"Όλοι κρύβουμε κάτι τον περισσότερο καιρό. Κρύβουμε τόσο βαθιά κομμάτια του εαυτού μας που ξεχνάμε την ύπαρξή τους. Ναι, υπάρχουν μερικές φορές που θέλεις να ξεχάσεις και το ποιος είσαι - εντελώς. Όμως έρχονται κάποιες εποχές που το παρελθόν επανέρχεται με δύναμη έχοντας τη μορφή εραστών που έχεις ξεχάσει, ονείρων που ξαφνικά θυμάσαι, με φράσεις που σκάνε στη μέση μιας συζήτησης και σε τινάζουν σα να έπιασες γυμνά καλώδια με βρεγμένα χέρια, με εικόνες ή τραγούδια που σου θυμίζουν ό,τι προσπαθούσες να θάψεις. Τότε θέλεις να βάλεις τα κλάματα ή να το σκάσεις. Και τότε χτυπάνε τα τηλέφωνα και σε καλούν φίλοι και Beautiful People που θέλουν να σε δουν, να σε θαυμάσουν, να σε φλερτάρουν. Καταπίνεις το παρελθόν και βγαίνεις έξω πανέμορφος, έτοιμος να καταπλήξεις τα πλήθη με μάτια που τα δάκρυα τους έχουν χαρίσει τη λάμψη του survivor."
διαβάζω το ζώδιό μου στην Athens Voice. ποιος είναι αυτός που με ξέρει τόσο καλά?
όποιος και αν είσαι σταμάτα να με παρακολουθείς! βγάλε τις κάμερες απο το σπίτι μου και πες στους ντετέκτιβ σου να πάνε στο διάολο. Δεν εξηγείται αλλιώς!
12.9.09
1.9.09
30.8.09
...
είδα στον ύπνο μου πως δούλευα στα μπουζούκια.
τραγουδούσαμε σε ένα σχήμα 15 άτομα. αγόρια και κορίτσια.
ήτανε κάτι σαν fame story και ήξερα ότι θα φύγω απο τους πρώτους.
ένας άλλος με βοηθούσε να μάθω τα βήματα και τη σειρά.
είχα πολλά παπούτσια μα φορούσα πάντα κάτι άσπρα stan smith.
έπρεπε να φοράμε όλοι ίδιο πουκάμισο.
μου φέρανε ένα νούμερο μικρότερο μα τελικά χωρούσα.
στη σκηνή ίσα που φαινόμουνα.
είμαι και παράφωνος οπότε γάμησέ τα.
είχα το άγχος να προλάβω την πρόβα, να μάθω τα λόγια απ'τα τραγούδια να είμαι στην ώρα μου. μάλλον μου έλειψε να ανέβω σε σκηνή.
μετά είδα λέει πως παντρευτήκαμε.
σου πήρα και δώρο ένα μεγάλο κουτί μα δε θυμάμαι τι είχε μέσα.
οι φίλοι σου μας έφεραν το Taboo το scrabble και τη μονόπολη.
με ρώτησες τι ήθελα να παίξουμε μα εγώ ήθελα μόνο να τα κοιτάω και να χαίρομαι.
με έδειξες στους φίλους σου λίγο σαν τρόπαιο, και μου άρεσε.
όπως όταν ήμουνα μικρός και η μάνα μου με έδειχνε με καμάρι.
ύστερα λέει άρχιζε το καλοκαίρι και έπρεπε να αποφασίσουμε τι θα κάνουμε και που θα πάμε.
άνοιξα τα μάτια μου και είχε συννεφιά.
άμα μου πεις "καλό χειμώνα" θα βάλω τις φωνές.
τραγουδούσαμε σε ένα σχήμα 15 άτομα. αγόρια και κορίτσια.
ήτανε κάτι σαν fame story και ήξερα ότι θα φύγω απο τους πρώτους.
ένας άλλος με βοηθούσε να μάθω τα βήματα και τη σειρά.
είχα πολλά παπούτσια μα φορούσα πάντα κάτι άσπρα stan smith.
έπρεπε να φοράμε όλοι ίδιο πουκάμισο.
μου φέρανε ένα νούμερο μικρότερο μα τελικά χωρούσα.
στη σκηνή ίσα που φαινόμουνα.
είμαι και παράφωνος οπότε γάμησέ τα.
είχα το άγχος να προλάβω την πρόβα, να μάθω τα λόγια απ'τα τραγούδια να είμαι στην ώρα μου. μάλλον μου έλειψε να ανέβω σε σκηνή.
μετά είδα λέει πως παντρευτήκαμε.
σου πήρα και δώρο ένα μεγάλο κουτί μα δε θυμάμαι τι είχε μέσα.
οι φίλοι σου μας έφεραν το Taboo το scrabble και τη μονόπολη.
με ρώτησες τι ήθελα να παίξουμε μα εγώ ήθελα μόνο να τα κοιτάω και να χαίρομαι.
με έδειξες στους φίλους σου λίγο σαν τρόπαιο, και μου άρεσε.
όπως όταν ήμουνα μικρός και η μάνα μου με έδειχνε με καμάρι.
ύστερα λέει άρχιζε το καλοκαίρι και έπρεπε να αποφασίσουμε τι θα κάνουμε και που θα πάμε.
άνοιξα τα μάτια μου και είχε συννεφιά.
άμα μου πεις "καλό χειμώνα" θα βάλω τις φωνές.
27.8.09
20.8.09
Subscribe to:
Posts (Atom)
