Spring Cleaning

Σήμερα είχε απίστευτη μέρα! Ο ήλιος έλαμπε τα πουλάκια κελαηδούσαν και όλα έξω ήταν αστραυτερά! Το κακό με τον πρώτο ανοιξιάτικο δυνατό ήλιο είναι πως χώνεται σε όλες τις βρώμικες γωνιές και σου δείχνει τη σκόνη! Οπότε σαν καλό εργενόπουλο κατάλαβα πως κανείς δε θα έρθει να καθαρίσει..Περίμενα για μέρες και αφού δε φάνηκε κανείς αποφάσισα να αναλάβω δράση. Αυτό δε συνέβαινε ποτέ στο πατρικό μου! Πάντα η βρωμιά έφευγε ως δια μαγείας! Έβαζες ένα ποτήρι στο νεροχύτη και τσούπ εμφανιζόταν μετά λαμπερό στο ντουλάπι!Το ίδιο γινόταν και με τα ρούχα! Απίστευτο!

Τον τελευταίο καιρό βλέπω στο Σκάι κάτι κυριούλες που πάνε σε διάφορους άπλυτους βρωμιάρηδες Άγγλους και τους το κάνουνε λαμπίκο σε λέω! Κλέβω και μικρά μυστικά! Τώρα πια έχω λευκό ξύδι στο σπίτι με το οποίο καθαρίζουμε οικολογικά τα τζάμια μας, τρίβοντας με εφημερίδες. Σκαρφάλωσα λοιπόν στο παράθυρο (πάλι καλά που μένω ισόγειο ) κατέβασα κουρτίνες έπλυνα κουρτίνες έτριψα τζάμια, (περνούσανε και κάτι γειτόνισσες και μου έλεγαν μπράβο). Άδειασα τη ντουλάπα απο τα χειμωνιάτικα και γέμισα 3 σακούλες με ρουχαλάκια που δε μου κάνουν πια! Είναι δύσκολο να τα αποχαιρετιστώ αλλά ποτέ δεν τα φοράω και απλά πιάνουν χώρο.


Αύριο λέω να προχωρήσω και στα άλλα δωμάτια. Κανείς εθελοντής;; Όταν λέω στη μάνα μου ότι καθάρισα κτλ μου λέει "Τι νοικοκύρης! Τυχερή αυτή που θα σε πάρει." Για την ώρα εύχομαι να με πάρει τηλέφωνο η Μαίρη Παναγιωταρά και να μου πει πως έχει χρόνο να έρθει και απο 'δω να ρίξει καμιά φασίνα!

ΥΓ:Δε μπορείς να φανταστείς πόσα blog και sites υπάρχουν με θέμα το spring cleaning! Με συμβουλές και tips και μικρά μυστικά και όλα όσα θα θέλατε να μάθετε αλλά ντρέπεστε να ρωτήσετε για το πως φεύγει το σπέρμα απ' τα σεντόνια.

ΥΓ2: Αύριο ανοίγει το πρώτο H&M στη Θεσσαλονίκη! Ελπίζω να έχει τίποτις καλό!

ad

Is this art?

"Το 2007 ο Guillermo Vargas Habacuc, ένας αποκαλούμενος 'καλλιτέχνης' πήρε έναν αδέσποτο σκύλο από το δρόμο,
τον μετέφερε σε μια γκαλλερί όπου τον έδεσε στον τοίχο. Τον άφησε εκεί έτσι ώστε να πεθάνει από δίψα και από πείνα.
Για τις επόμενες μέρες, οι επισκέπτες της γκαλλερί γίνονταν μάρτυρες αυτής της παρωδίας 'τέχνης' χωρίς να αντιδράσει κανείς.
Εν τέλει το δύστυχο ζώο πέθανε υποφέροντας, διψώντας και πεινώντας.
Δυστυχώς το θέμα δεν τελειώνει εδώ. Η περιώνυμη Central American Biennial of Art αποφάσισε
ότι αυτή η κτηνωδία είναι όντως 'τέχνη', και έτσι ο 'καλλιτέχνης' Guillermo Vargas Habacuc
προσκλήθηκε να επαναλάβει το 'έργο' του στην Biennial το 2008. ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ!

Σας παρακαλούμε να λάβετε μέρος στην συλλογή υπογραφών
εδώ: http://www.petitiononline.com/13031953/
και να απαιτήσουμε την μη βράβευση/συμμετοχή/αποδοχή του εν λόγω ανθρώπου."

Αυτό έλαβα πρόσφατα στο mail μου όπως και πολλοί απο εσάς φαντάζομαι.
'Εψαξα για υλικό και βρήκα φωτογραφίες της έκθεσης. Υπάρχει και βιντεάκι αλλά δεν υπάρχει λόγος να το ανεβάσω.





Είναι λοιπόν αυτό τέχνη;
Σίγουρα ένας απο τους σκοπούς της σύγχροης τέχνης είναι να προκαλεί το κατεστημένο αλλά και την κοινωνία.
Μέχρι ποιο σημείο όμως;
Μήπως αυτό είναι πρόκληση απλά για την πρόκληση;

Εμένα η βασική μου απορία είναι γιατί δεν αντέδρασε κανείς όταν το είδε αυτό στην γκαλερί και όλοι ασχολούνται με αυτό τώρα.
Πας σε μια έκθεση, βλέπεις ένα σκυλί να υποφέρει, γιατί δεν το λύνεις; γιατί δεν κάνεις κάτι;
Μήπως τελικά αυτό ήθελε να δείξει ο τύπος;
Την αδιαφορία;
Κάθε μέρα βλέπουμε όλοι πολλά αδέσποτα πεινασμένα και άρρωστα στους δρόμους και όμως πολλοί απο εμάς δεν κάνουμε κάτι για αυτό;
Έχει διαφορά αν αυτό είναι σε φυσικό περιβάλον ή σε μια έκθεση;
Και αν τελικά κάποιος αντιδρούσε στην γκαλερί θα μας θύμιζε όλους τους γραφικούς που αντιδρούν σς εκθέσεις στην Ελλάδα;

Πραγματικά δεν έχω και πολλές απαντήσεις.
Απλά πολλές απορίες.

Ο όρος "τέχνη" κάπου έχει ξεφύγει.
Για μένα είναι υπεύθυνοι και όσοι πήγαν σε αυτή την έκθεση.
Απο 'κει και πέρα πραγματικά με σοκάρει.

Ίσως πάλι είμαι υποκριτής αφού έχω μάθει πια να μην "σοκάρομαι" με τα αδέσποτα στους δρόμους.

Ασυναρτησίες (12)

Είναι κάποια μουντά απογεύματα
που με πλημμυρίζουν.
Τόσο που πότε δεν έκλαψα για αυτά.

Πίσω απ'τις διάφανες κουρτίνες μου,
ένα δέντρο λείπει
και οι γάτες δεν έχουν πια να σκαρφαλώνουν.

Στο άσπρο σύννεφο
και τα παιδιά που μετράνε τα γκολ τους.

Ένα ποτό ολόκληρο.
Μέχρι το τέρμα του.
Να σε γεμίζει.

Σαν σε γεμίζει και το πρωί το τσιγάρο σου.
Όταν κοιτάς στα μάτια του
και ξέρεις πόσο όμορφα φιλάει.

Έπειτα χώνεσαι στο στήθος του
και είναι ζεστός
όπως πάντα
και μυρίζει ευτυχία.

Δεν κλαίω ποτέ τωρα πια.
Δε ξέρω αν φταίνε τα φάρμακα
ή αν είμαι δυνατός
ή αν είμαι μαλάκας.
Μόνο καμιά φορά,
τσούζουν τα μάτια μου
και μέχρι εκεί.

Κρύβομαι κάτω απ'την κουβέρτα μου
και δε ξέρω την ώρα
τη μέρα
μια φορά είχα ξεχάσει και τη χρονιά.

Δε ξέρω αν είμαι δειλός.
Ούτε ξέρω πως είναι να μην φοβάσαι.
Έτσι έμαθα και έτσι είμαι τώρα πια.

Πλένω τα πινέλα μου σε καθαρό νερό
και τα κρύβω.
Όλο μου λένε να τα πιάσω
μα φοβάμαι τι ιστορία θα τους πω να γράψουν.

Οι απλές μου λέξεις γίνονται δύσκολες.
Τα "μα" τα "δεν" τα "ίσως".
ένα περισσεύει και ένα λείπει.
Μα δε θυμάμαι ποιο έιναι ποιο
και έτσι σταματάω να γράφω.
Μήπως κατα τύχη πω
κάτι που να σημαίνει.

Ο δρόμος είχε τη δική του ιστορία.

Οδός Λήδρας.

ο πλέον εμπορικός δρόμος της Λευκωσίας.
Τουλάχιστον πριν απο τις πρώτες διακοινοτικές ταραχές ανάμεσα στις δύο κοινότητες το 1963 οπότε και άρχισε η διχοτόμηση.

Εκεί είχε και το μαγαζί του ο παππούς μου που όμως το έχασε με οτι είχε φτιάξει.

Έπειτα ήρθε η εισβολή και μαζί με την Λήδρας κόπηκε όλο το νησί.

Ξέρεις είναι πολύ παράξενο να προχωράς σε ένα πεζόδρομο, γεμάτο ζωή, και στο "τέρμα" του να συναντάς αυτό.



Ένα οδόφραγμα που σου κόβει τον δρόμο.
Στην τελευταία χωρισμένη πρωτεύουσα.



Πριν μερικούς μήνες το οδόφραγμα αυτό έπεσε.



Αλλά δεν πετύχαμε μια συμφωνία για να ανοίξει ο δρόμος.
Έτσι το τείχος παρέμεινε εκεί.





Οι κάτοικοι της πόλης, τόσο οι τουρκο-κύπριοι όσο και οι ελληνο-κύπριοι μάζεψαν υπογραφές και έναναν διαμαρτυρίες πιέζοντας και τις δύο πλευρές για το άνοιγμα του δρόμου.



Το μεσημέρι της Τετάρτης άρχισε η αποναρκοθέτηση της νεκρής ζώνης αφού η διάνοιξη του οδοφράγματος συμφωνήθηκε την περασμένη Παρασκευή μεταξύ του προέδρου Δημήτρη Χριστόφια και του Τουρκοκοκύπριου ηγέτη Μεχμέτ Αλί Ταλάτ.

Έγιναν εργασίες για επιδιόρθωση του νεκρού, για χρόνια, σημείου.




Σήμερα το πρωί μετά απο σχεδόν 45 χρόνια η οδός Λήρας άνοιξε.

Αυτό δε σημαίνει οτι κάτι τελείωσε.
Η κατοχή παραμένει και το νησί είναι μοιρασμένο.
Για να περάσεις στην άλλη μεριά πρέπει να δείξεις ταυτότητα ή διαβατήριο.
Είσαι στη χώρα σου και ζητάς άδεια και σε σφραγίζουν και σε ελέγχουν.

Δεν είναι συχνό ένας δρόμος να είναι ο ίδιος η ιστορία κάποιου τόπου.
και η ιστορία θα συνεχίζει να γράφεται μέσα απο την Λήδρας.

Ανυπομονώ να πάω στο νησί και να περάσω το δρόμο.

Σήμερα άνοιξε άλλο ένα παράθυρο προς την ένωση του νησιού.
Μικρά τείχη που πέφτουν.

και το υπόλοιπο νησί να περιμένει.

Μέρες.

Άλλαξε το ρολόι μου.
Έχασα μια ώρα.
Λένε θα μας την δώσουν πίσω τον Οκτώβριο.

Έπιασε άνοιξη για τα καλά.
Αύριο τελειώνει και ο Μάρτιος.
Μυρίζει παντού η νέα εποχή.
Ο σύντροφός μου έχει ευαίσθητη μύτη και το μυρίζεται.
Χάλια είναι με τις αλλεργίες του.

Οι απεργίες σιγά σιγά καταρέουν.
Η κυβέρνηση ακόμη είναι όρθια.
Πραγματικά δεν καταλαβαίνω τον λόγο.
Τι σκατά τους κρατάει εκεί πάνω;
Όσο βλέπω τον Καραμανλή τόσο χειρότερος μου φαίνεται.
Ίσως γι΄αυτό δεν εμφανίζεται συχνά.

Ο πόλεμος στο Ιράκ κλείνει 5 χρόνια.
Πόσοι χάθηκαν όλο αυτό τον καιρό;
Τρομοκρατία σου λέει μετά.

Σήμερα ένας παπάς μας είπε ζώα.
Εγώ είμαι πίθηκος.
Αυτός τι είναι στο κινέζικο;

Η κυβέρνηση μάλλον θα προχωρήσει το σύμφωνο
συμβίωσης και για gay ζευγάρια.
Δε μου είναι αρκετό.

Κάποιοι θα το δουν σαν μια μάχη που κερδήθηκε.
Εγώ νιώθω σαν σκυλί που του τραβάνε ένα λουκάνικο μπροστά στα μούτρα του.
Ξέρουν οτι θα το δώσουν
Απλά παίζουν και δοκιμάζουν τις αντοχές μας.

Ο πολιτικός γάμος είναι ο στόχος.


Έχω 2 εργασίες να παραδώσω
και αρκετά άλλα να τρέξω.
Είμαι πολύ τεμπέλης τελικά.

Ίσως να είναι όπως το είπε και η Γαλάνη.
"Οι ευαίσθητοι αμύνονται στη ζωή και αργούν"

Η βδομάδα ήταν καλή
Ξεκινάει μια καινούργια.
Να'ναι καλή για όλους σας.

Αγωνιστικούς χαιρετισμούς.

my gay friends

Θυμάμαι όταν είχα πρωτο-συνειδητοποιήσει την σεξουαλική μου ταυτότητα και όλα ήταν καινούργια και ενδιαφέροντα! Νέες λέξεις νέες συζητήσεις και νέοι άνθρωποι μπήκαν στη ζωή μου! Ήταν η εποχή όπου το να είναι ο άλλος gay τον καθιστούσε αμέσως πολύ καλό φίλο!

Είσαι και εσύ gay? Τι καλά! Θες να γίνουμε φίλοι!

Η εποχή της αθωότητας! Όπου μετά την πρώτη έκπληξη του στυλ " υπάρχουν και άλλοι και είναι πολλοί" ακολοθούσαν κοινοί πρώτοι προβληματισμοί (λες να πονέσει πολύ?) και κοινές αναζητήσεις (απο δω είναι το bar είσαι σίγουρος?)

Αυτά τα έζησα στο νησί σχετικά έντονα και πολύ όμορφα. Με όλα τα λάθη και τα πάθη και τις ίντριγκες και τους έρωτες και τα ξενύχτια και τα πάρτυ παρέα με νέους φίλους!

Απο εκείνη την εποχή έχω κρατήσει ένα φίλο. Τον καλύτερό μου πλέον φίλο στο νησί.
Τα άλλα παιδιά τα βλέπω εξαιρετικά σπάνια και για τους περισσότερους να πω την αλήθεια δεν έχω ιδέα που βρίσκονται και τι κάνουν.

Βλέπεις όταν πέρασε ο πρώτος ενθουσιασμός, και όταν ο καθένας βρήκε τι έψαχνε ή βρήκε τον τρόπο για να το ψάξει η παρέα δεν είχε πια νόημα.

Στην θεσσαλονίκη δεν σχημάτισα gay παρεούλα. Γνώρισα μερικά καλά παιδιά που πάλι όμως το μόνο που μας έδενε ήταν η gay μας ταυτότητα και θέλαμε να ανακαλύψουμε την νέα μας πόλη. Όταν το κάναμε απλά χαθήκαμε.

Έπειτα δεν είχα την ανάγκη για gay παρεούλα αφού πια είμαι αρκετά ανοιχτός με τους άλλους και δε χρειάζομαι ένα καταφύγιο αλήθειας.

Gay φίλοι στη Θεσσαλονίκη ήρθαν με τον καιρό και ήταν φίλοι αξίας και όχι απλά gay.
Δυστιχώς όμως και αυτοί έφυγαν για αλλού και έτσι πέρα απο τον σύντροφό μου δεν έχω καθημερινή επαφή με κανένα άλλο gay παιδί εδώ.

Ανυπομονώ πάντα για τις διακοπές, να δω τους φίλους μου, να πούμε τις σαχλαμάρες μας και τα κουλά μας που τελικά κακά τα ψέματα αν δεν είσαι gay δεν μπορείς να καταλάβεις.
Σίγουρα η σεξουαλική σου ταυτότητα δεν είναι αυτό που καθορίζει τις σχέσεις σου αλλά τελικά είναι τόσο μα τόσο ωραίο να μη χρειάζεται να εξηγείς τα πάντα.
Μια χαρά είναι οι str8 φίλες μου και φίλοι μου δεν έχουνε κανένα κόλημα είναι μια χαρά παιδιά και πλέον έχουν "εκπαιδευτεί" καλά στην gay κουλτούρα μου. ( όχι σήμερα δε μπορώ έχει Eurovision).

Και τελικά καταλαβαίνω πως μου λείπει gay παρέα.
3-4 άνθρωποι μου να είμαστε όλοι μαζί καλά, να καταλαβαίνουμε ο ένας τον άλλο και να μπορούμε να μιλάμε για όλα χωρίς να εξηγούμε συνέχεια τι και πως.
Ή έστω αν όχι καλοί φίλοι μου λείπει παρέα σαν αυτή που είχα παλιά.
Που μπορούσα να πάω και μόνος μου στο bar αλλά πάντα έβρισκα παρέα και περνούσαμε καλά. Η gay παρέα τελικά με χαλαρώνει. Βέβαια αν υπερβαίνει και τα όρια του τι θεωρώ gay κουλτούρα μπορεί να μου σπάσει και τα νεύρα..δε λέω να βρεθούμε να πετάμε χρυσόσκονη χορεύοντας Βίσση!

Δε ξέρω αν βγάζει νόημα αυτό που λέω.
Λες να θέλω να χωθώ σε κανα γκέτο και να έχει δίκιο τελικά ο κύριος Ψαριανός πως χωνόμαστε σε κυκλώματα?
Τελικά ακόμη και αν θεωρείς πως η σεξουαλικότητά σου δε θα έπρεπε να καθορίζει τις φιλίες σου, και οι str8 φίλοι σου είναι μια χαρά και εσύ είσαι άνετος
τί είναι αυτό που σε κάνει να αναζητάς gay παρέα?