέχνες». Αυτή είναι η δουλειά τους, ο σκοπός τους. Να ψάχνουν, να βρίσκουν, να ομορφαίνουν, να δείχνουν.

1961 (15 ετών)

Η Καραπάνου υπήρξε η συγγραφέας που με συγκλόνισε περισσότερο απο οποιονδήποτε άλλο.
Η γραφή της μιλάει κατευθείαν μέσα σου χωρίς να σου επιτρέψει να φιλτράρεις τα λόγια και τις λέξεις της. Θυμάμαι όταν διάβαζα το "ΝΑΙ" σε μια δύσκολη προσωπική περίοδο ένιωθα σαν να ζούσα μαζί της στο σκοτάδι της και μετά στο φως της.
Η γραφή της μοιάζει πολλές φορές με αυτόματη γραφή και φαίνεται να πηγάζει κατευθείαν απο μέσα της, απο το ασυνείδητό της, χωρίς να αφήνει το υπερεγώ της να αστυνομεύσει τις λέξεις της.
Η Καραπάνου έχει την ικανότητα να σε παρασύρει στον κόσμο της και να σε παίρνει μαζί της στα ταξίδια της και για αυτό της είμαι ευγνώμων.

Ασυναρτησίες (18)

στο χρόνο που φεύγει
με βόμβες στα χέρια.

οι πληγές
οι νεκροί
και το ραμμένο μας δέρμα.


πόσοι λιγότεροι;

να μπεις στη σειρά
και να φωνάξεις παρών

στη καταμέτρηση
της επιβίωσής μας.

στο χρόνο που φεύγει
και θα τελειώσει

για όσα δεν είπες
και όσα δεν έκανες

τις νίκες τις ήττες
και τα σχέδια πολέμου.

στο χρόνο που φεύγει
σαν ποτέ να μην ήρθε

οι χαμένες στιγμές σου
οι λάθος στροφές σου

και ένα ακόμα "θα" στο ντουλάπι σου.

στο χρόνο που φεύγει
με όλα αυτά που τελειώσαν

τα "αντίο"
τα "δεν" σου
και οι άγαρμποι αποχαιρετισμοί σου

στη χρονιά που φωτίζει με όλα αυτά που θες να φέρει.τις υποσχέσεις, τις λίστες και τις ευχές σου, πες πως "θα δω" μα "δε ξέρω" πες "ελπίζω" μα "δεν περιμένω". Πες πως είσαι εδώ και ίσως για την ώρα να είναι αρκετό. Στο τώρα σου.

Μέρες Δεκεμβρίου

Αυτός ο Δεκέμβριος είναι ανάποδος.

Δεν είναι σαν τους άλλους.


Η αλήθεια είναι πως ποτέ δε μου άρεσαν ιδιαίτερα τα Χριστούγεννα.
Αυτή η καταναγκαστική χαρά μου τη δίνει στα νεύρα.
Πρέπει να βγεις πρέπει να διασκεδάσεις πρέπει να είσαι καλά.
Λες και βγήκαμε απο διαφήμιση.

Αλλά πάντα μου άρεσε να στολίζω το δέντρο.
Να κάνω δώρα στους φίλους μου.
Να βρίσκομαι με αυτούς που αγαπώ και να πίνουμε μαζί ένα κρασί.

Φετός όμως αυτοί που αγαπώ είναι λιγότεροι.
Αυτές τις μέρες μου λείπει ακόμα πιο πολύ ο θείος μου.
Δεν έχω διάθεση για δέντρα και γιορτές.
Δεν έχω περάσει ούτε μια Πρωτοχρονιά χωρίς αυτόν
και δεν έχω ιδέα πως θα γίνει να δεχτώ τον νέο χρόνο απουσία του.

Η μεγάλη μου οικογένεια έχει τώρα χωριστεί σε αντιμαχόμενα στρατόπεδα
και η ατμόσφαιρα είναι κάθε άλλο παρά γιορτινή.


Είναι στιγμές που θέλω να κατέβω στους δρόμους και να καταστρέψω ότι δεντράκι βρεθεί στο δρόμο μου. Δε σας κρύβω ότι χάρηκα λίγο με την εικόνα του καμένου δέντρου στο σύνταγμα.
Δε θα μπορούσε να υπάρχει μια εικόνα που να περιγράφει καλύτερα αυτό που νιώθω.


Φεύγω λοιπόν σε λίγες μέρες για το νησί με όσο κουράγιο έχω να ζήσω αυτά τα ανάποδα Χριστούγεννα και να υποδεχτώ μια χρονιά που ελπίζω να μετρήσει λιγότερες απουσίες.

Κατερίνα Γώγου-Θα΄ρθει καιρός