22.12.10

up all night

Στρίβω τσιγάρα για πριν και μετά το αεροπλάνο. Να τα έχω έτοιμα. Με τόσο άγχος που έχω στις πτήσεις τα χέρια μου τρέμουν και δε μπορώ να κάνω με τίποτα ένα τσιγάρο της προκοπής.
Σβήνω πράγματα απο τη λίστα μου, φορτιστής, κάρτα κυπριακού κινητού (αλήθεια έχω ξεχάσει τον αριθμό μου εκεί! να μου κάνω καμιά αναπάντητη να τον δω) κάλτσες που στέγνωσαν μετά απο 5 ώρες πάνω στο καλοριφέρ. Τι ξεχνάω? Πάντα κάτι ξεχνάω αλλά δε μου λείπει τελικά.

Εσύ μου λείπεις. Θα ζητήσω αποζημείωση απο τα γαμημένα ευρωπαικά αεροδρόμια και απο το χιόνι. Κοντέβει ένας μήνας που έχω να σε δω. Καλά σε βλέπω μέσω skype αλλά πάει ένας μήνας που έχω να σε πάρω αγγαλιά ή μήπως είναι αγκαλιά? Το μπερδεύω πάντα. Τελικά θα έιμαστε την ίδια ώρα στον αέρα. Θα σου κάνω "γεια" απο μακρυά και θα σου πω καλή χρονιά να έχουμε. Μπαίνουμε στον έβδομό μας χρόνο.

Νυστάζω πολύ μα δε κάνει να κοιμηθώ. Σε έξι ώρες πετάω οπότε πρέπει σε 4 ώρες να είμαι στο αεροδρόμιο οπότε αν κοιμηθώ θα πρέπει να ξυπνήσω στις 8 για να πιω ένα καφέ σαν άνθρωπος να κάνω ντουζάκι και να βρω ταξί οπότε μένουν 2 ώρες ύπνου οπότε...άστο καλύτερα.

Έτσι κ'αλλιώς πρέπει να συμμαζέψω λίγο το σπίτι να κλείσω βαλίτσα να σβήσω άλλα δέκα πραματάκια απο τη λίστα. Μάλλον θα ήταν καλή ώρα για ένα καφέ. Διπλό ελληνικό παρακαλώ. Και τριπλό δηλαδή.

Άρχισαν να περνάνε και τα φορτηγά με το γάλα. Σε λίγο και τα πρώτα λεωφορεία. Σε λίγο θα ξυπνήσουνε να πάνε στη δουλειά.
Έχω να ποτίσω και τις γλάστρες πριν φύγω μήπως και γλυτώσουνε 10 μέρες που θα λείπω.
Οπότε καταλαβαίνεις δεν έχω χρόνο να κοιμηθώ.
Θα κοιμηθώ στο αεροπλάνο. Με το που θα δώσει ο πιλότος το σήμα για να λύσουμε τις ζώνες και θα βεβαιωθώ οτι έχουμε πλεον απωγειωθεί. Και μετά κατευθείαν για ύπνο στο κρεβάτι μου το παιδικό.
Τριάντα χρονώ μαλάκας έφτασα και ακόμη ο ύπνος στο πατρικό με τους άλλους να κάνουν φασαρία, να βάζουν ηλεκτρική και να βάζουν το μίξερ στο τέρμα για κουραμπιέδες με ηρεμεί. Ίσως πάλι είναι καλύτερα εκεί τα μαξιλάρια. Ποιος ξέρει.

Πάω να κάνω εκείνο τον τριπλό ελληνικό που λέγαμε. Τον χρειάζομαι επειγόντως!


8.12.10

22.11.10

εμπαιγμός ή καλή πρόθεση?



Έκανε χθές δηλώσεις στον αγγελιοφόρο της Θεσσαλονίκης ο νέος δήμαρχος της πόλης (ως άλλος Παπανδρέου) για τις 100 πρώτες μέρες της θητείας του. Απο τα πρώτα πράγματα που λέει λοιπόν είναι και πως θα τελούνται γάμοι ομοφυλοφίλων στο νέο μας δημαρχείο.

Θα μπορούσα να πω πω είναι μια προοδευτική δήλωση ιδιαίτερα σε αυτό τον τόσο οπισθοδρομικό και "παραδοσιακό" δήμο που έχουμε φάει τον Παπαγεωργόπουλο στη μάπα τόσα χρόνια. Δείχνει τις θέσεις του, δηλώνει τη στάση του και παίρνει μέρος σε ένα καφτό θέμα.

Μέχρι εδώ όλα καλά. Δε γνωρίζει όμως ο κύριος Μπουτάρης πως ο προηγούμενος δήμαρχος που το επιχείρησε στην Τήλο έφαγε τα μούτρα του? Πως δηλαδή ο νομοθέτης και το κράτος ακύρωσαν τους γάμους και τους θεώρησαν παράνομους?
Μήπως δηλαδή ο κύριος Μπουτάρης μας τάζει απλά αυτό που ξέρει και ο ίδιος πως είναι αδύνατο?
Εαν δηλαδή πάω και παντρευτώ στο δημαρχείο θα έχω και όλα τα δικαιώματα στο δήμο αυτό ενός παντρεμένου ή μήπως είναι όλα αυτά μια φούσκα υποσχέσεων?

Με άλλα λόγια παίζεις με τον πόνο μας κύριε Μπουτάρη και μας χαιδεύεις τ'αυτιά ή όντως επιθυμείς να σταθείς πλάι μας στον αγώνα αυτό?
Εαν ισχύει το δεύτερο περιμένω περισσότερες κινήσεις απο τον νέο δήμαρχο.

Μην το πάρετε στραβά, γουστάρω που ταράζει τα νερά ο δήμαρχος σε μια πόλη που θεσμικά κοιμάται τον ύπνο του συντηριτισμού μα θέλω να δω πολιτικές πράξεις και οχι πανηγυράκια.

11.11.10

μέρες μακρυά.

μόνο έτσι μπορώ να σου μιλώ
και γι'αυτό και δεν το κάνω

έχουμε καιρό να τα πούμε
το ξέρω

αλλά να
δε μπορώ να δεχτώ
πως μονο έτσι μπορώ να σου μιλώ

και να σου πω

έμαθα να κάνω στριφτά τώρα
όχι σε τέλειο σχήμα
και όχι ακόμα στο όρθιο
μα θα΄χε πλάκα να σου τύλιγα ένα.

έπιασα τα πινέλα μου τελευταία
πούλησα και "τέχνη"
τρομάρα μου
έχει πλάκα να πασαλείβω τις μπογιές μου.


ίσως και γι αυτό να μη σου γράφω
κόλλησε στο χέρι μου ένα μολύβι
που κάνει το ίδιο σχήμα όλη την ώρα

το χάπι μου τώρα είναι ένα
και το άλλο είναι και μέρες που δεν το παίρνω
απο τα 5 δηλαδή στα 2 και στο 1
οικονομία στα φάρμακα
λευτεριά στο γαμημένο συκώτι
να πάω επιτέλους να τα πιω κάνα βράδυ
να γίνω κουρούμπελο
με την ησυχία μου.

σήμερα είδα Γαίτη απο κοντά.
στο ίδιο δωμάτιο είχε και Ακριθάκη
και εκεί δίπλα ένα μικρό Κάνθο.

ένιωσα σαν μούλικο
που έχει μυστικό θησαυρό
και ξέρει πράματα
που αγνοούν οι μεγάλοι

ο ύπνος μου είναι χάλια.
εφιάλτες πολλοί
και συ μαζί
και όλα μαζί πηχτός χυλός
να πιέζει την πάνω αριστερή μεριά του κρανίου μου.

παραμελώ και αμελώ και μεγαλώνω

πρέπει να με βάλω για ύπνο

27.9.10

panic my attack

Αγαπητή κρίση πανικού ή όπως αλλιώς θες να σε λέμε,

Καλά κάναμε παρέα αυτά τα χρόνια. Απο τότε που ήμουνα παιδί μπορούσα να βασιστώ σε σένα για να μου χαλάσεις τα βράδυα την εφηβεία και τις διακοπές μου. Δε σε ήθελα και δε σε ζήτησα ποτέ αλλά έμαθα να σε ανέχομαι. Αυτό δε σημαίνει ότι πρέπει ντε και καλά να κατσικωθείς για τόσα χρόνια. Το έχεις παρακάνει.Τώρα επιστρέφεις. Εμένα με ρώτησες?
Ναι αναγνωρίζω την ανεργία μου.Τις αγγελίες που όποτε τις διαβάζω (καθημερινά) με κάνουνν να νιώθω πως ζω σε φαρσοκωμοδία. Τη δυσκολία μου να μείνω στην Ελλάδα γιατί χρειάζομαι άδεια παραμονής ή όπως σκατά το λένε. Το γαμημένο δικαστήριο που μου έχει κάνει τα νεύρα κρόσια και μου έχει στερήσει το γαλήνιο ύπνο μου εδώ και δύο χρόνια. Τις απαιτήσεις του μεταπτυχιακού μου που μου κάνουν το εντεράκι χάλια, αλλά εσύ θα έπρεπε να μείνεις μακρυά. Πέρασες τη γραμμή και αυτό σημαίνει πόλεμο.
Τώρα πάω για ύπνο. Μέχρι αύριο να έχεις φροντίσει να έχεις πάει στο διάολο μαζί με την ανεργία μου το εντεράκι μου τους συγγενείς μου και τις δικαστικές μου υποθέσεις.
Όπως βλέπεις παρέχω στον εαυτό μου τις καλύτερες συνθήκες έτσι ώστε εσύ να μην εμφανίζεσαι. Η ζωή στο μικρό σπίτι στο λιβάδι κυλάει όμορφα.Η Μαίρη δε τυφλώθηκε ποτέ αλλά έκανε μια ζωή τα κοτσιδάκια της Λώρας και το απόγευμα αρμέγανε μαζί τις αγελάδες.


Σε φιλώ και σου εύχομαι τα χειρότερα.

ο ξενιστής σου.

3.9.10

κάθε Σεπτέμβρη



θα βλέπω τις βιτρίνες με τα σχολικά
και θα ξέρω πως το σοκ του σχολείου δεν έχει φύγει απο πάνω μου ακόμα

ίσως γιατί δε μου έχουν τελειώσει οι σχολικές χρονιές
τις ζω ακόμα

φοιτητής στα 30 μου
με μέλλον την ανεργία μου

Τελευταία, ελπίζω, σχολική χρονιά.

Δε θα άντεχα άλλο.
Να πρέπει να δίνω εργασίες να διαβαζω (λέμε τώρα)

Να βλέπω τις βιτρίνες με τα σχολικά και να θέλω να τις σπάσω.

Και κάθε Σεπτέμβρη, δε ξέρω γιατί, με αμφισβητώ.
Περνάω μια κρίση.
Μια κατάσταση πολύ εσωτερική που με κάνει να μένω μόνος και να κοιμάμαι με τις ώρες.
Μπορεί να'ναι απλά βαρεμάρα και ο ψυχολόγος μέσα μου να ψοφάει για ερμηνείες.

Οπότε εφόσον πήγα νηπιαγωγείο στα 4 και τώρα είμαι 30 κλείνω περίπου 26 χρόνια σχολείο.
Αν σου πω οτι δεν έμαθα και πολλά?
Μάλλον έμαθα περισσότερα στο νηπιαγωγείο παρά στο μεταπτυχιακό.
Το να ανακαλύπτεις πως λειτουργούν οι κούνιες χωρίς κάποιος να σε σπρώχνει δεν είναι μικρή υπόθεση. Έχει ξεκάθαρα να κάνει με νόμους της φυσικής με δυνάμεις, ταλαντώσεις και άλλες μαλακίες που σε κάνουν, όταν ελέγχεις σωστά τα πόδια σου, να φτάνεις πολύ ψηλά.

Τώρα ποιος ελέγχει τα πόδια του?
Μερικές φορές με εγκαταλείπουν να τα βγάλω πέρα μόνος μου.
Λες και θέλουν να αποδείξουν τη δύναμή τους απέναντι στο υπόλοιπό μου σώμα


ΥΓ: ζητείται εργασία για ενηλικίωση ενηλίκου.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...