πιάσε μου τον Μάη

ή εσύ ή κανείς.

ήθελα να σε πάρω τηλέφωνο σήμερα

πήγαινα πάνω κάτω στο σπίτι με το τηλέφωνο στο χέρι

μετά κατάλαβα πως δε μπορώ

και το άφησα


γιατί δεν υπάρχει άλλος που θα ήθελα να πάρω έτσι

μερικές φορές ένα τόσο ενθουσιασμένο "γεια" σου
μου έφτιαχνε όλη τη μέρα

και τα κενά είναι κενά
και ας μείνουν έτσι

η αντικατάσταση δεν έχει νόημα



δεν είναι θέση άλλου

δεν είναι καν θέση

τώρα το κατάλαβα.

ο καθένας είναι για κάτι που κανείς άλλος δε μπορεί να καλύψει.
γιατί ο καθένας είναι αυτό που σου έδωσε

και δεν είναι ρόλος.

white rabbit

η πόλη αυτή είναι ο μαγικός μου κόσμος.
δρόμοι, στενά, φίλοι γνωστοί
και φάτσες δίχως όνομα που μου θυμίζουν κάτι

η πόλη αυτή με κρατάει χρόνια
στα τούνελ της
τους λαβύρινθους
και στην ησυχία του γνώριμου

γίνομαι ένα
λιώνω πάνω στο πεζοδρόμιο
αφομοιώνομαι
εξαφανίζομαι σχεδόν.

στην κάθε μέρα
στην ίδια στροφή
στις βιτρίνες
που καθρεφτίζουν τη φάτσα μου

η πόλη αυτή σφυράει
και λέει πως φεύγει
αλλάζει όμως φάτσα
το πολύ και κάνα στέκι
και είναι εδώ.

μπορεί να μη σου μοιάζει ονειρικό
η μαγικό
η έστω ωραίο

μα είναι κάποτε.
ειδικά καμιά φορά
όταν έχει συννεφιά
ξεχνάς πως υπάρχεις
και θαρρείς
πως ο απέναντι
θα περάσει απο μέσα σου
στη διάβαση
ενώ εσύ κάνεις ένα τσιγάρο
χωρίς λόγο
απλά έτσι
για να το κρατάς
και το σιχαίνεσαι και συ
μα είναι εντάξει
κάποτε είναι απλά εντάξει.

και δε χρειάζεται τίποτα

πάμε πάλι

μπρος πίσω
πάνω κάτω

παίζει ping pong.
γυρνάνε τα κεφάλια
μια εδώ μια εκεί.

πάμε πάλι

μπρος πίσω
πάνω κάτω

πάμε κάπου?

This is Fucking L.A

This is Cyprus calling!

Το νησί κλείνει ασφυκτικά
δεν έχει χώρο να πας
δεν έχει καμία διέξοδο

Θα μπορούσες να πας προς τα μέσα
αλλά οι κάτοικοι αποφάσισαν
να πάνε προς τα πάνω

όχι δε μιλάω για καμία ανάταση πνεύμτατος.
Μιλάω για τραπεζικούς λογαριασμούς
για σπίτια πάνω απο αυτό της μαμάς
(χτίσαμε της κόρης για προίκα ένα σπιτάκι πάνω απο μας)
για πράγματα που στιβάζονται.

Φτάνω στο νησί.

-Πάμε για φαγητό?
-Μα έχω φάει.
-Τι?
-Κοτόπουλο χωρίς την πέτσα
μπρόκολο στον ατμό
και σολομό,
έχω ένα συρτάρι γεμάτο σολομό.
Έκοψα το τσιγάρο και πάω γυμναστήριο κάθε πρωί στις 8.

What the fuck?

-Έλα πάμε για καφέ?
-Δε μπορώ έχω ραντεβού για μασαζάκι!

-Έλα πάμε για καφέ?
-Δε μπορώ ετοιμάζω βαλίτσες για Κίνα.
η εταιρία με στέλνει για δουλειά.
η εταιρία μου πήρε ένα BlackBerry
η εταιρία μου πήρε ένα αμάξι
Σ'αγαπώ Ω εταιρία!

-Έλα πάμε για καφέ?
-Δε μπορώ!πάω τις κόρες μου στο ξενοδοχείο!
-Τις ποιές?
-Τα σκυλιά μου καλέ! και μετά και εγώ ξενοδοχείο.

-Έλα πάμε για καφέ?
-Δε μπορώ! Παω Αγία Νάπα, Πάω Παραλίμνι Παω στο εξοχικό.
(Δεν είχατε χωριό! Φτιάξατε χωριό! Μέσα στο χωριό!)

-Έλα πάμε για φαγητό?
-Δε μπορώ! Κάνω μια νέα δίαιτα! Cambridge τη λένε!
Τη κάνουν όλοι οι αστέρες του hollywood!
και εσύ έχεις πάρει κάποια κιλά ε?

What the fuck?

οι φίλες μου δείχνουν η μια στην άλλη το μονόπετρό τους. καθαρά διαμαντάκια. πανάκριβα διαμαντάκια. -Και πως σου έκανε πρόταση? -Αχ τι γλυκόοοοοοο και δώστου ουρλιαχτά πάνω στο δαχτυλίδι και δώστου φιλιά και δώστου δώστου δώστου.

Ξέρεις, μου λέει, πήγαμε και για σκί στις Άλπεις! Να μπεις στο FaceBook να μας δεις!
Ναι δε θα παραλείψω!

Ξέρεις, μου λέει, ο αρραβωνιαστικός μου και οι φίλοι του πήγανε για bachelor party στην Πράγα! και εγώ για Hens night (για ποιο night?) στην Αθήνα!

Ξέρεις, μου λένε, άνοιξε και Budda bar εδώ! Ξέρετε, τους λέω, χέστηκα!

Ξέρεις τι? Δε ξέρω αν είναι έτσι πια όλο το νησί. Δε ξέρω αν απλά οι άνθρωποι που κάνω παρέα στη Θεσσαλονίκη δεν είναι έτσι και αν απλά κοιτάω λάθος. Σίγουρα το L.A υπάρχει και στην Ελλάδα μα εγώ μάλλον είμαι απο το Brooklyn. Η Κύπρος μοιάζει πια να ζει σιωπηλά με φωναχτά ρούχα φωναχτά εστιατόρια φωναχτές βιτρίνες. Ναι και στην Προξένου Κορομηλά άμα καττεβώ αυτά θα δω. Αλλά στη Θεσσαλονίκη έχεις επιλογή. Εδώ είναι όλα μες τα μούτρα σου. Θα πάω να ψάξω λίγο και την άλλη Λευκωσία και θα σας πω. Κάτι θα υπάρχει δε μπορεί.

και αν άντεξες να το διαβάσεις όλο αυτό ρώτα και μένα που τα άκουσα όλα σε 3 μέρες μέσα!

Πάμε για sushi?

έτσι ξαφνικά όπως θα μπαίνει η άνοιξη

και έτσι ξαφνικά σκάω απο τη ζέστη
ιδρώνω όταν περπατάω.
κρατάω το μπουφάν στο χέρι
έτσι μας βρήκε πάλι η άνοιξη

και έτσι ξαφνικά
ένα παιδί χάθηκε χθες βράδυ.
15 χρονώ.
σαν και αυτό πριν απο ενάμιση χρόνο
2 παιδιά
μα αυτή τη φορά ούτε φωνές ούτε φωτιές
απλά καναπές.

και έτσι ξαφνικά δε θέλω άλλο πια
κουράστηκα να προσπαθώ.
να ξυπνώ να περπατώ να τρωώ
να είμαι εντάξει με τους άλλους.
πάω στο νησί
να ησυχάσω (?)
ναι είμαι αχάριστος.

και έτσι ξαφνικά σου μιλάω στο τηλέφωνο
σε άλλο σπίτι
σε άλλο τόπο
με άλλη θέα απ'το παράθυρό σου
έτσι ξαφνικά έχασα ένα σπίτι

και έτσι ξαφνικά όπως θα μπαίνει η άνοιξη
θα πίνουμε το καφεδάκι μας
και ο Μάριος θα είναι ακόμη στη φυλακή.

Η Πιπιλή θα χορεύει την ώρα που άλλοι
ψάχνουν στα σκουπίδια φαγητό
και εκεί βρίσκουν βόμβες.
γιατί και τα σκουπίδια μας
είναι θυμωμένα τώρα πια.

προσοχή κάδος!
προσοχή μπάτσος!
προσοχή κοιμάμαι!
προσοχή χορεύω!

προσοχή βαράω προσοχή!

γιατί έτσι

έτσι περνάνε οι πρώτες μέρες της άνοιξης.
Χωρίς πολλά πολλά και με μπύρες χωρίς αλκοόλ.

η δόση μου στα 30mg μου κάνει τη ζωή δύσκολη
αλλά θα την πάω στα 20 θέλει δε θέλει

χάνω λίγο τον εαυτό μου.
ίσως είναι περίοδος που τον επανεφευρίσκω
εξού και φοίνικας

γιατί μπορώ και πάλι
μόνο που δε ξέρω πόσες φορές μου μείνανε.

χάνω λίγο τον εαυτό μου με τους ανθρώπους.
και είναι λίγο παράξενο κάπου εκεί πριν τα 30
να μην έχεις σίγουρα 3-4 πράματα

βάζω να ακούσω μουσικές που γουστάρω
γιατί εκεί με βρίσκω.
και το σβήνω απ΄τη λίστα.
πρέπει να με ξαναβρώ.

έχω γίνει λίγο γενικός.
λίγο παντού.
λίγο απ΄όλα.
οτι πάντα σιχαινόμουνα.
να μου κάνουνε όλα.

πρέπει εγώ να διαλέξω.
και μάλλον πρέπει να βρω το κουράγιο
να κόψω κομμάτια.

σαν πολλά να κουβαλάω.
σαν πολλά να μαζευτήκανε.

πρέπει να πάμε κάτω απο τα 30mg

και έτσι τα όνειρά μου έχουν και ταυτότητα και αριθμό.