u-blogme

new house.

2012-01-21T21:45:00.002+02:00

Σήμερα πέσαν οι υπογραφές και πήρα νέο κλειδάκι. Μετακομίζω. 8 χρόνια έμεινα στο πρώτο μου σπίτι εδώ στη Θεσσαλονίκη. Ήταν στον ημιώροφο, με ένα ανύπαρκτο σχετικά μπαλκονάκι. Πολύ το αγάπησα όμως. Μέχρι που πριν 4 χρόνια μετακόμισα εδώ που είμαι σήμερα. Σε μια οικοδομή γεμάτη φίλους και όνειρα. Το σπίτι της δεύτερης ευκαιρίας. Του μεταπτυχιακού και της αρχής στη δουλειά. Τώρα, αν όλα πάνε καλά, παραδίδω πτυχιακή τον Ιούνιο και κλείνει το κεφάλαιο. Νέο σπίτι απο το Φεβρουάριο. Πέρυσι τέτοιο καιρό ξεκινούσα στη δουλειά. Τώρα φοβάμαι πως ο κακός λύκος θα έρθει και θα τα ρίξει όλα κάτω. Γιατί αν δεν έχεις τίποτα χτισμένο χέστηκες. Ενώ τώρα έχω πράματα στο συρτάρι να χάσω. Δεν είμαι άνθρωπος της περιπέτειας. Θέλω τη σταθερή δουλειά, το σταθερό σπίτι, τη σταθερή σχέση. Χτίζουμε και ελπίζουμε. Δεν έχουμε άλλη επιλογή. Απλά μετά ίσως έχουμε περισσότερα πράγματα να πενθήσουμε. Μα πρώτα είχαμε τη χαρά να τα ζήσουμε.

Κάπου εκεί στην άκρη άκρη του κουταλιού. Μια μπλε κουκίδα στο βάθος. Βλέπω τη θάλασσα.

12

2012-01-15T15:15:00.002+02:00

Άμα με ρωτήσεις τι χρονολογία έχουμε, μπορεί να σου πω και 2010. Και πάλι δε θα το πιστεύω. Πως ήρθαμε και βρήκαμε το 12, πως ήρθε αυτό και μας βρήκε ούτε που ξέρω.

Άκουσα χθες κάτι για τη θεωρεία της σχετικότητας. Οτι το πριν δε σταματά να υπάρχει. Οτι το παρελθόν είναι συνέχεια. Μέσα μας και παντού. Και αυτό για μένα είναι μεγάλη αλήθεια.

Βλέπω την ουλή μου στο γόνατο. Απο ένα χειρουργίο στα 13 μου. Ακόμα δε το πατάω καλά αυτό το πόδι και μάλλον δε πρόκειται να γιάνει και ποτέ.
Το ύψος μου κόλλησε κάπου εκεί στα 18 μου. Στο 1.67. Και θα είμαι πάντα 18 μέχρι να αρχίσω να μεγαλώνω απότομα.

Το χάπι το άρχισα πριν απο περίπου 8 χρόνια. Το φθινόπωρο του 2004. Μετά τους ολυμπιακούς. Να κάνω καμιά μήνυση στη Γιάννα για ψυχική οδύνη. Έκανε τότε 40 ευρώ το κουτί. Τώρα είναι στα 18. Και εγώ προσπαθώ να το κόψω 3 χρόνια τώρα αλλά δε μπορώ.
Πήγα πάλι στα 20mg. "Στο ένα χάπι είσαι τώρα?" με ρωτάει η μάνα μου. Θυμάμαι όταν το είπα στο θείο μου. Ότι άρχισα τη θεραπεία και τα φάρμακα. Οτι δεν είμαι καλά. Οτι ο ψυχίατρος πρότεινε 2 φορές τη βδομάδα το ραντεβού.

Τώρα έχω κάθε βράδυ εφιάλτες. Για το πριν που είναι τώρα που συνεχίζεται στο μέλλον μου.
Και άμα καμιά φορά καταφέρω να πάω στα 10mg φοβάμαι πως θα είμαι πια άλλος.

Στη μαύρη ποδιά που μου φοράει ο κουρέας μου, κολλάνε οι άσπρες μου κομμένες τρίχες.
Κι'όμως τα βλέπω εγώ τα μάτια μου. Είναι τα ίδια χρόνια τώρα. Γύρω γύρω μόνο κάτι αλλάζει, κάτι με κουράζει και κάτι με γερνά.

Στο τώρα μεγαλώνω, κι΄ας είμαι ακόμα παιδί.

12 χρόνια στη Θεσσαλονίκη

this is not hollywood

2011-12-12T14:31:00.002+02:00

Το happy ending μας τελείωσε. Δεν έχει τέλος αυτό. Δεν έχει ήρωες.
Δε θα πάρεις βραβείο για το παίξιμό σου.
Οι εικόνες καταστροφής είναι αληθινές. Τι κ'αν δείχνουνε την Αθήνα και τη λένε για Μόσχα. Παγκοσμιοποίηση σου λέει.
Τι κ'αν οι δημοσιογραφάκοι φτιάχνουνε τη πραγματικότητα και το τραπεζο-ρομπότ (λέγε με πρωθυπουργό) κατευνάζει με την ήσυχη φωνούλα του τα νοικοκυριά και τη Μέρκελ.
Είμαστε στη μέση. Σαν να μας βάλανε σε μια γέφυρα να πάμε απέναντι αλλά δεν έχει. Ούτε μπρος ούτε πίσω δεν έχει.
Νιώθω πως αυτά τα Χριστούγεννα είναι τα τελευταία αυτής της κοινωνίας.
Τα τελευταία της αθωότητας του Αη Βασίλη των δώρων των βιτρίνων.
Τα τελευταία μιας κοινωνίας που τη φάγανε, φαγώθηκε που ακόμα τη τρώνε.
Κάθε μέρα πια βλέπω κάποιον να τρώει απ'τα σκουπίδια.
Το γεύμα της μέρας τους σε αυτά που πέταξες εσύ.
Πλέον όταν πετάω κάτι το αφήνω δίπλα η πάνω απ'τον κάδο.
Να το βρει κάποιος πιο καθαρό.
Ντρέπομαι.
Κουβαλάω σακούλες απ'το σουπερμάρκετ και ντρέπομαι.
Νιώθω πως με κοιτάνε.
Κοιτάω τα ντουλάπια μου και ντρέπομαι.
Και ξέρω πως κάποιοι δεν το ένιωσαν ποτέ.
Κοιτάνε τα πορτοφόλια τους και δε ντρέπονται.
Κοιτάνε το κώλο τους και δε ντρέπονται.

This in not Hollywood. Οι κακοί δε πήγανε φυλακή στο τέλος.
Η Αμερικανιά μας τελείωσε.
Ποια δικαιοσύνη και ποια αλήθεια?

Εμείς μείναμε. Όσοι μείναμε.
Χεράκια στα σκοτεινά να κρατάμε μόνο ε?

έχουμε δημοκρατία

2011-11-12T20:49:00.004+02:00

Παρακαλούνται οι πολίτες να επιστρέψουν στα σπίτια τους και να δουν τα δελτία ειδήσεων.
Οτι βλέπετε στο δρόμο είναι πλασματικό.
Εμείς θα σας πούμε ποια είναι η πραγματικότητα.
Έχουμε δημοκρατία.
Επαναλαμβάνω,
έχουμε δημοκρατία.

παραδίνομαι

2011-11-10T03:45:00.002+02:00

Δε μπορώ άλλο. Με έχει καταπιεί το βαρέλι χωρίς πάτο. Δηλώνω κουρασμένος. Θέλω να τελειώνουμε. Γενικά. Με όλα και με όλους. Δε θέλω νέο πρωθυπουργό. Δε θέλω εκλογές.
Νομίζω κερδίσανε. Με ξέκαναν. Σπίτι δουλειά goodys τηλεόραση.

Είμαι νομίζω ένας μέγας καπιταλιστής.

Βλέπω ειδήσεις. Δεν διαβάζω εφημερίδες. Δεν πάω σε εκθέσεις. Δεν πάω σινεμά.

Αγαπώ τα ikea τα zara και τις πατάτες απο τα mc donalds. Πίνω σχεδόν μόνο coca-cola.

Έχω να πιάσω βιβλίο στα χέρια μου μήνες.

Πάω στις πορείες ήσυχα ήσυχα.

Μετά σπίτι μου.
Κοσμάρα μου.

Βλέπω House και Bones και άμα συνεχιζόταν το Lost ακόμα θα το έβλεπα.

Βγάζω τον σκασμό.

Μη με βρει καμιά ζαρτινιέρα.

Σ'αγαπώ Ω' κύριε υπεύθυνε manager.

Έχω προβλήματα. Χάλασε το "α" απ' το πληκτρολόγιό μου.

Δε μου φτάνουν τα λεφτά να πάρω νέο πανωφόρι.

Προσεύχομαι στα H&M στα sales και στα outlet.

Ονειρεύομαι καναπέ απ΄ τον Δελούδη

Πάω στο κρεβατάκι μου.

Σκατά στα μούτρα μου.

No 300

2011-10-30T17:25:00.002+02:00

Νιώθω τα πάντα να κρέμονται απο μια κλωστή. Τίποτα πια στο κουτί με τα σίγουρα. Σήμερα έχεις μια δουλειά και αύριο όχι. Κοιμάσαι ξυπνάς και κοιτάς έξω να δεις αν είναι όλα εδώ. Τα μαγαζάκια στις γωνίες κλείνουν. Τα "ενοικιάζεται" γέμισαν τα τζάμια. Εγώ ακόμη δε βρήκα ένα σπίτι να μετακομίσω. Και έτσι αφήνω αυτό να μαραζώνει. Και μέσα του και γω. Μέσα στη σκόνη. Σαν να κόλλησαν όλα. Σαν να μη μπορείς να πας πουθενά πια σ'αυτό τον τόπο. Το blog το ξέχασα. Διαβάζω πολιτικά άρθρα. Οικονομικά άρθρα. Τίτλους εφημερίδων. Τα μάτια των ανθρώπων στο δρόμο. Τα μάτια στη δουλειά. Μετράμε κάθε μέρα απ'την αρχή. Τίποτα δεν είναι πια δεδομένο. Ζούμε μετέωροι. Ζούμε μισοί και με βία. Παντού βία. Φοβάμαι πολύ στις πορείες. Ξύλο και αίματα και μπάτσοι παντού. Που είναι κρυμένοι όλοι αυτοί οι φιλήσυχοι μπάτσοι? Τους έχουνε έτοιμους ντυμένους σε διαμερίσματα στο κέντρο και τους κατεβάζουν ξαφνικά? Δουλειά σπίτι, σπίτι δουλειά και ύπνος αγγαλιά (αγκαλιά). Δελτία ειδήσεων με την Όλγα και τον Πρετεντέρη. Τελικά αυτός ο Καψής είναι χειρότερος. Και που να δεις και τον Παπαχελά στο Σκαι.

Λες κάτι να αλλάξει? Προς το καλύτερο δηλαδή.
Κάτι επιτέλους να αλλάξει. Ας πιάσουμε επιτέλους αυτό το πάτο που μας περιγράφει ο Σαμαράς. Ας πιάσουμε τον πάτο του Σαμαρά όπως έκανε παλιά και η Άννα και ας βρούμε καμιά σκάλα να βγούμε.

Λίγο ακόμη και θα έχουμε νεκρούς απο ασφυξία.

Η Θεσσαλονίκη ενοικιάζεται

2011-09-10T14:32:00.003+03:00

September x 5

2011-09-02T20:03:00.002+03:00

παω τώρα..

2011-07-31T23:40:00.004+03:00

Ρίχνω 2 μαγιώ στη βαλίτσα. Βρέχει τώρα. Το άκυρο. Τελικά μας τράβηξε όλους μαζί το νησί. Σαν δίνη. Να τα πούμε όλοι μαζί εκεί κάτω. Άλλη μια χρονιά διακοπές στην Ελλάδα. Έχω να κολυμπήσω τις θάλασσες της Κύπρου κάτι χρόνια τώρα. Ούτε που θυμάμαι. Κλέινουν αύριο 3 χρόνια απουσίας. Ο Αύγουστος είναι γεμάτος. Σαν ένα κιλό βούτυρο. Σε 10 μέρες κλείνω τα 31. Αριθμοί στη σειρά.

Η ζωή μου είναι οικολογική. Όλα κάνουν κύκλους.
Γεια σας τώρα. Τα λέμε σύντομα. Κοιτάξτε αλλού.

πωλείται χώρα-τιμαί λογικαι

2011-07-22T14:29:00.004+03:00

άλλοι το λένε "περιορισμένη χρεωκοπία" άλλοι "επιλεκτική χρεωκοπία". φαίνεται πάντως όλοι να συμφωνούν στη χρεωκοπία... να πάω να πάρω αλεύρι και μακαρόνια?

παρακαλούνται οι κύπριοι συγγενείς και φίλοι να στείλουν με το ταχυδρομίο τσιγάρα και coca-cola στον αποκλεισμένο χρεωκοπημένο (επιλεκτικά) φίλο και συγγενή. Επίσης αν μαζευτείτε όλοι μπορείτε να νοικιάσετε ένα ελικόπτερο για ρίψεις τροφίμων και άλλων ειδών πρώτης ανάγκης όπως lego.

ακόμη σας παρακαλώ να ακούτε εκεί στο νησί ραδιόφωνο (εφόσον δεν έχετε ρεύμα για τηλεόραση) καθώς σκοπεύω να στέλνω εκκλήσεις και χαιρετισμούς μέσω του ερυθρού σταυρού.

Ευχαριστώ!

11

2011-07-14T03:02:00.002+03:00

οι δικοί μου περνάνε ώρες χωρίς ρεύμα. άλλοι περνάνε τώρα τις ώρες χωρίς τους δικούς τους. οι άλλοι κάνουνε πορείες. ακροδεξιοί που βρήκαν αφορμή. δε θέλει και πολύ να ανάψει το νησί. έτσι κι' αλλιώς δε σβήνει. απλά κοιμάται. μπαμ και ξυπνά. ελαμ και δακρυγόνα. μπορεί να μείνουνε και μέρες χωρίς νερό. λένε για πλωτές γεννήτριες. οι παππούδες στο καφενείο με ρωτάνε αν έχω αγγλικό διαβατήριο. και τι κάνει η κοινοπολιτεία. ριζοσπάστης του 60. εστία του σήμερα. 11 ιουλίου. φαντάρος. πρώτη μου μέρα. 12 χρόνια μετά.

its (not) ok

2011-07-05T03:32:00.002+03:00

θέλω να μετακομίσω. Η πολυκατοικία είναι παλιά. Το σπίτι όλο βγάζει προβλήματα. Ο ιδοκτήτης είναι άκυρος και άκρη μαζί του για να φτιάξει τίποτα δε βγάζω! Σε λίγο μόνο εγώ θα μένω σε αυτή την οικοδομή
Οι φίλοι περνούν μαμά. Μοναξιά έπεσε τελευταία ρε παιδιά. Αυτή η κρίση στέλνει το κόσμο να δουλέψει όπου βρει. ξεπαστρευτήκαμε.
Τ' αγόρι μου. Ναι ας μπει και αυτό στη λίστα. Τι θα κάνουμε? Θα παντρευτούμε? που πάει αυτή η σχέση. Τώρα σοβαρά όμως. Εγώ εδώ πως θα μείνω για να είμαστε μαζί? Ο κύκλος στενεύει
Και με βάση το πιο πάνω μπαίνει και η δουλειά. Γιατί οκ έχω κάτι σε παρτ-ταιμ εδώ αλλά δε με φτάνουνε 500 ευρω΄να ζήσω πως να το κάνουμε?
Και φυσικά με βάση το πιο πάνω αλλά και γιατί η μαμά με λαχταρά κοντά της στο νησί με πρήζουνε συνέχεια να κατέβω σε αυτή τη μπανανία για μια καλύτερη μοίρα.

Νομίζω πως αυτά είναι θα μπορούσα να βρω και 6 αλλά χέσε το.
Πάμε πάλι λοιπόν τη λιστούλα απο την αρχή της να δούμε

Το σπίτι μου μου αρέσει. Είναι παλιό, πριν το '40 δηλαδή και έχει ένα κάποιο στυλ. Που να τρέχεις τώρα να μετακομίσεις?
Τουλάχιστον οι φίλοι υπάρχουν. Οι άνθρωποι υπάρχουν. Μπορεί λίγο πιο μακρυά αλλά άμα ανταμώνουμε είναι σαν να μη πέρασε μια μέρα! (μπιρίμπα λέμε τώρα)
Και με βάση το πιο πάνω το αγόρι μου υπάρχει επίσης. Τον Ιανουάριο (καλά να είμαστε που λένε) θα κλείσουμε 7 χρονάκια. (τρομακτικό αλλά γλυκό).
Τουλάχιστον μέσα σε αυτή την κρισάρα βρήκα τη δουλειά που γούσταρα εγώ στον τομέα μου και μου αρέσει πολύ.
Η μαμά είναι μαμά. Πάντα θα με θέλει κοντά της. Αυτό δεν αλλάζει.

Οκ αυτή είναι η λίστα μου! απ την καλή κ'απο την ανάποδη (βασικά απο την ανάποδη και απο την καλή). Δε παύουν όμως τα πράγματα να γίνονται όλο και πιο περιορισμένα, όλο και πιο κλειστά όλο και πιο δύσκολα. Μάλλον αυτό είναι που λέμε μεγαλώνω.

Η λύσης: ένα outing στη μαμά?

Άλλο συμπέρασμα δεν έχω γιατρέ μου.

Τρομάζω.

Βοήθειά μας.

το διαφορετικό καταστέλεται.

2011-07-02T04:47:00.003+03:00

βάλε τη στολή και πάνε στη γιορτή.

Ασυναρτησίες (26)

2011-06-27T01:40:00.003+03:00

πέρυσι το ξέχασα μάλλον/είχα άλλες σκοτούρες/φέτος ήρθε και με βάρεσε/με τίτλο αυτοκίνητο ακίνητο/τη φορολογία στο 10% του πούτσου σου/τα ηλεκτρονικά αλλάζουν/γρήγορα πιο γρήγορα πιο γρήγορα/καλά είσαι/φτάσατε/οχι ακόμα/φέτος το θυμάμαι/τώρα το θυμάμαι/30 και ένα σε ένα και μισό/οι μέρες οι μέρες/οι μέρες/νύχτες όχι/δουλειά και σπίτι/και ένα καναπέ βαράγκη στο 3/παρακαλώ και γρήγορα/ένα σπίτι με τζάμια διπλά/πόρτα ασφαλείας/φυσικό αέριο/ζητείται/γιατί έτσι/ένσημα/ικα/και καλά φτάσατε/εδώ ήμασταν απο παλιά/πριν ήξερα τα πάντα ρε μαλάκα/τώρα δε ξέρω τη τύφλα μου/ούτε τα μεσημεριανάδικα απόξω δε ξέρω/τόση κατάντια/ούτε τη δουλειά/τον μπεν τεν/οχι τεν τεν/ορούς/αναπηρικά αμαξίδια/βόλτα στο διάδρομο/μαμά νερό/μαμά δε φτάνω/μαμά νερό/μπαμπάς εγώ/ποιανού παιδιού/του ωάριου του δανεικού σου/χα χα χα/σκατά/όσο μεγαλώνω/ακόμα και όταν έχεζα τη πάνα μου/όλα σου λέω τα ήξερα/καλά/πίστευε οτι θες/καπου θα βγάζει/τράβα/να χεις να μετανιώνεις/κρίμα.

stardust

2011-06-23T11:19:00.003+03:00

"Από πολύ μικρός έχεις συνείδηση ότι μεγαλώνοντας πρέπει να γίνεις Κάποιος – αναγνωρίσιμος, ξεχωριστός, μοναδικός. Στο δρόμο βρίσκεις το πού, με τι, πώς και με ποιους, και βαδίζεις προς το πεπρωμένο που έχεις ορίσει για τον εαυτό σου. Δεν είσαι από αυτούς που ανεβαίνουν σε ένα καράβι με άγνωστο προορισμό, αν και όσο μεγαλώνεις συνειδητοποιείς ότι ο προορισμός μπορεί να αλλάξει με έναν καινούργιο που σου κάθεται καλύτερα. Ωστόσο μερικές φορές αγχώνεσαι από αμφιβολίες αν βρίσκεσαι στο σωστό δρόμο, ή αισθάνεσαι ότι ο δρόμος είναι μοναχικός χωρίς φίλους και υποστήριξη ή τα αισθήματα που θα ήθελες. Αντί να διαφωνείς και να συγκρούεσαι με τους ανθρώπους που σε αγαπάνε, ή να πεισμώνεις επειδή τα πράγματα δεν πηγαίνουν σύμφωνα με το manual που έχεις κατά νου, είναι καλύτερα να παραδέχεσαι κάποιες εποχές, όπως τώρα, ότι δεν ξέρεις ούτε πού πηγαίνεις ούτε με ποιους θέλεις να συνεχίσεις. Δεν πειράζει. Δώσε στον εαυτό σου την πολυτέλεια να μην αποφασίσει τίποτα σημαντικό. Αύριο."

Διαβάζω το ζώδιό μου όπως πάντα απο την athens voice.
Όποιος και αν είσαι εσύ που τα γράφεις σταμάτα να παρακολουθείς τη ζωή μου απο τόσο κοντά! Αμα συνεχίσεις θα πάω να κάνω αίτηση για περιοριστικά μέτρα.
Ευχαριστώ!

καλοκαίρι x 5 (2)

2011-06-19T00:01:00.002+03:00

go

2011-06-16T09:00:00.003+03:00

γιατί κανείς δε μπορεί να φάει μόνο ένα

2011-06-15T18:33:00.002+03:00

και ο Καρατζαφέρης κουμπάρος

its just another end

2011-06-11T23:45:00.004+03:00

Μετακόμισα σε αυτό το σπίτι πριν απο σχεδόν 3 χρόνια.Όταν έδινα εξετάσεις για τρίτη φορά για εισαγωγή στο μεταπτυχιακό. 3 φίλοι μείναμε μαζί σε αυτή την οικοδομή. Ο πρώτος έφυγε πριν ένα χρόνο περίπου. Να μείνει με τη κοπέλα του, να αραβωνιαστεί να κάνει κουτσούβελα. Τώρα πάει και το διαμέρισμα στον τρίτο. Το αδειάζουμε και αυτό σιγά σιγά. Και έτσι έμεινα εγώ.

11 άτομα μπήκαμε στο μεταπτυχιακό εκείνη τη χρονιά. Τώρα δε ξέρω που είναι οι μισοί. Οι υπόλοιποι τη σιχάθηκαν τη Θεσσαλονίκη. Τα μαζεύουνε. Σιγά σιγά αδειάζει η πόλη.

11 χρόνια μένω στο κέντρο αυτής της πόλης. Υπήρχαν περίοδοι που οτι ώρα ήθελα έβγαινα στους δρόμους και κάποιον θα έβρισκα κάπου. Κάποιον θα χαιρετούσα στο δρόμο.

Μείναμε λίγοι λοιπόν τώρα πια. Η πόλη έγινε πέρασμα. Ο καθένας αλλού. Γιατί εδώ δεν έχει δουλειές. Γιατί αυτή η πόλη τώρα πια δεν είναι αυτό που ήτανε.

Εγώ μένω εδώ. Ξέμεινα? Δε ξέρω. Έχω εδώ το αγόρι μου. Έχω τώρα πια μια δουλειά ίσα ίσα να πληρώνω το νοίκι και κάνα λογαριασμό και απο κει και πέρα λαμβάνω ακόμη το οικογενειακό επίδομα γνωστό και ως " στείλε μάνα στείλε".

Η μάνα μου με έχει πρήξει να κατέβω στο νησί. "Τι κάνεις εκει πέρα? Με αυτό το μισθό, σε αυτή τη χώρα, σε αυτή την κατάσταση." Και τι να πω? Ότι ξέμεινα? Ότι γουστάρω? Ότι το αγόρι μου μένει εδώ οπότε πάμε πακέτο τώρα πια? Ότι μου αρέσει η Θεσσαλονίκη? Πιο ψέμα ακριβώς είναι πιο σωστό?

Θέλω ένα σπίτι δικό μου. Δικό μας. Να μπω μέσα με τον άντρα μου και να μας κάνουν λίστα γάμου στα public στα kartell και στην Παρουσίαση.

Κόλλησα. Που πάνε απο δω και πέρα? Μετακομίζω έτσι γιατί άδειασε η οικοδομή? Τα μαζεύω με το αγόρι μου να κάνουμε και μεις την τύχη μας στη Κρήτη, στο Λονδίνο, στο Παρίσι? Εξόριστοι? Πάω πίσω στο νησί για μια καλύτερη δουλειά και πιο καλά λεφτά και ένα στεγαστικό δάνειο και ένα αμάξι και καφέδες στο costa coffee? Και το αγόρι μου? Αυτός στο νησί δε γουστάρει. Και να γούσταρε δηλαδή, τι να πω? "Μάνα ο γαμπρός σου?"

Κόλλησα.
Μπορείτε να σταματήσετε να τρέχετε για λίγο? Μια ανάσα να πάρω.
Ευχαριστώ.

το καλοκαίρι μας βρήκε

2011-06-01T00:53:00.001+03:00

οι μέρες δεν είναι

2011-05-30T14:53:00.005+03:00

Απ' το ένα ως το δέκα. Τόσο μετρούσα κάποτε για να νιώσω και πάλι τα πόδια μου να πατάνε στη γη και τη καρδιά μου στη θέση της. Αυτές τις μέρες δε πα'να φτάσω και μέχρι το 100. Τίποτα δε θα γίνει. Το πολύ πολύ να με αγχώσει το πόσο μακρυά είναι αυτό το 100 απ' το 1.

Έρχεται έτσι μια εποχή που αυτό που κάποιοι λένε άγχος, είναι μόνιμο. Κοιμάσαι και ξυπνάς μ'αυτό.

Το κακό είναι πως νόμιζα οτι το'χω νικήσει. Οτι όλο αυτό ήταν μια κακή ανάμνηση και οτι τα πόδια μου ποτέ ξανά δε θα με αφήσουν.

Μένω στα 20mg. Δεν το αυξάνω ρε πούστη μου το γαμημένο το χάπι οτι και να γίνει δε πα να έρθει ανάποδα ο κόσμος.

Και έτσι λέγοντας μεγάλες κουβέντες ξέρω πως όλα μπορούν να πάνε και να 'ρθουν 10 φορές. Να ανατραπούν όλα και να αρχίσω απ' την αρχή.

Αυτό τώρα μάλλον λέγεται παλινδρόμηση.

Τρέμουλο στα χέρια. Ιδρώτας μες τους εφιάλτες μου το βράδυ. Μια κοιλιά που με κρατάει διπλωμένο. Ώρες μπροστά στον καθρέφτη να ψάχνω αν είμαι εδώ.

Μεθαύριο πετάω για το νησί μου. Τι καλά. Μια πτήση μου έλειπε για να'ρθω να κλατάρω.
Νυφικά και κουφέτα και να ζήσετε και καλούς απογόνους άμα γουστάρετε.

Άντε πάλι να μετράω.

Θυμηθήκαμε να Αγανακτήσουμε

2011-05-25T21:14:00.005+03:00

πεθαίνω (για σένα) X 5

2011-05-18T16:13:00.007+03:00

Ασυναρτησίες (25)

2011-05-17T01:42:00.006+03:00

δεν έχω να σου πω πολλα

λοιπόν

όλοι καλά στο σπίτι.

όπως τ'άφησες

καλά και η μάνα μου

δε μου έπεσε

τη σήκωσα απ το κρεβάτι μόνη μου

έχει αλαφρύνει πολύ

τα ίδια

ξέρεις

σε μια κατάσταση δίχως νίκες άλλες και τέτοια

γιατί ο καθένας έτσι

τα σπίτια όλα

ξέρεις

γύρισε ο χρόνος ανάποδα

και στάθηκα στη γη

με το ένα πόδι

κάτω έβλεπα μια λίμνη

και κολυμπούσαμε μαζί

α
όπως χθες λες

ναι

και εγώ πήγα να τους δω όλους

καίνε κανονικά

σου τους φίλησα

σε δυο βδομάδες απο κοντά ναι;

της βίας σου

2011-05-12T03:10:00.001+03:00

Δολοφονία λέει προχθές στην Αθήνα. Μαχαιριές για μια κάμερα. Για κάποιους μάλλον αυτή ήταν μια σωστή εξίσωση. Χρυσαυγίτες λέει μετά κάνανε φασαρίες. Για τους μετανάστες. Τους κακούς της γενιάς μας. Ο Λούκυ Λουκ είχε τους Ντάλτον και ο Μίκυ τον Μαύρο Πιτ.
Ο Καψής στο δελτίο τον 8 μας ενημέρωσε δημοσιογραφικά πως αυτό είναι το κακό. Ο Μπιν Λάτεν μας. Ο Πρετεντέρης κοιτούσε όπως πάντα με το ηλίθιο απλανές βλέμα και η Όλγα μετρούσε τις πέρλες της.

Χθες ήτανε απεργία. Πορεία. Χαμός λέει πάλι. Μπάτσοι γουρούνια και άλλα τέτοια καλά παιδιά της μαμάς τους στείλανε πάλι κόσμο στο νοσοκομείο. Τους δικούς τους κακούς. Που έπρεπε να φάνε μερικές στο πρόσωπο για να μάθουνε μάλλον. Γιατί έτσι.

"Ο Γιάννης Καφκάς, ο 30χρονος διαδηλωτής που τραυματίστηκε νοσηλεύεται σε κωματώδη κατάσταση στο νοσοκομείο Νίκαιας και η ζωή του βρίσκεται σε κίνδυνο. Σύμφωνα με τους γιατρους του νοσοκομείου, η εγχείρηση του για πολλαπλά κρανιοεγκεφαλικά κατάγματα, διήρκησε τέσσερις ολόκληρες ώρες. Το επόμενο 48ωρο θεωρείται ιδιαίτερα κρίσιμο για την πορεία της υγείας του." tvxs

Επτοχεύσαμεν κυρίες και κύριοι.
Εδώ και καιρό.

καλή μας eurovision

eurovision 2011-the sex stories

2011-05-06T01:26:00.010+03:00

Γιουριβιζιονίζομαι όσο μπορώ αυτή τη βδομάδα ανάμεσα σε άλλη μια ίωση και διάβασμα παρακολουθώ πρόβες (προσεύχομαι στο youtube) και η ελαφρότητα δένει με τη μαλακία που με δέρνει! Εκτός όμως απο τις πρόβες όπως κάθε χρόνο κάποιος απο αυτούς τους 43 (τόσες είναι οι χώρες που είναι στο διαγωνισμό ρε!) θα την κάνε τη κουτσουκέλα και θα έχουμε να λέμε!

Πρώτα έμαθα πως το Βρεττανικό συγκρότημα "Blue" (και βέβαια δεν τους ξέρω) εκπροσωπεί φέτος το UK και ποντάρουνε λένε για νίκη για να τη συνδυάσουνε λέει με τους Ολυμπιακούς του Λονδίνου. Τι να κάνουνε όμως και τα αγόρια του boy band (so 90s) είπανε να τα πετάξουνε για το γνωστό gay περιοδικάκι "Attitude". Όσο να'ναι η gay ψήφος μετράει στον διαγωνισμό!

α! να και το τραγουδάκι τους αμα δε βαριέσαι..

Και μάλλον η gay ψήφος βοήθησε το 1998 τη Dana International να κερδίσει το διαγωνισμό. Ε φέτος η Dana είπε να περάσει μια βόλτα να την δούμε και να εκπροσωπήσει πάλι το κατα

τ΄άλλα συντηρητικό Ισραήλ. Εδώ τη βλέπεις να καταβροχθίζει μιαν μπανάναν πριν την πρώτη της πρόβα.

Τέλος ο φετινός εκπρπόσωπος της Ρουμανίας David Bryan εμπλέχτηκε λέει σε ένα σκάνδαλο του σεξουαλικού τύπου! Τουτέστιν ένα παραδοσιακό sex tape! Εδώ τον βλέπετε με μαύρο πουκαμισάκικαι εδώ τον βλέπετε με φανελάκι αλλά ανευ εσωρούχου.

δες και το τραγουδάκι του

άντε αυτά για απόψε γιατί σε λίγο με βλέπω πλάι στη Λαμπίρη και δε θα'θελα!

ποιος ήρθε?

2011-05-03T03:08:00.003+03:00

ο Άδωνις σε συνέδριο του Λαος?

σπονδές απο δωδεκαθειστές?

πίνακας Τσαρούχη μεταλαγμένος απο την adidas?

όχι πάσχα στο χωριό

2011-04-25T04:30:00.007+03:00

Καλά φέτος δε κατάλαβα Πάσχα και τέτοια. Όχι οτι το'ψαξα κιόλας να το δω και να το ζήσω αλλά να κ'αυτό με τη σειρά του μου γλύστρισε και τσουπ πάει.
Πρώτη γιορτή, πρώτη φορά που δε κατέβηκα στη Κύπρο. Τα αυγά τα 'βαψα εδώ με φύλλα κρεμμυδιών και κόκκινο λάχανο και κάτι άλλες αποτυχημένες προσπάθειες (πατζάρια, χαμομήλι, σπανάκι). Μια χαρά βγήκανε. Στόλισα και ένα τεράστιο κουβερτουρο-λαγό στο τραπέζι και κεράκια και τέτοια. Σ'αυτές τις μαλακίες πρώτος είμαι. Αν πιστεύω? Μπα δε νομίζω αν και με βλέπω κάπου εκεί στα 60 αν τα φτάσω να χέζομαι και να τρέχω στα (άγια) όρη στ'άγρια βουνά.
Ένα τσουρέκι με σοκολάτα απ'τον Τερκενλή ξέχασα να αγοράσω ρε συ και μου μεινε η λιγούρα. Καλά ναι αυτός ολόχρονα τα έχει αλλά να έτσι. Για το καλό που λένε και για να πούμε και μεις οτι πήραμε κάνα κιλό και τέτοια.
Το βράδυ του Σαββάτου πριν την Ανάσταση ήρθε μια φίλη απο δω να μου φέρει να φάω κάτι γιατί όλη μέρα έβαφα το διάδρομο και ξεχάστηκα. Τα βλαμμένα τα Goodys ήτανε κλειστά που δηλαδή αλόθρησκος να είσαι και να θες να φας ένα club δε μπορείς χρονιάρες μέρες. Με πήρε και πεταχτήκαμε μέχρι εδω δίπλα σε μια εκκλησία να δω πως είναι και εδω πέρα. Τουρίστας εγώ χωρίς λαμπάδες και τέτοια έψαχνα να ανάψω τσιγαράκι απο κάνα άγιο φώς.
Ε μετά γυρίσαμε. Για σούπες μουπες ξέχνα το. Τίποτα. Ούτε αυγό δεν έκανε κρακ. Συνέχισα να βάφω μέχρι που πήγε 5 και πιάστηκε το χέρι μου και τα παράτησα.
Σήμερα, Πάσχα, έφαγα μια pizza special και μια χωριάτικη.

Και του χρόνου.

προσευχή X 5

2011-04-19T18:13:00.005+03:00

i break break break

2011-04-15T02:29:00.006+03:00

Μη με πας απ' την παραλία. Τ'ακούς? Απ' αλλού να με πας!

2011-04-10T23:49:00.005+03:00

Η παραλία της θεσσαλονίκης φαντάζει, σε εσάς που δε μένετε εδώ σαν ένας ρομαντικός περιπατούλης. Και ναι αμα πας κατά τις 10 το βράδυ μέρα Δευτέρα κατα προτίμηση μπορεί και να είναι. Το Σάββατο όμως το μεσημέρι είναι σκέτη κατάρα! Αν θες να με απειλήσεις να με τιμωρήσεις να με εκδικηθείς τελοσπάντων βάλε με να σουλατσάρω μπροστά στα καφέ αυτά της παραλίας με ήλιο δυνατό!

Το είχα ζήσει πρόσφατα που ήρθε ο κολλητός απο Κύπρο και ήθελε να δει την πόλη. 25η Μαρτίου ήτανε και η πόλη κόντεβε να γύρει και να πέσει, που ώρες ώρες της το εύχομαι, μες τον Θερμαικό.
Χτές Σάββατο πήγαμε για καφεδάκι κάπου ήσυχα με τ'αγόρι μου. Πάνω απο Τσιμισκή τέτοια μέρα κατα προτίμηση. Είπαμε τον γυρισμό προς το σπίτι (βασικά εκείνος είπε) να τον πάμε απο παραλία. Τι το θέλαμε? Αυτοί οι άνθρωποι πίνανε καφέ παντού! Κρεμόντουσαν απ'τα καφέ σαν τσαμπιά στα παρτέρια στα παρκαρισμένα μηχανάκια τους ακουμπισμένοι στο όρθιο σε κολώνες..φρίκη! Μουσική σε ένας Θεός ξέρει πόσα ντεσιμπέλ να μην ακούς τον άλλο να μιλάει, μάλλον έτσι πρέπει να πηγαίνουμε για καφέ με φίλους που δεν έχουμε τπτ να πούμε!
Γύρω απ'τον Πύργο τον και καλά λευκό πεσμένοι παντού σε γρασίδια, παγκάκια, πενταήμερες ολόκληρες να σκούζουν!
Άσε και το στυλιστικό! Καλά στα γυμναστήρια της πόλης τους λένε απο πριν πόση ζέστη θα κάνει για να χτυπιούνται περισσότερο? Το τι μπράτσο είδαν τα μάτια μας δε λέγεται!! Αφού μετά κατέληξα να φάω 3 snickers με ενοχές! Που εγώ στη σοκολάτα δε καταλαβαίνω ούτε Μεγάλη Παρασκεύη αμα είναι.
Τελικά η παραλία της Θεσσαλονίκης είναι ωραία με ομίχλη ρε παιδί μου! Να μη βλέπεις που τελειώνει η θάλασσα και που αρχίζει ο ουρανός. Να είναι και όλοι αυτοί κλεισμένοι στα καφέ της Ικτίνου να χαρείς και 'συ τη βόλτα σου με ένα κομμάτι carrot cake απ' τα βλαμμένα τα starbucks να το φχαριστηθείς!

γεια σας κύριε Ψωμιάδη!

2011-04-07T22:01:00.003+03:00

Πολύ στεναχωρέθηκα ρε παιδιά. Καταδικάστηκε ο κυρ νομάρχης μας τελικά. Σε ένα χρόνο φυλάκιση με τριετή αναστολή. Και τι έκανε? ρουσφετάκια. Σιγά το πράμαν! Όλοι δεν τα έχουνε κάνει? Και να ρίξουν στη πυρά το νομαρχούλη? Και να μην έχει δικαίωμα επανεκλογής σε δημόσιο αξίωμα? Και να πρέπει τώρα να τον παύσουνε απο νομαρχούλη? Και εγώ τώρα δηλαδή στο βορρά τι θα κάνω ρε παιδιά? Παπαγεωργόπουλος γιοκ. Ψωμιάδης γιοκ. ΄Ενας Άνθιμος μας έμεινε και αυτός έχει λίγο καιρό να πει καμιά χοντρή μαλακία. Δηλαδή τι θέλετε? Να βαρεθούμε θέλετε? Να σοβαρετούμε? Τι να κάνουμε κύριοι με αυτά που μας στερείτε?

Να κοίτα πόσο gay friendly είναι το καλό μου! Βουρ για γάμο στο δημαρχείο του Μπουτάρη κ'αυτός!

Πάει χάσαμε και τα σούργελα. Τίποτα δεν έμεινε πια όρθιο σε αυτή τη χώρα. Δεν είναι κράτος αυτό!

και μαζί και μόνος..

2011-04-04T22:11:00.005+03:00

Έχουν τελικά νόημα αυτές οι συναντήσεις οι συγκεντρώσεις και οι διάλογοι?
Μήπως μόνοι μας τα λέμε και μόνοι μας τ'ακούμε? Είναι μια φάση σαν το αντιρατσιστικό του στυλ κλεινόμαστε και τα λέμε μεταξύ μας μάλλον. Συνήθως οι άνθρωποι που κινούνται σε τέτοιους χώρους και τέτοια στέκια δεν είναι αυτοί που θα διαφωνούσαν με τον gay γάμο. Ένας τέτοιος "ανοικτός" διάλογος λοιπόν σε τι θα βοηθούσε?
Δε θα ήταν καλύτερο αν τέτοια στέκια βγαίνανε λίγο στο δρόμο και κάνανε ενημερώσεις σε χώρους που δε θα περίμενε κανείς να βρει ανθρώπους θετικούς σε αυτό το ζήτημα?
Τι χώρους θα ου πεις τώρα...ε ας πάνε και στα ΚΑΠΗ (αν και δεν είναι και το καλύτερο target group) σε συλλόγους καθηγητών και γονέων σε τοπικούς πολιτιστικούς συλλόγους κτλ και να πρότεινανε να γίνουνν τέτοιες συζητήσεις. Θα δεχτεί ένας? οκ. Είναι μια καλή αρχή. Φτάνει πια με τη μούχλα των στεκιών των καταλήψεων και των φετιβάλ. οκ. Μεταξύ μας γνωριστήκαμε πάμε πάρα κάτω τώρα?

με τις ώρες.

2011-04-04T02:23:00.002+03:00

στον καναπέ στο κρεβάτι στη καρέκλα στο pc.
πάντως όχι δε θα με βρεις στο γήπεδο ή στη παραλία να τρέχω.
μπορεί άμα περάσει αυτή η μαλακία το κρύωμα να σηκωθώ λίγο.

να σηκωθώ είπαμε όχι να πάω και γυμναστήριο!

you blog me / in a different way

2011-04-02T21:48:00.007+03:00

καιρός για αλλαγή. οι μέρες αλλιώς. ο χρόνος αλλιώς. το blog αλλιώς.

να βρω και χρόνο να καθαρίσω το μπαλκόνι μήπως και πιούμε και εκεί κάνα καφέ το πρωί τώρα που σκάει ο ήλιος ανοιξιάτικα.

το ξέρω πως δε χωράει στο μπαλκονάκι και το σπίτι έχει πήξει απο έπιπλα και πράματα αλλά δεν είναι τέλειο? IKEA. το είδε κανείς?

ίσως καταφέρω να παω αυτή τη βδομάδα αν μου πέσει εντελώς αυτός ο πυρετός.

Σαββατόβραδο στο σπίτι. Καναπεδάκι κουβερτούλα και τσαγάκι. Όχι οτι αυτό συμβαίνει μόνο όταν είμαι άρρωστος!

Τη προηγούμενη βδομάδα όμως που μου έκανε έκπληξη ο κολλητός απο Κύπρο και ήρθε να με δει κώλο δε βάλαμε κάτω..

άντε πάω τα λέμε σύντομα ελπίζω...

empty up and run fast

2011-03-04T08:10:00.003+02:00

Το ζήτημα δεν είναι μόνο ότι με ξυπνάς απ'τις έξι (σχηματικό είναι το 6 μην τρελένεσαι) σαν τον φίλο μου τον τσαρλατάνο είναι οτι δε μου δίνεις και το χρόνο να καταλάβω τι μου γίνεται!
Ξαφνικά δουλειά ευθύνες παραπάνω χρόνος περιορισμένος χρόνος ανύπαρκτος χρόνος πιεστικός.
Είναι αυτό που λέμε μάλλον ενηλικίωση. Το να ξέρεις απο σήμερα τι θα φας αύριο έτσι ώστε να ψωνίσεις να ξεπαγώσεις να ετοιμάσεις να μην μείνεις τελευταία στιγμή πάλι και να φας goodys για εικοστή μέρα στη σειρά (είμαι ο πελάτης του μήνα).
Να καθαρίσεις το σπίτι να πληρώσεις τους λογαριασμούς σου να φροντίσεις τις μαγικές δουλειές σου σε τράπεζες εφορίες κεπ μεκ και οτι κατεβάσει ο κάθε μήνας και μέσα σε αυτό να θες να δεις τον άντρα σου τους φίλους σου τους άλλους φίλους σου να πάρεις τηλέφωνο τους φίλους σου που είναι μακρυά να πας να κοιμηθείς μια ανθρώπινη (λέμε τώρα) ώρα και να έχεις και αυτό το μαγικό πράγμα που ανακάλυψε ο καπιταλισμός μας που το λέμε "ελεύθερο χρόνο".
Σκέφτομαι συχνά τη μάνα μου με 2 παιδιά και δουλειά και χίλια δυό πως μαγείρευε κάθε μέρα και φρόντιζε τα πάντα στο σπίτι και έβρισκε που και που το χρόνο να πιει ένα καφέ και άντε το πολύ κάνα κομμωτήριο.
Τώρα εγώ θέλω χρόνο για βόλτα και ψώνια και facebook και skype και φυσικά blogs και μετά απο αυτά δυο ώρες να κοιτάω το ταβάνι με την ησυχία μου.
Είμαστε κακομαθημένη γενιά εμείς που θέλουμε να κάνουμε πολλά ή απλά οι απαιτήσεις είναι πιο πολλές. Δεν έχω ιδέα.
Έχω όμως σήμερα να πάω να βάλω το νοίκι μου να πληρώσω το τηλεφωνάκι μπας και το κόψουνε πάλι να πάω σε κάτι καταπληκτικά γραφειοκρατικές υπηρεσίες να πάω στη δουλειά και μετά να βρω το χρόνο για το σπιτάκι μου το παραμελημένο.
Είναι γκρίνια όλο αυτό? Μέχρι ένα σημείο μάλλον είναι. Ίσως με τον καιρό γίνει αυτό που μου λένε όλοι το "θα συνηθίσεις" αλλά ξέρεις αυτό είναι που με τρομάζει πιο πολύ.

δουλειά και συνάδελφοι

2011-01-29T23:53:00.002+02:00

2 απο τις λέξεις που μπήκαν πρόσφατα στο λεξιλόγιό μου και θα μείνουν εκεί ελπίζω για καιρό και σε καθημερινό επίπεδο.

Δεν ήμουνα αυτό που λέμε "άνεργος" για καιρό ούτε πήγα σε πολλές συνεντεύξεις ούτε σκόρπισα πολλα βιογραφικά (οκ κάπου εδώ με μισείς αλλά άκου πρώτα).
Η δουλειά ήρθε μέσα απο εθελοντισμό πρακτική ή όπως αλλιώς θέλεις πες το και όλο αυτό κράτησε τουλάχιστον 4 χρόνια για να έρθει η στιγμή που τόσο εγώ όσο και ο χώρος είμαστε έτοιμοι για μια συνεργασία.

Χαρούμενος είμαι. Και πολύ μάλιστα. Αλλά αυτό το συναίσθημα φόβου και ανεπάρκειας λίγο κυριαρχεί τις τελευταίες μέρες. Αν θα είμαι καλός. Αν θα είμαι τυπικός? Αν θα το αντέξω. Αν θα μπορέσω να το συνεχίσω να το κρατήσω να μην επηρεαστώ απο τα γύρω γύρω. Αν αν αν αν όλα αυτά τα αν μαζί.

Οι φίλοι μου χάρηκαν πολύ. Άνεργοι οι περισσότεροι μπορούν και βρίσκουν μέσα τους το χώρο να χαρούν. Δεν είναι εύκολο. Το έχω ζήσει. Το έχω δοκιμάσει. Οι συμφοιτητές που ξέρουν τα τι και τα πως χάρηκαν κ'αυτοί...οι περισσότεροι.

Όχι δεν μπορούν να χαρούν όλοι και να είναι υποστηρικτικοί και να σε χτυπάνε φιλικά στη πλάτη. Αλλά άμα δε μπορείς να χτυπήσεις τον άλλο "φιλικά στην πλάτη" μην κάνεις τίποτα άλλο πίσω απο την πλάτη του. Έλα μπροστά στα μούτρα του και πες του αυτό που νομίζεις.

Δε λέω οτι εγώ το έκανα αυτό πάντα και σε όλες τις περιπτώσεις. Σίγουρα όμως σε όσους συναδέλφους και συμφοιτητές θεωρούσα "φίλους" μου προσπάθησα να είμαι ανοιχτός ειλικρινής και...όχι ρουφιάνος.

Αυτά έχει το ζωή έ?

so if you cant take it kiss my ass but i worked hard for this so let me be! or just let go!

up all night

2010-12-22T05:47:00.003+02:00

Στρίβω τσιγάρα για πριν και μετά το αεροπλάνο. Να τα έχω έτοιμα. Με τόσο άγχος που έχω στις πτήσεις τα χέρια μου τρέμουν και δε μπορώ να κάνω με τίποτα ένα τσιγάρο της προκοπής.
Σβήνω πράγματα απο τη λίστα μου, φορτιστής, κάρτα κυπριακού κινητού (αλήθεια έχω ξεχάσει τον αριθμό μου εκεί! να μου κάνω καμιά αναπάντητη να τον δω) κάλτσες που στέγνωσαν μετά απο 5 ώρες πάνω στο καλοριφέρ. Τι ξεχνάω? Πάντα κάτι ξεχνάω αλλά δε μου λείπει τελικά.

Εσύ μου λείπεις. Θα ζητήσω αποζημείωση απο τα γαμημένα ευρωπαικά αεροδρόμια και απο το χιόνι. Κοντέβει ένας μήνας που έχω να σε δω. Καλά σε βλέπω μέσω skype αλλά πάει ένας μήνας που έχω να σε πάρω αγγαλιά ή μήπως είναι αγκαλιά? Το μπερδεύω πάντα. Τελικά θα έιμαστε την ίδια ώρα στον αέρα. Θα σου κάνω "γεια" απο μακρυά και θα σου πω καλή χρονιά να έχουμε. Μπαίνουμε στον έβδομό μας χρόνο.

Νυστάζω πολύ μα δε κάνει να κοιμηθώ. Σε έξι ώρες πετάω οπότε πρέπει σε 4 ώρες να είμαι στο αεροδρόμιο οπότε αν κοιμηθώ θα πρέπει να ξυπνήσω στις 8 για να πιω ένα καφέ σαν άνθρωπος να κάνω ντουζάκι και να βρω ταξί οπότε μένουν 2 ώρες ύπνου οπότε...άστο καλύτερα.

Έτσι κ'αλλιώς πρέπει να συμμαζέψω λίγο το σπίτι να κλείσω βαλίτσα να σβήσω άλλα δέκα πραματάκια απο τη λίστα. Μάλλον θα ήταν καλή ώρα για ένα καφέ. Διπλό ελληνικό παρακαλώ. Και τριπλό δηλαδή.

Άρχισαν να περνάνε και τα φορτηγά με το γάλα. Σε λίγο και τα πρώτα λεωφορεία. Σε λίγο θα ξυπνήσουνε να πάνε στη δουλειά.
Έχω να ποτίσω και τις γλάστρες πριν φύγω μήπως και γλυτώσουνε 10 μέρες που θα λείπω.
Οπότε καταλαβαίνεις δεν έχω χρόνο να κοιμηθώ.
Θα κοιμηθώ στο αεροπλάνο. Με το που θα δώσει ο πιλότος το σήμα για να λύσουμε τις ζώνες και θα βεβαιωθώ οτι έχουμε πλεον απωγειωθεί. Και μετά κατευθείαν για ύπνο στο κρεβάτι μου το παιδικό.
Τριάντα χρονώ μαλάκας έφτασα και ακόμη ο ύπνος στο πατρικό με τους άλλους να κάνουν φασαρία, να βάζουν ηλεκτρική και να βάζουν το μίξερ στο τέρμα για κουραμπιέδες με ηρεμεί. Ίσως πάλι είναι καλύτερα εκεί τα μαξιλάρια. Ποιος ξέρει.

Πάω να κάνω εκείνο τον τριπλό ελληνικό που λέγαμε. Τον χρειάζομαι επειγόντως!

holidays are coming

2010-12-08T02:33:00.002+02:00

for the whole family

πάμε να φύγουμε αγάπη μου

2010-11-30T03:00:00.007+02:00

click me

εμπαιγμός ή καλή πρόθεση?

2010-11-22T12:15:00.004+02:00

Έκανε χθές δηλώσεις στον αγγελιοφόρο της Θεσσαλονίκης ο νέος δήμαρχος της πόλης (ως άλλος Παπανδρέου) για τις 100 πρώτες μέρες της θητείας του. Απο τα πρώτα πράγματα που λέει λοιπόν είναι και πως θα τελούνται γάμοι ομοφυλοφίλων στο νέο μας δημαρχείο.

Θα μπορούσα να πω πω είναι μια προοδευτική δήλωση ιδιαίτερα σε αυτό τον τόσο οπισθοδρομικό και "παραδοσιακό" δήμο που έχουμε φάει τον Παπαγεωργόπουλο στη μάπα τόσα χρόνια. Δείχνει τις θέσεις του, δηλώνει τη στάση του και παίρνει μέρος σε ένα καφτό θέμα.

Μέχρι εδώ όλα καλά. Δε γνωρίζει όμως ο κύριος Μπουτάρης πως ο προηγούμενος δήμαρχος που το επιχείρησε στην Τήλο έφαγε τα μούτρα του? Πως δηλαδή ο νομοθέτης και το κράτος ακύρωσαν τους γάμους και τους θεώρησαν παράνομους?
Μήπως δηλαδή ο κύριος Μπουτάρης μας τάζει απλά αυτό που ξέρει και ο ίδιος πως είναι αδύνατο?
Εαν δηλαδή πάω και παντρευτώ στο δημαρχείο θα έχω και όλα τα δικαιώματα στο δήμο αυτό ενός παντρεμένου ή μήπως είναι όλα αυτά μια φούσκα υποσχέσεων?

Με άλλα λόγια παίζεις με τον πόνο μας κύριε Μπουτάρη και μας χαιδεύεις τ'αυτιά ή όντως επιθυμείς να σταθείς πλάι μας στον αγώνα αυτό?
Εαν ισχύει το δεύτερο περιμένω περισσότερες κινήσεις απο τον νέο δήμαρχο.

Μην το πάρετε στραβά, γουστάρω που ταράζει τα νερά ο δήμαρχος σε μια πόλη που θεσμικά κοιμάται τον ύπνο του συντηριτισμού μα θέλω να δω πολιτικές πράξεις και οχι πανηγυράκια.

μέρες μακρυά.

2010-11-11T04:23:00.003+02:00

μόνο έτσι μπορώ να σου μιλώ
και γι'αυτό και δεν το κάνω

έχουμε καιρό να τα πούμε
το ξέρω

αλλά να
δε μπορώ να δεχτώ
πως μονο έτσι μπορώ να σου μιλώ

και να σου πω

έμαθα να κάνω στριφτά τώρα
όχι σε τέλειο σχήμα
και όχι ακόμα στο όρθιο
μα θα΄χε πλάκα να σου τύλιγα ένα.

έπιασα τα πινέλα μου τελευταία
πούλησα και "τέχνη"
τρομάρα μου
έχει πλάκα να πασαλείβω τις μπογιές μου.

ίσως και γι αυτό να μη σου γράφω
κόλλησε στο χέρι μου ένα μολύβι
που κάνει το ίδιο σχήμα όλη την ώρα

το χάπι μου τώρα είναι ένα
και το άλλο είναι και μέρες που δεν το παίρνω
απο τα 5 δηλαδή στα 2 και στο 1
οικονομία στα φάρμακα
λευτεριά στο γαμημένο συκώτι
να πάω επιτέλους να τα πιω κάνα βράδυ
να γίνω κουρούμπελο
με την ησυχία μου.

σήμερα είδα Γαίτη απο κοντά.
στο ίδιο δωμάτιο είχε και Ακριθάκη
και εκεί δίπλα ένα μικρό Κάνθο.

ένιωσα σαν μούλικο
που έχει μυστικό θησαυρό
και ξέρει πράματα
που αγνοούν οι μεγάλοι

ο ύπνος μου είναι χάλια.
εφιάλτες πολλοί
και συ μαζί
και όλα μαζί πηχτός χυλός
να πιέζει την πάνω αριστερή μεριά του κρανίου μου.

παραμελώ και αμελώ και μεγαλώνω

πρέπει να με βάλω για ύπνο

panic my attack

2010-09-27T04:05:00.003+03:00

Αγαπητή κρίση πανικού ή όπως αλλιώς θες να σε λέμε,

Καλά κάναμε παρέα αυτά τα χρόνια. Απο τότε που ήμουνα παιδί μπορούσα να βασιστώ σε σένα για να μου χαλάσεις τα βράδυα την εφηβεία και τις διακοπές μου. Δε σε ήθελα και δε σε ζήτησα ποτέ αλλά έμαθα να σε ανέχομαι. Αυτό δε σημαίνει ότι πρέπει ντε και καλά να κατσικωθείς για τόσα χρόνια. Το έχεις παρακάνει.Τώρα επιστρέφεις. Εμένα με ρώτησες?
Ναι αναγνωρίζω την ανεργία μου.Τις αγγελίες που όποτε τις διαβάζω (καθημερινά) με κάνουνν να νιώθω πως ζω σε φαρσοκωμοδία. Τη δυσκολία μου να μείνω στην Ελλάδα γιατί χρειάζομαι άδεια παραμονής ή όπως σκατά το λένε. Το γαμημένο δικαστήριο που μου έχει κάνει τα νεύρα κρόσια και μου έχει στερήσει το γαλήνιο ύπνο μου εδώ και δύο χρόνια. Τις απαιτήσεις του μεταπτυχιακού μου που μου κάνουν το εντεράκι χάλια, αλλά εσύ θα έπρεπε να μείνεις μακρυά. Πέρασες τη γραμμή και αυτό σημαίνει πόλεμο.
Τώρα πάω για ύπνο. Μέχρι αύριο να έχεις φροντίσει να έχεις πάει στο διάολο μαζί με την ανεργία μου το εντεράκι μου τους συγγενείς μου και τις δικαστικές μου υποθέσεις.
Όπως βλέπεις παρέχω στον εαυτό μου τις καλύτερες συνθήκες έτσι ώστε εσύ να μην εμφανίζεσαι. Η ζωή στο μικρό σπίτι στο λιβάδι κυλάει όμορφα.Η Μαίρη δε τυφλώθηκε ποτέ αλλά έκανε μια ζωή τα κοτσιδάκια της Λώρας και το απόγευμα αρμέγανε μαζί τις αγελάδες.

Σε φιλώ και σου εύχομαι τα χειρότερα.

ο ξενιστής σου.

κάθε Σεπτέμβρη

2010-09-03T16:20:00.006+03:00

θα βλέπω τις βιτρίνες με τα σχολικά
και θα ξέρω πως το σοκ του σχολείου δεν έχει φύγει απο πάνω μου ακόμα

ίσως γιατί δε μου έχουν τελειώσει οι σχολικές χρονιές
τις ζω ακόμα

φοιτητής στα 30 μου
με μέλλον την ανεργία μου

Τελευταία, ελπίζω, σχολική χρονιά.

Δε θα άντεχα άλλο.
Να πρέπει να δίνω εργασίες να διαβαζω (λέμε τώρα)

Να βλέπω τις βιτρίνες με τα σχολικά και να θέλω να τις σπάσω.

Και κάθε Σεπτέμβρη, δε ξέρω γιατί, με αμφισβητώ.
Περνάω μια κρίση.
Μια κατάσταση πολύ εσωτερική που με κάνει να μένω μόνος και να κοιμάμαι με τις ώρες.
Μπορεί να'ναι απλά βαρεμάρα και ο ψυχολόγος μέσα μου να ψοφάει για ερμηνείες.

Οπότε εφόσον πήγα νηπιαγωγείο στα 4 και τώρα είμαι 30 κλείνω περίπου 26 χρόνια σχολείο.
Αν σου πω οτι δεν έμαθα και πολλά?
Μάλλον έμαθα περισσότερα στο νηπιαγωγείο παρά στο μεταπτυχιακό.
Το να ανακαλύπτεις πως λειτουργούν οι κούνιες χωρίς κάποιος να σε σπρώχνει δεν είναι μικρή υπόθεση. Έχει ξεκάθαρα να κάνει με νόμους της φυσικής με δυνάμεις, ταλαντώσεις και άλλες μαλακίες που σε κάνουν, όταν ελέγχεις σωστά τα πόδια σου, να φτάνεις πολύ ψηλά.

Τώρα ποιος ελέγχει τα πόδια του?
Μερικές φορές με εγκαταλείπουν να τα βγάλω πέρα μόνος μου.
Λες και θέλουν να αποδείξουν τη δύναμή τους απέναντι στο υπόλοιπό μου σώμα

ΥΓ: ζητείται εργασία για ενηλικίωση ενηλίκου.

καλοκαίρι x 5

2010-08-15T04:05:00.003+03:00

έγινα κιόλας τριάντα χρονών

2010-08-09T15:35:00.002+03:00

Κι όμως δεν είμαι αυτός που θα'θελα να είμαι όταν φανταζόμουν τον εαυτό μου στα 30.
Μάλλον δε προφταίνεις τελικά το χρόνο. Σε προσπερνάει πάντα.
20 χρόνια στο νησί και 10 χρόνια στη Θεσσαλονίκη.

ίσως μέχρι τα 40 να νιώθω 30.
τώρα νιώθω 25.
παιδί ακόμα.
περιμένετε ακόμα λίγο.
δεν είμαι αυτός που θα θελα να είμαι
για τα 30 μου χρόνια.

κι' έτσι με κρατάω μικρό.
μέχρι να μεγαλώσω.

μη με φοβάσαι, έγινα κιόλας 30 χρονών.

με οικογένεια

2010-07-23T13:57:00.003+03:00

Αυτός ο Ιούλιος έμεινε κενός.
Στη μνήμη οχι.
Αλλά σίγουρα στη κίνηση.
ξέχασα τον Ιούλιο.
Αν ξεχάσω και τον Αύγουστο
δε θα είναι πια καλοκαίρι.

όταν έχεις φίλους έχεις οικογένεια.
και όταν έχεις αγόρι παρακαλάς να είστε οικογένεια.
Τουλάχιστον για να μπορείς να είσαι μαζί του στα δύσκολα μέχρι το τέρμα.

Αλλιώς πρέπει να περιμένεις.
Σε αίθουσες αναμονής.
Στο τηλέφωνο.
Στο σπίτι.
Στη πόλη.
Στο καλοκαίρι.

Δε ξέρω αν θα υπάρξουν διακοπές φέτος με την έννοια του "πάμε να φύγουμε αγάπη μου".
Υπάρχουν διακοπές με την έννοια του "τέρμα, τώρα θα ξυπνάω τι ώρα γουστάρω για κάνα μήνα". Και μπορεί αυτό να φανεί αρκετό.

Γιατί όταν έχεις οικογένεια, ή οταν εύχεσαι να είστε οικογένεια, δεν έχεις πάντα αυτό που θες μόνο εσύ. Μπορεί να μην έχεις παιδιά σκυλιά γατιά μα έχεις ανθρώπους, ενήλικες, που έχουν ανθρώπους που έχουν ανάγκη που χρειάζονται αγάπη. Και ίσως αυτό είναι που σε κάνει έτσι κι'αλλιώς οικογένεια. Το μαζί. Οχι το μαζί όταν γουστάρω και μετά ποιος χέστηκε, αλλά το μαζί-μαζί. Σε όλα.

Δεν το καταφέρνω. Γιατί αν και τριανταρίζω σε λίγο, είμαι παιδί. Εγωιστικό ανεύθυνο αναίσθητο μαλακισμένο. Μα προσπαθώ. Και θέλω να προσπαθώ. Δε ξέρω αν αυτό είναι που έχει σημασία. Ίσως να μην έχει και νόημα να απορώ. Μα ώρες ώρες νιώθω πως έχω οικογένεια. Και αυτό είναι τώρα μεγαλύτερο.

δε χωράς πουθενά.

2010-07-03T02:15:00.002+03:00

τα κορίτσια ξενυχτάνε μόνα ή δυό δυό.
τα αγόρια μάλλον τα παρατήσανε και βλέπουν μουντιάλ.
εσύ που είσαι?

Τελικά κάνουμε παρέα με βάση τις σεξουαλικές μας προτιμήσεις και το φύλο μας?

Γνωρίζεις τα κορίτσια. Κάνετε παρέα. Πλάκα έχει. Λέτε και για γκόμενους. Περνάτε καλά. Τα κορίτσια μετά βγαίνουν παρεάκι. Κάνουν παρεάκι. Είναι κορίτσια. Λένε άλλα. Βρέθηκαν μόνο τα κορίτσια. Απόψε θα βγουν μόνο τα κορίτσια. Μα δε σου είπαμε είμασταν απλά τα κορίτσια.

Γνωρίζεις τα αγόρια. Τα πιο πολλά είναι str8. Συνήθως λες οτι είσαι gay (εγώ τουλάχιστον). Κάνετε παρέα. Πλάκα έχει. Σε ρωτάνε διάφορα. Τους λύνεις και απορίες. Περνάτε καλά. Τα αγόρια βγαίνουν παρεάκι. Είναι αγόρια. Λένε άλλα. Βρέθηκαν μόνο τα αγόρια. Απόψε θα βγούν μόνο τα αγόρια. Μα δε σου είπαμε είμασταν απλά τα αγόρια.

ΟΚ. Μπορεί να τα απολοποιώ. Μπορεί να τα λέω γενικά. Βαριέμαι και να τα αναλύσω. Όμως τελικά μήπως είσαι λίγο εκτός γιατί είσαι gay αγόρι ή κορίτσι? Πρέπει να κάνουμε γκέτο? Να κλειστούμε? Να τα λέμε μεταξύ μας? Να βγαίνουμε μεταξύ μας?

Όταν έρχεται η στιγμή για πραγματικές φιλίες και σχέσεις πόσο μετράει η σεξουαλικότητα?

ευχή x 5

2010-06-29T17:48:00.005+03:00

Αποδυτήρια.

2010-06-21T21:42:00.004+03:00

Πριν λίγες μέρες πήγα για πρώτη φορά στο Καυταντζόγλιο που βασικά επίσημα το λένε Καυτανζόγλιο. 10 χρόνια σ'αυτή τη πόλη και παίζει να'ναι η πρώτη φορά που πάω γήπεδο. Παίζανε μπάλα κάτι συμφοιτητές και κάτι φίλοι και πήγα να δω τον αγώνα. Μέχρι εδώ όλα καλά κι΄ όλα ωραία.

Τελειώνει που λες το παιχνίδι και λένε τα παιδιά "πάμε για κάνα ντουζάκι τώρα?" Εγώ παγοκολόνα. Δηλαδή τώρα αυτοί θα πάνε όλοι μαζί στα αποδυτήρια 10 μαντράχαλοι? Το καταπίνω. Κάθομαι στις κερκίδες με κάτι άλλα παιδιά λέμε βλακείες και σε κάνα μισάωρο σκάνε τα φρεσκολουσμένα παιδιά. Πλησιάζω ένα δυό που κάνουμε παρέα και τα αρχίζω στις ερωτήσεις " και πως ήτανε ρε τα αποδυτήρια εδώ?" " και είναι ομαδικά τα ντουζ?" Ναι μου λένε φαντάσου ένα δωμάτιο με ντουζιέρες χωρίς διαχωριστικά χωρίς τίποτα. Καλά ρε μαλάκες, τους λέω, δε ντρέπεστε έτσι στο ξεκούδουνο να δείτε ο ένας τον άλλο γυμνό? Όχι, μου λένε τι να ντραπούμε? μη πέσει σε κανέναν το σαπούνι?
Τα συμφοιτητάρια ξέρουν για μένα. Δε ρωτούσα έτσι στο άσχετο. Ήταν κάτι ανάμεσα σε σοβαρό και σε αστείο. Με πραγματικό όμως ενδιαφέρον για το πως είναι τα αποδυτήρια σε τέτοια γήπεδα.
Ένιωσα όμως και κάτι άλλο μέσα σ'όλο αυτό πέρα απο απορία για το αν ντρέπονται τ'αγόρια και το πόσο εύκολο τους είναι. Ένιωσα σαν παιδάκι που δε το παίζανε και που δε μπορούσε να παίξει. Είναι ένας αντρικός κόσμος που εμείς οι gay άντρες ίσως ποτέ να μη μπορέσουμε να νιώσουμε. Το πόσο εύκολα στέκεις γυμνός μπροστά στον άλλο χωρίς να σημαίνει τίποτα και χωρίς να νιώθεις κάτι το ερωτικό.
Ίσως είμαι λάθος. Ίσως δεν είναι μόνο στον κόσμο των str8 αυτή η εμπειρία. Απλά σίγουρα δεν είναι στο δικό μου κόσμο. Νιώθω όμως πως όλοι συμμετέχουν σε μια συνάντηση ενηλίκων που εγώ δε μπορώ να έχω λόγο. Σαν τότε στη γειτονιά που μαζεύονταν τα πιο μεγάλα παιδιά να ανταλλάξουν τσόντες και μένα πάντα με αφήναν στην απέξω.
Είναι κάποια πράγματα στην αντρική συμπεριφορά που ίσως να μη καταλάβω ποτέ. Και το πόσο εύκολα στέκεσαι γυμνός μπροστά σε ένα άλλο άντρα είναι στη κορυφή της λίστας μου. Ίσως φταίει που δε μεγάλωσα έτσι. Μα και πάλι δεν είμαι κανένας ιδιαίτερα ντροπαλός. Έχω φίλους που δε μπορούν να τους δεις ούτε καν με το εσώρουχο. Σ'αυτό είμαι στ'αρχίδια μου χαλαρός. Αλλά αυτός ο άλλος κόσμος στα αποδυτήρια είναι διαφορετικός.
Ναι προφανώς είναι και ερωτικό. Άσχετα αν έχει εκεί κάποιον που γουστάρεις ή οχι το μέρος απο μόνο του μου μοιάζει να έχει κάτι ... και ας λένε οι str8 φίλοι μου πως εκεί μέσα απλά βρωμάει ποδαρίλα...

ΥΓ: και αν σου σηκωθεί εκεί??!

Ασυναρτησίες (24)

2010-06-12T20:41:00.002+03:00

οι μέρες μου είν'αργές.

ζεστά πεζοδρόμια
ζεστός ύπνος
ζεστά όνειρα

οι μέρες λυγίζουν.

ψάχνω να χαράξω μια

κρασί στο μπαλκόνι
να φυσάω το καπνό μου ψηλά
και να τον βλέπω
να γίνεται μπλε
πριν φτάσει στ' αστέρια.

κάτι καίγεται μέσα μου
μαζί με τον καπνό μου

ξυπνάω ιδρωμένος
αλλάζω μπλούζα
ψήνω καφέ
ψάχνω κάτι γλυκό

τσιγάρο πάλι
στο μπαλκόνι
λίγο πριν νυχτώσει.

φοβάμαι τον ύπνο μου
φοβάμαι στον ύπνο μου

ξυπνάω πάλι
με τα δόντια σφιγμένα.

ξυπνάω πάλι
και είναι καλοκαίρι.

οι μέρες μου είν΄αργές
οι μέρες μου λυγίζουν

ακολουθώ την ίδια κατεύθυνση.

λες να γίνει καλοκαίρι?

2010-06-07T03:16:00.003+03:00

-που λες να πάμε το καλοκαίρι?

-που θα με πας?

-εδώ βρέχει ρε συ.
πάμε για ράφτινκ στην Εθνικής Αμύνης!

-πιάνει καλοκαίρι σιγά σιγά θα το δεις.
έχω καρπούζι στο ψυγείο.

-και μετά το καλοκαίρι τι?

-καλά εσύ βιάζεσαι!

-δε περνάνε οι μέρες ρε συ.
φεύγει η βδομάδα
λες ένα ουφ
και ξεκινάει πάλι.

-να το χαρείς όσο κρατήσει
γιατί μετά ποιος ξέρει πότε θα τα ξανακάνεις αυτά.

-βαρέθηκα όμως τα ίδια και τα ίδια.
ούτε το παγωτό με γεύση τσιχλόφουσκα
δε μου φαίνεται ενδιαφέρον!

-αφήστε με να κοιμηθώ
σε μια ξαπλώστρα κάτω απ'τον ήλιο
για μια βδομάδα.
Να με ξυπνάτε να τρώω κάνα χταποδάκι
και πάλι νάνι.

-τι βαρετό που ακούγεται.
πρόσεχε θα ξεσαλώσεις!
και άμα είσαι έτσι τώρα, στα 50 σου τι θα κάνεις?

-bungee jumping

the sky is broken

2010-06-05T15:58:00.000+03:00

depressed mode.

Ασυναρτησίες (23)

2010-05-25T04:21:00.003+03:00

ξέρεις.
είναι μερικοί, που δε χρειάστηκε ποτέ.
τίποτα δε χρειάστηκε.
η τουλάχιστον σχεδόν τίποτα
ή τουλάχιστον τίποτα απο αυτά που χρειαστήκαμε εμείς.

είναι κάποιοι που δε ξέρουν πως είναι.
και να'ναι καλά
και ας μη μάθουν ποτέ.

μα όσοι ξέρουν ίσως καταλάβουν
έτσι και αλλιώς ο καθένας ξέρει για την πάρτη του

τι να σου πω και τι να μου πεις και τι νόημα έχει
να μοιραζόμαστε ιστορίες
και εμπειρίες
και μαλακίες

τι νόημα έχει να τα λέμε;
ο καθένας έχει μέσα του αυτό που είναι
και δεν είναι πάντα λέξεις.

δεν υπάρχουν πάντα οι λέξεις
είτε σε σειρά
είτε πεταμένες.
σε όποια γλώσσα και αν το θες.

δεν υπάρχουν πάντα οι λέξεις.

είναι άλλα
πιο δυνατά.

πάει πάλι να ξημερώσει σε λίγο
και άντε πες αυτό που σε γεμίζει με λέξεις.

οι λέξεις στο τέλος χάνουν στο ζύγι μου.

Jon is kinda cute

2010-05-20T12:35:00.004+03:00

Ναι περνάω πάλι φάση Eurovision. Στη Κύπρο ο διαγωνισμός ήταν γνωστός και αγαπητός απο τη δεκαετία του 80 και οι Κύπριοι δεν έχασαν ποτέ το ενδιαφέρον τους παρόλη την απογοητευτική σχετικά δεκαετία του 90. Ήταν άλλη μια οικογενειακή μάζωξη. Ο διαγωνισμός φαινόταν τότε ένα αθώο γεγονός χωρίς πολιτικές σκοπιμότητες χωρίς ενοχές για την ποιότητα των τραγουδιών χωρίς εθνικό φρόνημα και ουρλιαχτά στα παράθυρα.
Μετά η μαμά Ελλάς (μη χέσω) ανακάλυψε και πάλι τον διαγωνισμό. Πέτυχε τους έλληνες σε μια περίοδο μεσημεριανάδικων και τα κανάλια έπρεπε κάτι να κράξουν και κάτι να γεμίσουν το χρόνο τους. Έτσι αυτό που κάποτε έμοιαζε ρομαντικό και αθώο πέρασε στη σφαίρα του ενοχικού εθνικού γεγονότος. Ώρες στα παράθυρα πολύ μελάνι να σβήνει και να γράφει κατακραυγή απο τους κουλτουριάριδες αποθέωση απο μπουζουκόβιους. Στρατόπεδα. Όπως πάντα στην Ελλάδα και όπως όλα στην Ελλάδα. Οι Έλληνες ανακάλυψαν μετά το 99' και την τρίτη θέση των Antique πως υπάρχει κάτι εκεί έξω το οποίο μπορούσαν να κερδίσουν και δεν το είχαν κάνει μέχρι τότε. Απο τότε ο διαγωνισμός έχασε την αίσθηση του παιχνιδιού.
Πρέπει να απολογούμαι λοιπόν στους περισσότερους φίλους μου κάθε φορά που με πιάνει το Γιουροβιζιονικό μου. "Μα πως μπορείς, πως γίνεται να σου αρέσει αυτό το προιόν υποκουλτούρας μαλακίας λαικισμού" και τότε λέω το απλό. Πως για μένα είναι και αυτό σαν τα LEGO μου. Απλό και αθώο. Ένα στοιχείο παιδικότητας που δε θέλω να χάσω. Κάτι σαν την "Αθλητική Κυριακή" και την "Candy Candy" τον στολισμό του δέντρου και το βάψιμο των αυγών. Είναι έθιμο που με συνδέει με το σπίτι μου. Με το ποιος είμαι, πως μεγάλωσα, τι αγάπησα και τι με κάνει να θυμάμαι γλυκά. Απενοχοποιημένα. Γιατί δε βλέπουμε όλοι τα ίδια πράγματα με τον ίδιο τρόπο.

Ά ναι να και ο Jon Lilygreen ο Ουαλός που θα τραγουδήσει φέτος για τη Κύπρο.

και η πρώτη του πρόβα στο 'Οσλο

you gotta love her

2010-05-14T02:01:00.005+03:00

μετά το προηγούμενο post δεν ήξερα τι και πως. Μετά ήρθε αυτό το κομμάτι να με ξεσηκώσει. Εurovision Germany 2010! είναι δύσκολο να σκεφτείς οτι οι Γερμανοί στείλαν τέτοιο κομμάτι αλλά να'ναι καλά! έσωσαν τα αυτάκια μου απο οτι άκουσα μέχρι τώρα. Αν νικήσει το Αζερμπαιτζαν με την αηδία...έλεος! Τουλάχιστον θα μείνει αυτό το κομματάκι στο playlist μου.

2010-05-05T15:45:00.007+03:00

"νόμος είναι το δίκιο του εργάτη"

εκτός αν αυτός ο εργάτης είναι τραπεζικός
και δουλεύει σε μέρα απεργίας.
τότε τον καίνε ζωντανό.

2 γυναίκες και ένας άντρας
νεκροί σε υποκατάστημα της Marfin-Bank στην Αθήνα.
οι ειδήσεις λένε πως η φωτιά προήλθε απο μολότωφ.

δε μας βλέπω καλά.
άγρια τα πράγματα.
και αυτό το αίμα σε ποιανού τα χέρια πέφτει;

πιάσε μου τον Μάη

2010-05-02T15:40:00.002+03:00

ή εσύ ή κανείς.

2010-04-26T19:38:00.004+03:00

ήθελα να σε πάρω τηλέφωνο σήμερα

πήγαινα πάνω κάτω στο σπίτι με το τηλέφωνο στο χέρι

μετά κατάλαβα πως δε μπορώ

και το άφησα

γιατί δεν υπάρχει άλλος που θα ήθελα να πάρω έτσι

μερικές φορές ένα τόσο ενθουσιασμένο "γεια" σου
μου έφτιαχνε όλη τη μέρα

και τα κενά είναι κενά
και ας μείνουν έτσι

η αντικατάσταση δεν έχει νόημα

δεν είναι θέση άλλου

δεν είναι καν θέση

τώρα το κατάλαβα.

ο καθένας είναι για κάτι που κανείς άλλος δε μπορεί να καλύψει.
γιατί ο καθένας είναι αυτό που σου έδωσε

και δεν είναι ρόλος.

white rabbit

2010-04-19T23:27:00.002+03:00

η πόλη αυτή είναι ο μαγικός μου κόσμος.
δρόμοι, στενά, φίλοι γνωστοί
και φάτσες δίχως όνομα που μου θυμίζουν κάτι

η πόλη αυτή με κρατάει χρόνια
στα τούνελ της
τους λαβύρινθους
και στην ησυχία του γνώριμου

γίνομαι ένα
λιώνω πάνω στο πεζοδρόμιο
αφομοιώνομαι
εξαφανίζομαι σχεδόν.

στην κάθε μέρα
στην ίδια στροφή
στις βιτρίνες
που καθρεφτίζουν τη φάτσα μου

η πόλη αυτή σφυράει
και λέει πως φεύγει
αλλάζει όμως φάτσα
το πολύ και κάνα στέκι
και είναι εδώ.

μπορεί να μη σου μοιάζει ονειρικό
η μαγικό
η έστω ωραίο

μα είναι κάποτε.
ειδικά καμιά φορά
όταν έχει συννεφιά
ξεχνάς πως υπάρχεις
και θαρρείς
πως ο απέναντι
θα περάσει απο μέσα σου
στη διάβαση
ενώ εσύ κάνεις ένα τσιγάρο
χωρίς λόγο
απλά έτσι
για να το κρατάς
και το σιχαίνεσαι και συ
μα είναι εντάξει
κάποτε είναι απλά εντάξει.

και δε χρειάζεται τίποτα

πάμε πάλι

2010-04-12T03:39:00.004+03:00

μπρος πίσω
πάνω κάτω

παίζει ping pong.
γυρνάνε τα κεφάλια
μια εδώ μια εκεί.

πάμε πάλι

μπρος πίσω
πάνω κάτω

πάμε κάπου?

This is Fucking L.A

2010-04-04T15:56:00.004+03:00

This is Cyprus calling!

Το νησί κλείνει ασφυκτικά
δεν έχει χώρο να πας
δεν έχει καμία διέξοδο

Θα μπορούσες να πας προς τα μέσα
αλλά οι κάτοικοι αποφάσισαν
να πάνε προς τα πάνω

όχι δε μιλάω για καμία ανάταση πνεύμτατος.
Μιλάω για τραπεζικούς λογαριασμούς
για σπίτια πάνω απο αυτό της μαμάς
(χτίσαμε της κόρης για προίκα ένα σπιτάκι πάνω απο μας)
για πράγματα που στιβάζονται.

Φτάνω στο νησί.

-Πάμε για φαγητό?
-Μα έχω φάει.
-Τι?
-Κοτόπουλο χωρίς την πέτσα
μπρόκολο στον ατμό
και σολομό,
έχω ένα συρτάρι γεμάτο σολομό.
Έκοψα το τσιγάρο και πάω γυμναστήριο κάθε πρωί στις 8.

What the fuck?

-Έλα πάμε για καφέ?
-Δε μπορώ έχω ραντεβού για μασαζάκι!

-Έλα πάμε για καφέ?
-Δε μπορώ ετοιμάζω βαλίτσες για Κίνα.
η εταιρία με στέλνει για δουλειά.
η εταιρία μου πήρε ένα BlackBerry
η εταιρία μου πήρε ένα αμάξι
Σ'αγαπώ Ω εταιρία!

-Έλα πάμε για καφέ?
-Δε μπορώ!πάω τις κόρες μου στο ξενοδοχείο!
-Τις ποιές?
-Τα σκυλιά μου καλέ! και μετά και εγώ ξενοδοχείο.

-Έλα πάμε για καφέ?
-Δε μπορώ! Παω Αγία Νάπα, Πάω Παραλίμνι Παω στο εξοχικό.
(Δεν είχατε χωριό! Φτιάξατε χωριό! Μέσα στο χωριό!)

-Έλα πάμε για φαγητό?
-Δε μπορώ! Κάνω μια νέα δίαιτα! Cambridge τη λένε!
Τη κάνουν όλοι οι αστέρες του hollywood!
και εσύ έχεις πάρει κάποια κιλά ε?

What the fuck?

οι φίλες μου δείχνουν η μια στην άλλη το μονόπετρό τους. καθαρά διαμαντάκια. πανάκριβα διαμαντάκια. -Και πως σου έκανε πρόταση? -Αχ τι γλυκόοοοοοο και δώστου ουρλιαχτά πάνω στο δαχτυλίδι και δώστου φιλιά και δώστου δώστου δώστου.

Ξέρεις, μου λέει, πήγαμε και για σκί στις Άλπεις! Να μπεις στο FaceBook να μας δεις!
Ναι δε θα παραλείψω!

Ξέρεις, μου λέει, ο αρραβωνιαστικός μου και οι φίλοι του πήγανε για bachelor party στην Πράγα! και εγώ για Hens night (για ποιο night?) στην Αθήνα!

Ξέρεις, μου λένε, άνοιξε και Budda bar εδώ! Ξέρετε, τους λέω, χέστηκα!

Ξέρεις τι? Δε ξέρω αν είναι έτσι πια όλο το νησί. Δε ξέρω αν απλά οι άνθρωποι που κάνω παρέα στη Θεσσαλονίκη δεν είναι έτσι και αν απλά κοιτάω λάθος. Σίγουρα το L.A υπάρχει και στην Ελλάδα μα εγώ μάλλον είμαι απο το Brooklyn. Η Κύπρος μοιάζει πια να ζει σιωπηλά με φωναχτά ρούχα φωναχτά εστιατόρια φωναχτές βιτρίνες. Ναι και στην Προξένου Κορομηλά άμα καττεβώ αυτά θα δω. Αλλά στη Θεσσαλονίκη έχεις επιλογή. Εδώ είναι όλα μες τα μούτρα σου. Θα πάω να ψάξω λίγο και την άλλη Λευκωσία και θα σας πω. Κάτι θα υπάρχει δε μπορεί.

και αν άντεξες να το διαβάσεις όλο αυτό ρώτα και μένα που τα άκουσα όλα σε 3 μέρες μέσα!

Πάμε για sushi?

έτσι ξαφνικά όπως θα μπαίνει η άνοιξη

2010-03-29T22:53:00.002+03:00

και έτσι ξαφνικά σκάω απο τη ζέστη
ιδρώνω όταν περπατάω.
κρατάω το μπουφάν στο χέρι
έτσι μας βρήκε πάλι η άνοιξη

και έτσι ξαφνικά
ένα παιδί χάθηκε χθες βράδυ.
15 χρονώ.
σαν και αυτό πριν απο ενάμιση χρόνο
2 παιδιά
μα αυτή τη φορά ούτε φωνές ούτε φωτιές
απλά καναπές.

και έτσι ξαφνικά δε θέλω άλλο πια
κουράστηκα να προσπαθώ.
να ξυπνώ να περπατώ να τρωώ
να είμαι εντάξει με τους άλλους.
πάω στο νησί
να ησυχάσω (?)
ναι είμαι αχάριστος.

και έτσι ξαφνικά σου μιλάω στο τηλέφωνο
σε άλλο σπίτι
σε άλλο τόπο
με άλλη θέα απ'το παράθυρό σου
έτσι ξαφνικά έχασα ένα σπίτι

και έτσι ξαφνικά όπως θα μπαίνει η άνοιξη
θα πίνουμε το καφεδάκι μας
και ο Μάριος θα είναι ακόμη στη φυλακή.

Η Πιπιλή θα χορεύει την ώρα που άλλοι
ψάχνουν στα σκουπίδια φαγητό
και εκεί βρίσκουν βόμβες.
γιατί και τα σκουπίδια μας
είναι θυμωμένα τώρα πια.

προσοχή κάδος!
προσοχή μπάτσος!
προσοχή κοιμάμαι!
προσοχή χορεύω!

προσοχή βαράω προσοχή!

γιατί έτσι

2010-03-23T00:46:00.004+02:00

έτσι περνάνε οι πρώτες μέρες της άνοιξης.
Χωρίς πολλά πολλά και με μπύρες χωρίς αλκοόλ.

η δόση μου στα 30mg μου κάνει τη ζωή δύσκολη
αλλά θα την πάω στα 20 θέλει δε θέλει

χάνω λίγο τον εαυτό μου.
ίσως είναι περίοδος που τον επανεφευρίσκω
εξού και φοίνικας

γιατί μπορώ και πάλι
μόνο που δε ξέρω πόσες φορές μου μείνανε.

χάνω λίγο τον εαυτό μου με τους ανθρώπους.
και είναι λίγο παράξενο κάπου εκεί πριν τα 30
να μην έχεις σίγουρα 3-4 πράματα

βάζω να ακούσω μουσικές που γουστάρω
γιατί εκεί με βρίσκω.
και το σβήνω απ΄τη λίστα.
πρέπει να με ξαναβρώ.

έχω γίνει λίγο γενικός.
λίγο παντού.
λίγο απ΄όλα.
οτι πάντα σιχαινόμουνα.
να μου κάνουνε όλα.

πρέπει εγώ να διαλέξω.
και μάλλον πρέπει να βρω το κουράγιο
να κόψω κομμάτια.

σαν πολλά να κουβαλάω.
σαν πολλά να μαζευτήκανε.

πρέπει να πάμε κάτω απο τα 30mg

και έτσι τα όνειρά μου έχουν και ταυτότητα και αριθμό.

καλωσόρισες άνοιξη

2010-03-15T12:31:00.002+02:00

εφαρμόζουν σαν γάντι

2010-03-11T18:43:00.003+02:00

το κόστος

2010-03-08T03:41:00.002+02:00

είναι Δευτέρα.

και πάλι και πάλι και πάλι και πάλι και πάλι

δεν πειράζει

το μυαλό μου το νιώθω να κυλάει και να κάνει σβούρες στο κεφάλι μου.

τα έχω αφήσει λίγο τα πράγματα.

να παγώνουν.

να τα βγάζω πέρα με όλα που περνάνε.

να περνάνε όλα.

και ξεχνάω.

τα που τα τι και τα γιατί

μόνο που κρατάω το ποιος.

ίσως αυτό είναι το κόστος για ένα παρόν.

έρχεται

2010-02-26T01:44:00.002+02:00

έρχεται πάλι.

μπορεί να μην το νιώθουμε πολύ τελευταία
γιατί έχει αυτό το σιχαμερό ψιλόβροχο στη Θεσσαλονίκη
αλλά σήμερα για μια στιγμή φύσηξε ένα ζεστό αεράκι.

έρχεται η άνοιξη.
κι' όσο και αν με τρομάζει,
γιατί πάντα το έκανε
ανυπομονώ να τη ζήσω.

με όλη την αναστάτωση στις καρδιές και στις μέρες μας
τις ταχύτητες που μεγαλώνουν
και τα χαρούμενα πλάσματα να τη δοξάζουν
στα πεζοδρόμια, στα πάρκα, στα καφέ
στις κλειστές κάμαρές μας.

ξυπνάει μέσα σου.
και μεγαλώνει.
και ζητάει.

και αν δεν είσαι γεμάτος
φυλάξου καλά.
έχει τον τρόπο να φωτίζει το κενό σου.

μα εγώ δε θέλω κάτι να αλλάξω.
θέλω αυτό που ξέρω πως θέλω.
γιατί μου πήρε καιρό.
και δε ψάχνω κάτι μεγάλο τώρα πια
γιατί ξέρω πως δεν υπάρχει η απάντηση
και δεν υπάρχει η λύση.

είσαι εσύ και το τώρα σου
μόνο να μπορουσες να το δεις.

καλώς να ορίσει

οπλίζομαι.

Μάνα κουράγιο

2010-02-21T04:21:00.001+02:00

cyprus decided

2010-02-08T04:30:00.002+02:00

Έπρεπε να έβλεπες και τα υπόλοιπα να δεις το πόσο χάλια ήτανε.
Πάλι καλά να λέμε!

Ασυναρτησίες (22)

2010-02-01T00:47:00.010+02:00

28 μέρες για να διώξουμε και τούτο το χειμώνα.

οι τελευταίες βδομάδες πάνε βιαστικά.
ούτε που ξέρω και ούτε που είδα

κοιμάμαι πολύ. κοιμάμαι βαθιά και λιώνω κάτω απ'τα στρωσίδια μου.

χάνω το χρόνο.
χάνω χρόνο

κοιμάμαι, ξυπνάω, τσιγάρο πριν τον καφέ
με το που βλέπω τη μέρα

μόνο που καμιά φορά
δε προφταίνω τον ήλιο

η μέρα στιβάζει λεπτά

αν η γιαγιά δει την άνοιξη θα κλείσει ένα κύκλο

μέχρι να έρθει ο Άυγουστος
και να γίνουν στρόγγυλα όλα

30 μειον 2
γιατί αλλιώς θα ήμουν πιο φτωχός στα μάτια

το δωμάτιο μυρίζει πορτοκάλι

το ασανσέρ τρίζει σαν περνάς τον τρίτο
τότε κοιτάω τον καθρέφτη
με κοιτάω στον καθρέφτη
και σου κλείνω το μάτι

άκου τα φιλιά μου που σε προσκυνάνε

ακροβάτης

2010-01-26T03:53:00.002+02:00

Για ιδέστε όλοι τον ακροβάτη που τραμπαλίζεται
για ιδέστε όλοι τον ξενομπάτη πως δε ζαλίζεται.
Για ιδέστε τον ακροβάτη που κι όταν πέφτει γελά
και ποτέ δε κλαίει, ποτέ δε κλαίει...
Για ιδέστε που 'χει το ερημοπούλι
αίμα στο φτερό
πετά κι ας το βρε θανάτου βόλι,
κόντρα στον καιρό.

Με τον καιρό να 'ναι κόντρα,
έχει τιμή σαν πετάς
να μένεις μόνος, να μένεις μόνος...
Για ιδέστε όλοι, δέστε και μένα άλλο δε ζητώ
που 'χω στους ώμους φτερά σπασμένα και ακροβατώ.
Γύρισε κάτω η μέρα κι ακόμη εσύ να φανείς
μην κλαις πουλί μου,
μην κλαις πουλί μου...

ΥΓ: για κάτι που διάβασα σήμερα και με λύπησε πολύ, και για όλα τα γαμώτο μας.

5

2010-01-19T03:17:00.005+02:00

5 χρόνια σε λίγες μέρες
αλλά σε ήξερα περισσότερο
εντάξει μερικούς μηνες πιο πριν

10 χρόνια στη Θεσσαλονίκη και τα μισά μαζί σου

καθήσαμε και το ψάχναμε
που ήμασταν, τι έγινε, που πήγε ο χρόνος

5 χρόνια.
να μου το έλεγε άλλος τώρα να του έλεγα δε γίνονται αυτά.
εγώ 5 χρόνια σε σχέση?

ολόκληρα

χωρίς διαλείμματα για διαφημίσεις ούτε τίποτα.

αν ήμασταν αλλιώς μπορεί και να σε είχα παντρευτεί.

φοβάμαι να το σκέφτομαι
κάτι κακό θα γίνει τώρα ε?

δε γίνεται.

η αγκαλιά σου είναι ο πιο όμορφος τόπος.

να μας βγει σε καλό.

χριστούγεννα 2009 στο νησί

2010-01-09T03:44:00.004+02:00

Ασυναρτησίες (21)

2009-12-31T03:31:00.002+02:00

κάνε ησυχία να μ'ακούσω

πάρε τις λέξεις μου
τις ανάκατες
τις βρώμικες
τις χιλιοφορεμένες
και βαλ΄τις σε σειρά

έτσι που να λένε κάτι

προστακτική

μόνο αυτή

τώρα πια
όλο και πιο λίγα
αντέχω
να μου λες

να κάνω
να φορέσω
να πω
να μυρίσω
να αδειάσω
να πάω
να κοιτάξω

όλο και πιο λίγα

πάρε τις λέξεις μου
και τις ευχές μου
και τα φιλιά μου
και τις βρισιές μου
και καντα οτι θες

έτσι κι'αλλιώς
τα στέλνω
ταξίδι
μόνα τους
μέχρι την άλλη άκρη

του καλωδίου
του τηλεφώνου
του πληκτρολογίου

του μυαλού μου

τέλος χρόνου
οτι πρόλαβες πρόλαβες
να πεις
να κάνεις
να μ΄αγαπήσεις
να ψάξεις να με βρεις

τέλος χρόνου
δέσε τις πληγές σου
τελείωσε άλλος ένας γύρος
πες του γεια κι΄απο μένα.

να πάει ο μισός στο καλό

Jingle-Jingle

2009-12-21T14:23:00.002+02:00

Αύριο πετώ για το νησί! Εκεί μου λένε πω έχει 17 βαθμούς. Άλλη μια φορά χριστούγεννα και νέα χρονιά χωρίς το αγόρι μου. Πρέπει όπως κάθε χρόνο να διαλέξω και τώρα που εκεί κάτω είναι δύσκολα τα πράγματα πρέπει να παω να βρω την ηρεμία μου μέσα στο χάος.
Εντάξει. Θα πάω να βρω το παιδικό μου δωμάτιο να ξαπλώσω στο κρεβάτι και να ελπίζω να βρω την ασφάλεια. Για πόσο όμως χρειάζεται ένας άνθρωπος την ασφάλεια του πατρικού του? Έχω φτάσει σχεδόν τα 30 και όμως θέλω το δώρο του Αη Βασίλη κάτω απ΄το δέντρο και τα σπιτικά γλυκά και τη ζεστασιά και όλη την αγγαλιά του σπιτιού των παιδικών μου χρόνων. Να πάω εκεί και να γαληνέψω για να γυρίσω και πάλι εδώ πιο δυνατός υγιής και καλοταισμένος. Μακάρι!
Σας εύχομαι να βρείτε και εσείς τις αγγαλιές που θέλετε να χωθείτε και να περάσετε όμορφα όσο μπορείτε. Γιατί οι γιορτές είναι κυρίως δύσκολες. Σε φέρνουν αντιμέτωπο με τις ελλείψεις σου τα θέλω σου και την υπαρκτή ή οχι ευτυχία σου.
Καλές γιορτές!! Τα λέμε απ'το νησί αν και λίγο δύσκολα γιατί το internet εκεί έχει παραμείνει παιδικό όσο και το δωμάτιό μου.

yes, i'm gay But

2009-12-14T02:40:00.004+02:00

ναι είμαι gay αλλά
δε μου αρέσει η Βίσση.
μου αρέσει να ψωνίζω.
μου αρέσει να μαζεύω παλιά έπιπλα
δε μου αρέσουν τα μπλουζάκια μου γυαλίζουν
μου αρέσουν οι ταβέρνες.
δε μου αρέσουν οι γάτες.
μου αρέσουν οι ταινίες καταστροφής και τα κόμιξ
δε θέλω να γίνω κομμωτής
αλλά μου αρέσει να ασχολούμαί με τη μόδα
δε μου αρέσει το ουράνιο τόξο
μου αρέσει η Eurovision
βαριέμαι στα gay bar
ακούω ροκ και λαικά
(οχι η Πεγκυ Ζήνα δεν είναι λαικό είναι σκυλί)
βαριέμαι την Kylie και τις φίλες της
ακούω Τρύπες και Κώστα Μακεδόνα
δεν είχα πάνω απο 10 ερωτικούς συντρόφους
το φρύδι μου το αφήνω στην ησυχία του
δεν έχω πάνω απο 3 gay φίλους
μου αρέσουν τα σκυλιά
έχω στο σπίτι ένα τοίχο ροζ

Αλλά όπως λένε και τα παιδιά στο video
αυτά δεν είναι επειδή είμαι gay
αλλά επειδή είμαι ο phoinix.

εκτός τόπου και χρόνου

2009-12-06T17:44:00.003+02:00

Νομίζω είναι Δεκέμβριος. Δε ξέρω πια. Σήμερα θυμήθηκα να γυρίσω τη σελίδα του ημερολογίου στην κουζίνα. Το blog το έχω αφήσει κάπου στη γωνία. Τελευταία μαθαίνω τι είναι η ρουτίνα η έλλειψη χρόνου το "λείπω όλη μέρα απο το σπίτι".
Οι ώρες πρακτικής στο μεταπτυχιακό φορτώνουν το πρόγραμμα. Φεύγω στις 10 γυρνάω στις 10 όλη μέρα στο δόμο. Γυρνάω στο σπίτι κομμάτια. Συνήθως νιώθω οτι έχει περάσει ένα φορτηγό απο πάνω μου. Άνθρωποι περνάνε απο πάνω μου. Άνθρωποι περνάνε δίπλα μου, χάνονται απο δίπλα μου. Οι βδομάδες περνάνε γρήγορα. Σταματάω καμιά φορά, όταν είναι κόκκινο το φανάρι, και σκέφτομαι που πάω πάλι και γιατί το κάνω, ανάβει όμως πράσινο και ξεχνάω τη σκέψη μου.
Οι φίλοι μου είναι παντού. Στη δουλειά, στο σπίτι στο internet, στο νησί, στα νησιά και εγώ κλέβω χρόνο, να τους δω πεταχτά και να ρωτήσω τι κάνουν. Το αγόρι μου το βλέπω για λίγο το πρωί που ξυπνάμε καμιά φορά μαζί και ίσως για λίγο πάλι το βράδυ. Μου λείπει. Γίναμε τώρα μάλλον αυτό που λένε "ζευγάρι του Σαββατοκύριακου" μα αυτό δε μας φτάνει και δε θα'πρεπε να φτάνει σε κανέναν.
Δεν ήμουνα πάντα έτσι. Καθόμουνα ανήσυχος για πάρα πολλά χρόνια. Αυτά τα 2-3 όμως τρέχω και θα τρέχω. Δε ξέρω αν φαίνεται γκρίνια αυτό. Δε γκρινιάζω. Περνάω καλά. Κάνω αυτό που μου αρέσει. Είναι μέρες που νιώθω ικανός, δυνατός και χρήσιμος. Είναι μέρες που πονάω λιγότερο. Μέρες που μπορώ.
Δε ξέρω αν είναι έτσι η ζωή. Αν είναι έτσι γάμησέ τα. Τώρα ξέρω γιατί λένε "δραπετεύστε για διακοπές". Εγώ δεν τρέχω για παραπάνω λεφτά. Πρακτική κάνω δε πληρώνομαι αλλά γουστάρω πολύ. Μαθαίνω. Τα κάνω και σκατά και χάλια και χάνω και το νόημα καμιά φορά αλλά γουστάρω.
Έχω χάσει όμως το χρόνο πάλι. Μπαίνει το 2010!! (Οδύσσεια του Διαστήματος φάση). Έχει Χριστουγεννιάσει ο τόπος. Τόση καρδούλα δεν την αντέχω. Τόσο φωτάκι δεν το αντέχω! Μας έχει βγει απ΄τη μύτη πια! Αν και λέω να στολίσω δέντρο φέτος! Μπορεί να 'χει και πλάκα που ξέρεις. Πέρυσι δεν το γιόρτασα. Δεν άντεχα να το βλέπω χωρίς τον θείο μου. Πρωτοχρονιά χωρίς αυτόν και με το σοι μπάχαλο άλλη μια χρονιά. Φέτος όμως λέω να γράψω το σοι στ'αρχίδια μου και με την μνήμη μου (και το μυαλό μου) γεμάτα αγάπη να το γιορτάσω.

ΥΓ1: να θυμηθώ να πάρω νέο ημερολόγιο τοίχου για την κουζίνα. Αυτό μας τελειώνει.

ΥΓ2: Α! να πάρω και το νέο cd του Κ.Βήτα! και της Τσανακλίδου καλά οχι και της Αλεξίου είπαμε! Έλεος!

ΥΓ3: Τι καλά να καιγότανε το δεντράκι άλλη μια χρονιά!

My Paris

2009-11-17T08:14:00.003+02:00

To Paris!

2009-11-08T23:17:00.005+02:00

ναι πήγα τελικά!

to be continued

to paris or not to paris?

2009-10-27T01:51:00.003+02:00

Υποτίθεται πως την Τετάρτη το πρωί φεύγω για Παρίσι.
Λέω υποτίθεται γιατί μέχρι και την τελευταία στιγμή
δε ξέρω αν θα είμαι σ'αυτό το αεροπλάνο.

Η αλήθεια είναι οτι έχω μια δυσκολία με τις μετακινήσεις.
Πάντα είχα. Απο μικρός. Οι άλλοι χαίρονταν που πηγαίναμε εκδρομή και εγώ μέτραγα με αγωνία το πότε θα τελειώσει αυτό το βάσανο.

Ακόμη και τώρα 10 χρόνια μετά, που κάνω περίπου 6 πτήσεις το χρόνο απο και προς το νησί μου είναι δύσκολο. Τη προηγούμενη μέρα θα είμαι άρρωστος. Θα παρακαλάω να εφευρεθεί ο διακτινισμός και η τηλεμεταφορά μέχρι και το τελευταίο λεπτό πριν μπω στο αεροπλάνο αλλά τελικά ποτέ δε γίνεται και έτσι δένομαι σφιχτά στο κάθισμά μου βάζω μουσικές στ'ακουστικά μου και προσπαθώ "να έχω ένα ευχάριστο ταξίδι"

Δεν είναι οτι φοβάμαι τ'αεροπλάνα. Καλά δεν τα αγαπώ κιόλας αλλά δεν είναι αυτό.
Είναι αυτό που κάθε φορά αφήνω πίσω και το άγνωστο που κάθε φορά θα βρω ακόμη και αν επιστρέφω στο πατρικό μου.

Είναι συνολικά η μετακίνηση, οι μέρες εκτός της βάσης μου, μακρυά απ'το σπίτι μου τη ρουτίνα μου. Αν περίμενε κανείς απο μένα να ανακαλυφθεί μια μέρα η Αμερική ακόμη θα πιστεύαμε ότι η γη είναι επίπεδη.

Στα ταξίδια συνήθως δεν είμαι καλή παρέα. Γκρινιάζω. Φοβάμαι. Δυσκολεύομαι. Οπότε και τα αποφεύγω. Αυτή τη φορά έκλεισα τα εισιτήρια εδώ και 2 μήνες. Πολύ φτηνά. Μια χαρά. Καλή παρέα έχω. Όμορφα είναι εκεί που παω δεν είναι οτι με στέλνουνε και ανταποκριτή στο Ιράκ. Αλλά εγώ πάλι δυσκολεύομαι.

Δε βγάινω εύκολα απ'το σπίτι. Πάντα κουβαλάω μαζί μου μια τεράστια βαλίτσα, με τα "απαραίτητα", κάνω τη προσευχή μου και περνάω το κατώφλι μου.

Είναι άλλοι που πεθαίνουν για ταξίδια. Τους ρωτάς "τι θες να κάνεις στη ζωή σου"? και σου λένε με θράσος: μα να ταξιδέψω σ'όλο τον κόσμο φυσικά. Για κάτσε ρε φίλε, δηλαδή το έχεις τόσο εύκολο? Εμένα γιατί μου φαίνεται βουνό? Εγώ γιατί δε μπορώ?

Είναι που λέτε την Τετάρτη το πρωί να φύγω. Θεσσαλονίκη Αθήνα- Αθήνα Παρίσι για 5 βράδυα, και πάλι πίσω. Ακόμα δε ξέρω. Έχω ψιλοβρεί τι θα πάρω μαζί μου. Ετοιμάζομαι σιγά σιγά, μα μέχρι και το τελευταίο λεπτό δε ξέρω αν θα μπορέσω να ανέβω σ'έκείνο το αεροπλάνο.

ΥΓ: ουφ!

Φατμέ, Χαρούλα, Αφροδίτη

2009-10-15T11:01:00.005+03:00

Εντάξει το παραδέχομαι. Χειμωνιάζει. Πίνω ζεστό καφέ. Άναψα για λίγο το καλοριφέρ. Πρέπει να βρω τα χειμερινά μου. Εντάξει δεν είπα οτι θα φορέσω και παλτό. Εδώ όμως στα βόρεια κάνει κρύο. Πονάει ο λαιμός μου.Μετά απο 10 χρόνια στη Θεσσαλονίκη δε λέω να συνηθίσω. Το νησί μου έχει εποχές. Εκεί όμως δε φόρεσα ποτέ σκούφο και γάντια. Έχω εδώ τη κουβέρτα του παππού μου και σκεπάζομαι τα βράδια. Ο βασιλικός μου θα ζήσει το χειμώνα; Τα κακτάκια θα παγώσουν; Παράξενος χειμώνας μπαίνει, παράξενη εποχή, κανείς δε ξέρει που πηγαίνει δε ξέρει που θα βγει.
(να μας βγει σε καλό)

ΥΓ: και ναι φέτος νοικιάσαμε το ίδιο σπίτι!

αμφιταλαντεύομαι

2009-10-12T04:20:00.005+03:00

το μόνο σίγουρο είναι πως, κάποιος τα παίρνει όλα.
(ο χαραμοφάης)

the greek way

2009-10-05T23:04:00.003+03:00

Στο Ελλάντα έχομε Ντεμοκρατία

wisdom

2009-10-02T16:49:00.001+03:00

copy-paste

2009-09-28T11:56:00.000+03:00

όλα τελειώνουν και όλα αρχίζουν
σε ένα αέναο κύκλο

ένας στροβιλιστός χορός
κυκλοτικός και περήφανος

με μαντήλια στον αέρα
κι άντε πάλι απ΄την αρχή

πόσες φορές αρχή και τέλος
να ανοίγουν και να κλείνουν οι δρόμοι

σαν παιχνίδι επιτραπέζιο
κρυψώνες μυστικές
λαβύρινθο και φιδάκι

να σηκωθείς
ξανά και ξανά και ξανά
στο πείσμα σου

με φωνή δυνατή απ΄τα πνευμόνια σου
και όρκους σιωπηλούς.

να βρίσκεις και να βρίσκεις το δρόμο
επίμονα

κι όλο απ΄την αρχή

ο χρόνος είναι ο χειρότερος γιατρός.

2009-09-24T02:30:00.003+03:00

είναι μια απο κεινες τις βδομάδες που πραγματικά
δε προφταίνεις να δεις τη φάτσα σου στον καθρέφτη.
όχι οτι έχω πολλές δουλειές
μα γιατί συνέχεια προκύπτουν μικρά ευχάριστα ή δυσάρεστα θεματάκια
που απο τη μια σε βγάζουν απο τη ρουτίνα
και απ'την άλλη κάνουν τις μέρες να μην κυλάνε.

η εβδομάδα αυτή κόλλησε κάπου και όλα μοιάζουν ανοιχτά και μετέωρα.
αποτελέσματα τοποθετήσεις θέσεις μετακινήσεις.

και εγώ το μόνο που θέλω να κάνω είναι να βρω δυο ώρες να κοιτάω το ταβάνι
και όταν τελικά τις βρίσκω (γιατί δεν είναι και ΤΟΣΟ δύσκολο) βαριέμαι
και ανοίγω νέες δουλειές κουβέντες συζητήσεις ιδέες και σχέδια.

η σχολική χρονιά ξεκίνησε. κάθε μέρα πρακτική τώρα πια
και έχω αρχίσει να νυστάζω τα βράδια.
εκεί που κηνυγούσα τον ύπνο τώρα με κηνυγάει αυτός!

μα εγώ θέλω το βράδυ αργά εκεί που όλα πάνε να ησυχάσουν
να ακούσω τις γλυκές ροκ μελαγχολικές μουσικές μου
και να προσπαθήσω να κλάψω
αν και τελικά ποτέ δε τα καταφέρνω.

μπαίνουμε ξανά σε άλλη εποχή
σε μια ακόμα αλλαγή.
που θα είσαι φέτος τι θα γίνει ποιούς θα γνωρίσεις
και ποιοι θα γίνουν αγαπημένα ονόματα και ποιοι οχι.

έχει μια αγωνία και μια προσμονή όλο αυτό
αλλά απο την άλλη μάλλον θέλω απλά τη βολεμένη ησυχία μου
να μην πέσει φύλλο
να μη φυσίξει τίποτα απο πουθενά.

ίσως αύριο το πρωί να είναι καλύτερα
και απλά να γκρινιάζω για το σπορ!
θα δείξει το πρωί.

για την ώρα κλείνουν τα μάτια μου
χωρίς να έχουν τέτοιες οδηγίες.

πήγε 3 παρα τέταρτο.

Ασυναρτησίες (20)

2009-09-16T02:44:00.005+03:00

πίνω το πρώτο μου τσαι
έξω σπάει η ζέστη.
βιτρίνες με μάλλινα.

οτι και να πεις
το καλοκαίρι αυτό τελείωσε.

τα πλατάνια γύρω απ'το μεγάλο πάρκινκ
σιγά σιγά μαραζώνουν

εγώ ξυπνάω πρωί και κάνω ελληνικό.
άμα έχω χρόνο και διπλό.

και φεύγω πάντα βιαστικά τώρα πια.

μετά πάλι σπίτι το βράδυ.
στο λεωφορείο το παλιό
με τις ξύλινες καρέκλες.
κοιτάω τη φάτσα μου στο τζάμι
και μου ρχεται να βάλω τα κλάματα.
μόνο που δεν το κάνω ποτέ.

τότε σε σκέφτομαι
και πλημμυρίζω αγκαλιές

ψάχνω μια λεπτή κουβέρτα
και χάνομαι μέσα της
άμα κοιμάμαι
δε με βλέπεις καθόλου.
σα να βυθίζομαι πίσω στη μήτρα
και να γεννιέμαι το πρωί.

και ύστερα
πάλι και πάλι.

τα πάντα λεν πως αλλάζουν
μα όχι ακόμα.
και πως μια μέρα
κάτι θα κάνει κρακ
και τα ταξίδια θα μεγαλώσουν
μέσα μας
μακριά μας

σ'αυτά που υποσχεθήκαμε και ονειρευτήκαμε
και σ'αυτά που πιστέψαμε.
(αν πιστέψαμε ποτέ σε κάτι)
μια μέρα τη φορά.

και μερικές φορές μια ώρα.

20 λέξεις

stardust

2009-09-12T09:50:00.002+03:00

"Όλοι κρύβουμε κάτι τον περισσότερο καιρό. Κρύβουμε τόσο βαθιά κομμάτια του εαυτού μας που ξεχνάμε την ύπαρξή τους. Ναι, υπάρχουν μερικές φορές που θέλεις να ξεχάσεις και το ποιος είσαι - εντελώς. Όμως έρχονται κάποιες εποχές που το παρελθόν επανέρχεται με δύναμη έχοντας τη μορφή εραστών που έχεις ξεχάσει, ονείρων που ξαφνικά θυμάσαι, με φράσεις που σκάνε στη μέση μιας συζήτησης και σε τινάζουν σα να έπιασες γυμνά καλώδια με βρεγμένα χέρια, με εικόνες ή τραγούδια που σου θυμίζουν ό,τι προσπαθούσες να θάψεις. Τότε θέλεις να βάλεις τα κλάματα ή να το σκάσεις. Και τότε χτυπάνε τα τηλέφωνα και σε καλούν φίλοι και Beautiful People που θέλουν να σε δουν, να σε θαυμάσουν, να σε φλερτάρουν. Καταπίνεις το παρελθόν και βγαίνεις έξω πανέμορφος, έτοιμος να καταπλήξεις τα πλήθη με μάτια που τα δάκρυα τους έχουν χαρίσει τη λάμψη του survivor."

διαβάζω το ζώδιό μου στην Athens Voice. ποιος είναι αυτός που με ξέρει τόσο καλά?
όποιος και αν είσαι σταμάτα να με παρακολουθείς! βγάλε τις κάμερες απο το σπίτι μου και πες στους ντετέκτιβ σου να πάνε στο διάολο. Δεν εξηγείται αλλιώς!

καλή εποχή

2009-09-01T22:11:00.001+03:00

...

2009-08-30T12:40:00.002+03:00

είδα στον ύπνο μου πως δούλευα στα μπουζούκια.
τραγουδούσαμε σε ένα σχήμα 15 άτομα. αγόρια και κορίτσια.
ήτανε κάτι σαν fame story και ήξερα ότι θα φύγω απο τους πρώτους.
ένας άλλος με βοηθούσε να μάθω τα βήματα και τη σειρά.
είχα πολλά παπούτσια μα φορούσα πάντα κάτι άσπρα stan smith.
έπρεπε να φοράμε όλοι ίδιο πουκάμισο.
μου φέρανε ένα νούμερο μικρότερο μα τελικά χωρούσα.
στη σκηνή ίσα που φαινόμουνα.
είμαι και παράφωνος οπότε γάμησέ τα.
είχα το άγχος να προλάβω την πρόβα, να μάθω τα λόγια απ'τα τραγούδια να είμαι στην ώρα μου. μάλλον μου έλειψε να ανέβω σε σκηνή.

μετά είδα λέει πως παντρευτήκαμε.
σου πήρα και δώρο ένα μεγάλο κουτί μα δε θυμάμαι τι είχε μέσα.
οι φίλοι σου μας έφεραν το Taboo το scrabble και τη μονόπολη.
με ρώτησες τι ήθελα να παίξουμε μα εγώ ήθελα μόνο να τα κοιτάω και να χαίρομαι.
με έδειξες στους φίλους σου λίγο σαν τρόπαιο, και μου άρεσε.
όπως όταν ήμουνα μικρός και η μάνα μου με έδειχνε με καμάρι.

ύστερα λέει άρχιζε το καλοκαίρι και έπρεπε να αποφασίσουμε τι θα κάνουμε και που θα πάμε.
άνοιξα τα μάτια μου και είχε συννεφιά.

άμα μου πεις "καλό χειμώνα" θα βάλω τις φωνές.

για τα πανηγύρια

2009-08-27T16:36:00.003+03:00

201 202

2009-08-20T01:46:00.001+03:00

κάπου εκεί στα 30 παρα κάτι

2009-08-16T18:51:00.002+03:00

να φύγουμε, να πάμε αλλού

2009-08-02T20:05:00.003+03:00

μετακίνηση

2009-07-28T22:11:00.002+03:00

επιστροφή στην πόλη απο το νησί μου.
έξω έχει ησυχία, και βρίσκεις εύκολα να παρκάρεις όπου γουστάρεις.
νιώθω σαν να σταμάτησε ο χρόνος εδώ.
ίσως πάλι φταίει που μόλις ξύπνησα και είμαι λίγο εκτός.
στον ύπνο μου έβλεπα πόλεμο.
κόσμος προσπαθούσε να μετακινηθεί σε ασφαλές μέρος.
όπως στην Κύπρο στην εισβολή.

όλοι ανεβοκατεβαίνουν.
έρχεσαι και φεύγεις.
δε ξέρεις που είναι οι άλλοι.
στο δρόμό θα είναι και αυτοί για κάποιο νησί
ή έστω για το πατρικό τους.
και όλοι πάνω κάτω.

το νησί μου είχε μια γλύκα τώρα.
μια νοσταλγία.
στη βεράντα με καρπούζι και χαλούμι
κουβεντούλα ως αργά
και οι μπύρες να'ναι παγωμένες.
εκεί ακόμη δε κλειδώνεις την εξώπορτα το βράδυ
αν και άρχισαν όλοι να μιλούν για τους ξένους
που "αμαν πια γεμίσαμε απο δαύτους".

Οι δικοί μου με περίμεναν.
πάντα με περιμένουν να επιστρέψω.
όπως με περιμένουν να επιστρέψω κάποια μέρα εκεί
να βρω μια καλή κοπέλα
να φτιάξω το σπίτι
και να το γεμίσω με οικογένεια.

μα εμένα η οικογένεια μου είναι εδώ.
είναι το μωρό μου
οι φίλοι μου
η ευκαιρία να βγω στο δρόμο και να βρω 2 γνωστούς
να δω ανθρώπους που ξέρω τη φάτσα τους
και αυτή τη δικιά μου.

στο νησί ξεχάστηκα
το κινητό μου εκεί είναι άδειο απο ονόματα
και είμαι πάντα ο επισκέπτης

πάνω κάτω στα δρομολόγια της aegean
και της cyprus airways
κοντά 10 χρόνια μένω εδώ.
μα δε γίνεται ποτέ εύκολο.

τώρα θα φύγω και γω με τη σειρά μου
να πάρω την οικογένεια
να πάμε διακοπές
στα μπάνια του λαού.
μια σκηνή και 2 υπνόσακοι
και δρόμο

καλές μετακινήσεις.

life's a beach

2009-07-14T11:52:00.004+03:00

2 Χρόνια (και κάτι ψιλά)

2009-07-07T10:53:00.004+03:00

Έχω 2 χρόνια τη ψυχή μου στην οθόνη.
Τη γράφω τη σβήνω και της κάνω τα χατίρια.
Της βάζω τις μουσικές που γουστάρει και άμα δεν έχει κέφια με βάζει να κάνω ησυχία.

Έχω 2 χρόνια ένα σπίτι.
Μαύρους τοίχους σκόρπια λόγια
και λίγα κάδρα κρεμάω που και που.

Έχω 2 χρόνια που σας μιλάω.
και όταν σταματάω σκέφτομαι τι να σας πω.

Έχω 2 χρόνια τη ψυχή μου στον τοίχο.
Στο χάος της.
Τις παιδικές της μνήμες
τις στιγμές μου σε φωτογραφίες
και τις ασυναρτησίες του μυαλού μου.

Έχω 2 χρόνια που κάνω κλικ κλικ και σας ψάχνω.
Χτυπάω κουδούνι στα σπίτια σας
σκουπίζω τα πόδια μου στο χαλάκι
και αφήνω τα λόγια μου στα λόγια σας.

Έχω 2 χρόνια (και κάτι ψιλά)
που μετράω τις μέρες μου
σ'αυτό το δευτέρι

ΥΓ: αφιερωμένο το τραγουδάκι που μου κόλλησε τελευταία, και ένα "κοίτα" για το καλοκαίρι

Στο άδειο μας πακέτο!

2009-07-01T11:30:00.002+03:00

Στην εποχή της καπνοαπαγόρευσης!
Αφιερωμένο στους παράνομους κυνηγημένους απόκληρους ανεπιθύμητους περιθωριακούς καπνιστές!! (φτου μας)

12ο αντιρατσιστικό φεστιβάλ Θεσσαλονίκης

2009-06-28T10:59:00.003+03:00

Κάθε χρόνο στο αντιρατσιστικό περνάω τέλεια! Βλέπω φίλους που είχα να δω καιρό, τα λέμε τρώγοντας Αφγανικό Ρύζι και τυρόπιτα απο τη Γεωργία αγοράζουμε καφέ απο τον σπόρο ακούμε μουσικές ξαπλωμένοι στα γρασίδια και το πιο σημάντικό, δε νιώθουμε μόνοι στις ιδέες τις σκέψεις και τις στάσεις μας.

Μήπως όμως τελικά το αντιρατσιστικό φεστιβάλ έχει γίνει μόνο αυτό? Βρισκόμαστε μεταξύ μας, τα λέμε μεταξύ μας και τα ακούμε πάλι εμείς. Πόσοι αλήθεια ξενοφοβικοί ομοφοβικοί ρατσιστές ακροδεξιοί μας ακούνε εκεί έξω?

Ο μετανάστης μιλάει με τον πρόσφυγα και ο πρόσφυγας με τον ομοφυλόφιλο και αυτός με τη σειρά του με τις κακοποιημένες γυναίκες και στους άστεγους τους ψυχικά πάσχοντες τους απεξαρτημένους και τα άτομα με αναπηρίες. Ένας κύκλος ανθρώπων που τα λέει έτσι και αλλιώς κάθε χρόνο και τα ακούει κάθε χρόνο.

Υπάρχει όμως κανείς άλλος εκεί έξω που να ακούει όλους εμάς και να παίρνει κάτι απο όλο αυτό που γίνεται?

Πραγματικά δε ξέρω αλλά εγώ στο αντιρατσιστικό συνεχίζω να περνάω τέλεια!

ΥΓ: Το φεστιβάλ φέτος θα συνεχίστεί εκτάκτως μέχρι και τη Δευτέρα αφού λόγω καιρού δε μπόρεσε να πραγματοποιηθεί ότι ήταν προγραμματισμένο την Παρασκευή.