Μέρες Νοεμβρίου

Ο πυρετός συνεχίζεται. Είμαι και εγώ υποχόνδριος.
Είναι και αυτός επίμονος.
Δεν είναι και ο καλύτερος συνδυασμός.
Βαρέθηκα στο σπίτι.

Έχω κατεβάσει τα τελευταία επεισόδια του "Greys Anatomy".
Πολύ χάλια ο πέμπτος κύκλος αν με ρωτάς. (με ρωτάς?)
Βλέπω το ένα μετά το άλλο τις ιστορίες του γιατρού "House"
Tώρα κάνει να βλέπεις τόσα νοσοκομεία αν είσαι τόσο υποχόνδριος?

Ο Παπαγεωργόπουλος στολίζει την πόλη.
Πάλι το καράβι στην Αριστοτέλους.
Μέχρι και το ίδιο θα βαρέθηκε εκεί πέρα.

Άρχισαν και τα Χριστουγεννιάτικα στις βιτρίνες.
Είναι νωρίς ή εγώ είμαι εκτός?

17 Νοεμβρίου σήμερα.
Θα γεμίσει το κέντρο μπάτσους και δακρυγόνα.
Κρίμα που δε μπορώ να πάω στην πορεία.

Α! δε σας είπα το καλύτερο!
Πέρασα στο μεταπτυχιακό!!!!
Επιτέλους! Μετά απο 2 αποτυχημένες προσπάθειες
Ήρθε το τρίτο το κάλό!
Τώρα δουλειά και διάβασμα και πρακτικές!
Πολύ ανυπομονώ!!!


Δε σας φιλώ μη σας κολλήσω!

37.7

είμαι σπίτι με πυρετό. Δε λέει να πέσει.
'Εχουνε περάσει 3-4 μέρες τώρα.

Λιώνω στον καναπέ με το τηλεκοντρόλ στο χέρι
όχι της TV αλλά του DVD

Πονάει όλο μου το σώμα. Γαμημένες ιώσεις.

Κοιτάω τα ντουβάρια και σκέφτομαι τι χρώμα να τα βάψω!

Πάλι καλά που έχω internet.
Σερφάρω στο youtube

Βρίσκω παλιά τραγούδια και θυμάμαι.
Κολλάω στον Παπακωνσταντίνου.

Ναι τον Βασίλη.

Παλιά σκεφτόμουνα πως ένας πούστης δε μπορεί να ακούει rock!
Πήγαινα σε συναυλίες των Κατσιμιχαίων και μετά στο πουστράδικο.
Με τη Βίσση τότε Θεά και εμένα μικρό και μπερδεμένο.

Ευτυχώς εκτός απο Τρύπες ακούω και ABBA και έρχομαι στα ίσα μου.


Ο Παπακωνσταντίνου μου θυμίζει πολλά.
Τον άκουγαν τα ξαδέρφια μου αρχές του 80
και εγώ δε καταλάβαινα Χριστό.

Άρχισα να τον ακούω το καλοκαίρι του 90 σε μια κατασκήνωση.
10 χρονώ ήμουνα τότε και αυτός ήτανε στα φόρτε του.
Με το "Ελλάς" και το "Βικτώρια".

Έψαξα όλα του τα παλιά τραγούδια
και τον άκουγα μέχρι και το 99 περίπου που ήμουνα φαντάρος.

Μετά έγινε και αυτός σκιά του εαυτού του
και δε θέλω να ακούω καινούργια τραγούδια του.

Τότε όμως, στα τέλη του 80 αρχές του 90
σημάδεψε τα ακούσματά μου.

(κάτσε να βάλω πάλι το θερμόμετρο να δω τι γίνεται)

Επαναστατικός με αιτία και λόγο.
Καθαρός και συγκεκριμένος.
Δεν τα καταλάβαινα όλα.
Για την πρέζα τις φυλακές τις πουτάνες το περιθώριο
αλλά κάπου μιλούσανε μέσα μου.

Στην εφηβεία έγιναν πιο ξεκάθαρα.

Πάω απο το ένα τραγούδι στο άλλο στο youtube.

Ακούω για δεύτερη φορά το "Βικτώρια"

ο πυρετός έπεσε στο 37.

Cyprus Fashion Week

ΥΓ: ναι ήρθε η Forthnet!!

long time no blog

long time no internet βασικά.
Η μετακόμιση πήγε καλά.
Το σπίτι άρχισε να μπαίνει σε μια τάξη.
Η κούραση όμως αρκετή.
Κάθε μέρα να θες μαστόρια (που είναι ταλαιπώρια).
Να φτιάχνεις το ένα,να καθαρίζεις,
να λες τελειώσαμε και μετά να αρχίζει το άλλο.

Τηλέφωνο όμως γιόκ! εξού και όχι ιντερνετ!
Ολόκληρη γειτονιά στο κατάκεντρο της Θεσσαλονίκης και ούτε ένα δίκτυο να μην πιάνω ανοιχτό βρε παιδιά? Μα γιατί το κάνει αυτό ο κόσμος? Δε μας λυπάστε? Ανοίξτε καλέ!

(φωτο σύντομα έστω μια ματιά)

Έδωσα ΠΑΛΙ εξετάσεις για το μεταπτυχιακό!
Τώρα μη ρωτάς ποιο μεταπτυχιακό! Ένα είναι και προσπαθώ 3 χρόνια να μπω!
Φέτος όμως δε διάβασα καθόλου και πήγα εντελώς στο αδιάβαστο!
Δεν το άντεχα να δω τις ίδιες σημειώσεις τρίτη φορά.
Ε ήτανε και το σπίτι που όσο να ναι το ΙΚΕΑ είναι πιο ευχάριστο απο τις εξετάσεις! (εκτός και αν είναι Σάββατο!)

Τα οικογενειακά θέματα μετά το Θάνατο του θείου μου δε πάνε και τόσο καλά.
Βασικά σκατά πάνε.
Τι να λέμε τώρα.
Όπως είπα και σε μια φίλη μου "πρώτη φορά έχω τόσο μεγαλίστικα προβλήματα"

Ε με το ένα και με το άλλο έφτασα στο νησί
απ'όπου και σας γράφω με τα ταπεινά 37.7kb μου!

Έχουμε και το μνημόσυνο την ερχόμενη Κυριακή.
3 μήνες πέρασαν κιόλας
και εγώ τώρα μόλις αρχίζω να καταλαβαίνω την απώλεια.

Η ευχάριστη φάση αυτών των ημερών ήτανε το
"Cyprus Fashion Week"
(ναι υπάρχει και τέτοιο)
όπου ο κολλητός μου είχε το show του!
Πλάκα είχε! Πολλές κυράτσες όμως βρε παιδιά!
Που πας μωρή καταμεσήμερο στο νησί με το λαμέ!
Δε λιώνει ο στόκος που έχεις γεμίσει τα μούτρα σου?
(και άλλα τέτοια αδερφίστικα)
Καλή φάση όμως!
Είναι και μια καλή ευκαιρία να εκτιμήσεις το έτερον ήμισυ
άμα δεις τι ντεκαπάζ κυκλοφορεί εκεί έξω!!

(φώτο σύντομα! που να ανεβάζω τώρα με τέτοια ταχύτητα!)

ουφ αυτά που λέτε τον τελευταίο καιρό!
μου έλειψε το blog.
μου λείψατε και'σεις
και άντε αυτή η forthnet να έρθει να ησυχάσουμε!

Τα λέμε! (σύντομα ελπίζω!)

Σταμάτη κλείσε το παράθυρο!

Μέρες οριακές.
Μια μετακόμιση που εκκρεμεί.
Κούτες παντού.
Και δε ξέρω και που έβαλα τα ποτήρια μου.

Ένα σπίτι που γεμίζει και ένα που αδειάζει.
Μια νέα θέα, και άλλοι γειτόνοι πάνω,κάτω.

Έχω πολλά ακόμα να μαζέψω
να συγυρίσω να καθαρίσω.

Και θα μου πεις πω κάνεις έτσι ρε φίλε!
Μα εγώ τώρα αφήνω πίσω ένα κομμάτι μου
και πάω για ένα άλλο.
Με μια γλυκιά ανυπομονησία
μια χαρά και μια θλίψη μαζί.

Άσε που έχω διάβασμα στο φουλ
και δεν έχω πιάσει καν βιβλίο στα χέρια μου.
Πλησιάζουν οι εξετάσεις που θα δώσω.
Είναι και τα οικογενειακά μπάχαλο.
Μέσα και έξω ένα χάος δηλαδή!

Να μπει μια σειρά να ησυχάσουμε και λίγο.


Άντε ελάτε να κουβαλήσετε καμιά κούτα!
και μετά να σας κεράσω και κάνα κρασάκι!


ΥΓ: φέρτε και ποτήρια!

Μπούλη μ'ακούς?

Κύριε Καραμανλή γιατί σας ψήφισαν;

Κύριε Καραμανλή ποιός θα πληρώσει τα σπασμένα σας;

Κύριε Καραμανλή πως κάνει το πουλάκι;

και επειδή ξέρω πως είστε παιχνιδιάρηδες πείτε μου
"Τι λέει ο Κύριος Ρουσόπουλος στον Κύριο Καραμανλή;"

πράγματα,

Έχω γεμίσει 15 κούτες μέχρι τώρα για τη μετακόμιση.
Καλά μη φανταστείτε τεράστιες.
Το θέμα είναι όμως πως μάλλον θα γεμίσουν άλλες τόσες.
Και μετά έπιπλα και επιπλάκια.

Μάζεψα πολλά πράγματα όλα αυτά τα χρόνια σε αυτό το σπίτι,
και κατάλαβα πως έχω μια δυσκολία στο να πετάω.

Κρατάω οτιδήποτε άσχετο τελικά και συνδέομαι και μαζί του.
Δίνω δυνάμεις στο αντικείμενο και μετά δε θέλω να το αποχωριστώ.

Μάλλον είμαι απο τους ανθρώπους που χρειάζονται πράγματα για να νιώθουν ασφάλεια ή που ψωνίζουν για να γεμίσουν κάποιο άλλο κενό.

Κουτιά, κουτάκια, παλιά πακέτα τσιγάρα, σημειώσεις, περιοδικά εισιτήρια απο σινεμά, ένα σπασμένο ποτήρι που ποτέ δε μπόρεσα να πετάξω, dvd απο εφημερίδες που μάλλον δεν έχω σκοπό να δω ποτέ, άδεια μπουκάλια, ρούχα που δε μου κάνουν μα δεν τα πετάω και γενικά ένα χάος απο μνήμες και αναμνήσεις χρόνων που πρέπει να βάλω σε μια σειρά και να το στριμώξω σε κούτες.

Θα ήθελα να ήμουν ένας απο αυτούς τους ανθρώπους που δε χρειάζονται πολλά αντικείμενα γύρω τους και μπορούν έτσι να κάνουν πιο εύκολες μετακινήσεις και μετακομίσεις.

Δεν είμαι όμως.

Μα θέλω να μάθω να κρατάω μέσα μου τις μνήμες και να μη χρειάζομαι χίλια δυό μικροπράματα να μου θυμίζουν αυτά που πέρασαν.

Ελπίζω μόνο να καταφέρω να πετάξω τίποτα αλλιώς δε ξέρω αν θα αντέξω τόσο κουβάλημα.